Bimpdag heeft voor mij veel meer waarde dan Kerstmis

Een kerstblog schrijven… Hoe moeilijk kan het zijn? De afgelopen weken passeerden verschillende onderwerpen de revue. Dat kerstblog zou een makkie worden. Maar nu het zo ver is, willen de letters geen woorden vormen. Ik zucht nog een keer en graaf in mijn herinneringen. Kerst werd bij mij thuis niet gevierd met pakjes onder de kerstboom omdat ik en mijn zussen (we zijn een drieling) vlak voor kerst jarig zijn. Veel herinneringen uit mijn kindertijd heb ik niet aan de kerstdagen besef ik.

Balansen in de kruidenierswinkel van mijn vader
Warme herinneringen heb ik juist aan oudejaarsdag, waarop we met vrienden en familie gingen balansen in de kruidenierswinkel van mijn vader. Nadat we met elkaar alles hadden geteld in de winkel, gingen we naar boven (we woonden boven de winkel) en aten en dronken we samen. Ik herinner met hoe fijn ik het vond om samen te zijn met dierbare mensen om me heen.

Een kerstdiner met mijn baby op schoot
Dan herinner ik het me toch iets. Het jaar dat ik met mijn eerst geborene kerst vierde bij mijn ouders. Mijn moeder had de hele dag in de keuken gestaan om ons te verwennen met een heerlijk kerstdiner. We hadden er over nagedacht: onze dochter, toen acht maanden oud, zou van te voren eten en daarna lekker gaan slapen. Dat deed ze immers altijd.

Een stuk minder gezellig
Niets was minder waar. Ze wilde helemaal niet slapen met al die tantes waar ze aandacht van kreeg. Geen punt, dan zetten we haar wipstoeltje bij de tafel, zodat ze er toch bij was en wij lekker konden eten. Weer mis; onze dochter was alleen stil als ze óf bij haar vader, óf bij mij op schoot zat. Ik kan je vertellen dat dat niet fijn eet. En inmiddels was de sfeer ook een stuk minder gezellig.

Was het dit moment dat ik voor het eerst leerde over het hebben van verwachtingen die gevolgd werden door de onvermijdelijke teleurstelling?

Gezelligheid met een verplicht karakter
Ik vermoed dat ik de meeste herinneringen heb verdrongen aan de gezelligheid, die voor mijn gevoel een verplicht karakter had. Jezelf in honderd bochten wringen om te voldoen aan verwachtingen van anderen. Herkenbaar? Ergens onderweg heb ik me voorgenomen dat ik deze traditie niet wilde voortzetten. Als ik nu om me heen kijk, en mensen om me heen zie racen met hun volle boodschappenkarren, voel ik me gezegend. Ik doe er niet aan mee!

Waar komt deze traditie toch vandaan?
Gezelligheid oké, maar waarom dan de nadruk op kerst en eten? “Niemand mag met Kerst alleen zijn” hoor ik voortdurend op tv. En de rest van het jaar dan? Mijn lief en ik zijn lekker samen en op eerste kerstdag; we vinden het zonde van de tijd samen om lang in de keuken te staan. En op tweede kerstdag komen twee van mijn zusjes langs om spelletjes te doen. Super gezellig.

Bijkletsen en samen zijn
Houd ik dan niet van kerst? Integendeel! Ik houd van de kerstboom met zijn versiering en lampjes en samen zijn met een ieder die me lief is. Maar op een ander moment vind ik dat net zo fijn! Mijn zoon en schoondochter komen van 30 op 31 december, daar kan ik me nu al op verheugen. Ook dan sta ik niet lang in de keuken, ik verzorg uiteraard lekkere hapjes en drankjes, maar ik geniet veel meer van het bijkletsen en samen zijn. 

Bimpdag
Bijkletsen en samenzijn met mijn kinderen is belangrijk voor me, realiseer ik me. Zó belangrijk dat ik een jaar of twee geleden de ‘bimpdag’ heb geïntroduceerd. De ‘b’ in bimp is de eerste letter van mijn bijnaam en de andere letters de eerste letters van de voornamen van mijn kinderen. Elke zes tot acht weken is er een bimpdag. We wisselen de locatie af, doen soms een activiteit met elkaar en prikken aan het einde van de dag een nieuwe datum, zodat we zeker weten dat iedereen er weer bij is. Aan het einde van de dag zijn we volledig op de hoogte van ieders belevenissen, hebben we gelachen, soms gehuild en heel veel geknuffeld. Daar kan geen kerst tegenop en is wat mij betreft een traditie om in ere te houden.