Als het leven aan een zijden draadje hangt

Soms ontvang ik een bericht dat me direct raakt, omdat ik de wanhoop achter de woorden voel. Een paar dagen geleden werd ik benaderd door de eigenaren van Flip, een hond die vermist was geraakt in de Spaanse campo. Wat begon als een ontspannen dag op een terras met familie en honden veranderde binnen enkele seconden in een situatie waar iedere hondenliefhebber nachtmerries van krijgt.

Het creëren van allerlei mogelijke scenario’s
Flip was achter een dier aangegaan. Zijn vriendje Jip rende met hem mee. Vijf uur later kwam Jip weer thuis, maar van Flip ontbrak ieder spoor. De dagen die volgden werden gevuld met zoeken, hopen, bellen, wachten en vooral veel zorgen maken. Zeker omdat Flip nog een lijn aan zijn halsband had hangen toen hij verdween. In gedachten zie je dan alle mogelijke scenario’s voorbij komen en geen van die scenario’s geeft rust.

Waarom ik geen vermissingen doe als dierentolk
Normaal gesproken help ik niet vaak bij vermissingen. Het is eerder uitzondering dan regel. De zwaarte en hulpeloosheid van de eigenaren hebben namelijk ook effect op mij als dierentolk. Toch voelde ik intuïtief dat ik dit keer iets kon betekenen. Niet omdat ik wist waar Flip zich bevond of omdat ik antwoorden had op alle vragen die leefden, maar omdat ik voelde hoeveel spanning en verdriet er inmiddels was ontstaan.

Houvast terwijl er niets is om vast te houden
In de dagen daarvoor hadden de eigenaren al meerdere dierentolken benaderd. Dat begrijp ik goed. Wanneer je geliefde dier vermist is, wil je alles doen wat binnen je mogelijkheden ligt. Je zoekt naar houvast, naar bevestiging en naar iets dat de angst misschien een beetje kan verzachten. Tegelijkertijd merkte ik hoe belangrijk het was om geen verwachtingen te scheppen. Daarom vertelde ik direct dat ik geen hoop kon verkopen en geen garanties kon geven. Het enige wat ik kon doen, was afstemmen op de energie van de betrokkenen en kijken wat zich liet zien.

Een reading met een dier is ook afstemming met de eigenaar
Tijdens de reading voelde ik vooral de energie van Jip. Hij liet me een beeld zien van een sterke hond die zijn weg wel wist te vinden en zichzelf zou voeden. Terwijl we verder praatten, voelde ik dat er iets verschoof bij de man die de sterkste band met Flip had. Alsof de emoties die dagenlang waren vastgezet eindelijk ruimte kregen om naar buiten te komen.

De verbinding tussen mens en dier zit op een diepere laag
Toen zijn tranen kwamen, kreeg ik kippenvel omdat ik zag hoe spanning plaatsmaakte voor overgave, voor vertrouwen, voor het besef dat liefde soms ook betekent dat je moet loslaten wat je niet kunt controleren. Ik vertelde hem dat juist die beweging van binnen belangrijk was. Niet de kleur van de mand van Flip, niet de halsband en niet de spullen waar we ons uit angst aan vastklampen. De verbinding tussen mens en dier zit niet in voorwerpen maar begeeft zich op een diepere laag. Soms zijn we zo druk bezig met zoeken buiten onszelf, dat we vergeten hoeveel kracht er schuilt in wat we van binnen voelen.

Goed nieuws
Diezelfde avond kwam het bericht waar iedereen op had gehoopt: Flip was thuisgekomen. Natuurlijk was ik blij voor de eigenaren, voor de mensen die hadden meegezocht en voor alle dierentolken die hun betrokkenheid hadden getoond. Toch was het niet de terugkeer van Flip die mij het meest raakte. Wat me bijbleef, was de reactie van zijn verzorgers. Ze vertelden dat er tijdens ons gesprek rust was ontstaan. Dat ik niet was meegegaan in de angst dat hij vastzat, gewond was geraakt of misschien al overleden was, maar dat ik had geprobeerd trouw te blijven aan wat ik daadwerkelijk waarnam. Misschien was dat uiteindelijk wel het grootste cadeau dat ik kon geven.

Niets is vanzelfsprekend in het leven
Het verhaal van Flip liep goed af. Voor veel andere mensen geldt dat niet. Toch zie ik vaak dat er achter verdriet iets zichtbaar wordt wat nog belangrijker is dan een antwoord: het laat zien hoeveel we liefhebben, hoe diep onze verbindingen werkelijk zijn. En hoe kostbaar het leven is, juist omdat niemand weet hoeveel tijd ons gegeven is.

Daarom blijven zulke gebeurtenissen mij raken; het doet mij telkens realiseren dat het leven soms aan een zijden draadje hangt. De vraag is dus vooral wat wij doen met de tijd die we krijgen tussen het vasthouden en het loslaten.

Van kwetsbaarheid en toch gedragen worden
Voel je na het lezen van dit verhaal dat er iets in jou geraakt wordt? Misschien draag je zorgen om een dier met je mee, worstel je met een verlies dat nog aandacht vraagt of ben je nieuwsgierig naar wat jouw dier je wil laten zien. Mocht je behoefte hebben aan een liefdevolle reading voor jezelf of voor je dier, dan ben je van harte welkom. Samen kijken we naar wat zich op dit moment wil laten zien, zonder verwachtingen, maar met aandacht voor wat werkelijk gehoord wil worden.