Alles verandert door het witte licht

Ik ben 20 en ik zit bij Kit in haar ‘kamertje’ zoals zij dat noemt. Het is thuis heftig, dus ik ga af en toe naar Kit waar ik stoom kan afblazen en mijn verhaal kwijt kan. Ik vind het heel fijn dat ze in mijn leven is. Ineens zegt Kit: “Ga eens staan. Ik wil je aura bekijken.” Wat twijfelend ga ik staan. “Aura? Wat is dat?” Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. 

“Je aura”, zegt Kit “is het energieveld om je heen, een lichtveld om je fysieke lichaam heen.”
“Oh, zie jij dan een soort wit licht om mensen heen?” vraag ik aan haar. 
“Ja, het kan wit licht zijn, maar ook vele andere kleuren. Hoezo?”
|Nou” zeg ik wat verlegen, “Ik zie regelmatig wit licht om mensen en bomen heen.” 
“Oh” zegt Kit “dan kan jij aura’s zien vanuit jezelf. Iedereen kan het leren zien, maar jij hebt die gave dus al van jezelf. Zie je ook weleens andere kleuren?”
“Nee, ik zie alleen wit licht” antwoord ik.

Lelijke vreemde eendje
Ik dacht dat iedereen het witte licht om anderen heen zag, ik vond dat altijd heel normaal. Nu kwam ik er dus achter dat niet iedereen het standaard ziet. Er vielen voor mij wel een aantal kwartjes en ik begreep hierdoor dat ik meer voel en zie dan gemiddeld en dat ik me daardoor vaak anders heb gevoeld, zoals het lelijke eendje in het sprookje.

Verboden om er iets mee te doen
Opgetogen door mijn nieuwe ontdekking ging ik naar huis. Thuis vertelde ik het als eerste aan mijn vader. Hij heeft natuurkunde gestudeerd, dus hij legde me wetenschappelijk uit hoe ik dat kon zien. Ik kon het niet helemaal volgen, maar oké, als pa het zegt, zal het wel zo werken. Mijn moeder en mijn vriend reageerden totaal anders dan mijn vader, zij werden boos en verboden mij om er iets mee te doen. Ze zeiden dat ik het maar moest negeren. Ik schrok zo van hun reactie, dat ik totaal lam sloeg.

Mijn spirituele moeder
Ik probeerde het aura’s zien ver weg te stoppen. Ik wilde ze geen verdriet doen en hen plezieren. Gelukkig zag ik Kit nog regelmatig en kon ik bij haar mijn verhaal kwijt en met haar over dit soort dingen praten, ik noemde haar sindsdien ook mijn ‘spirituele moeder’. Ik was bang om de mensen te verliezen die ik lief had, daardoor heb ik Jarenlang mijn gevoeligheid weggestopt en paste ik me aan. Ik voelde me diep in mezelf heel eenzaam en verdrietig.

De val
Totdat acht jaar later het volgende gebeurde. Het was begin maart, we waren op skivakantie met een aantal vrienden. Ik stond net 2 uur op de ski’s, ik nam alleen de groene pistes om er weer in te komen. Ik zag voor me mijn vriend vallen en voordat ik het doorhad, viel ik zelf. Mijn hemel, de pijn doorboorde mijn been, het werd zwart voor mijn ogen. Het schijnt dat ik enorm gegild heb toen ik viel. Ik kon ook niet meer opstaan. Met de banaan ben ik van de piste afgehaald en in het ziekenhuis bleek dat ik mijn kruisbanden in mijn knie had gescheurd. 

Revalideren
Ik had geen keuze en moest mezelf op de eerste plaats zetten tijdens de revalidatie. De eerste drie maanden mocht ik niet werken en moest ik rusten en trainen. Ik ging ik vier keer per week naar de fysio in het ziekenhuis om te revalideren. Hij had in de gaten dat er een enorme druk op mij werd gelegd door mijn familie en mijn vriend. Hij zag ook dat ik ‘anders’ ben dan anderen, dus hij begon dingen aan mij te vragen. Ik durfde aan hem te vertellen dat ik aura’s kan zien.

Ontdekken en ontwikkelen
Mijn fysio wist niet wat aura’s zijn en hij had er ook nog nooit van gehoord, maar hij was open minded en hij voelde aan dat dit belangrijk voor mij was. Hij stimuleerde mij om erover te gaan lezen en dit verder te gaan ontwikkelen. Na een jaar moest ik toch geopereerd worden aan mijn knie en die ervaring heeft mijn hoog gevoeligheid verder versterkt. Ik voelde ook dat ik nu echt geen keuze had, door het ski-ongeluk had ik als het ware een wake-up call gekregen. Ik kon mezelf niet meer verloochenen door me weg te cijferen. Het was tijd is om nu echt mezelf te zijn met mijn gevoeligheid en gave en die verder te ontdekken en te ontwikkelen. Mijn leven stond letterlijk op zijn kop.

Een nieuwe wereld
Ik begon de boeken van Barbara Brenmann te lezen en daarin staat ook de wetenschappelijke verklaring waardoor we het energieveld kunnen zien. Pa had dus echt gelijk! Als de wetenschap dit kan bewijzen, is het toch niet raar dat ik het kan zien? In het begin las ik alles stiekem, praatte ik erover met Kit en af en toe met mijn fysiotherapeut. Ineens kreeg het een naam: spiritualiteit. Er lag nog wel een negatieve lading op. De mensen om me heen zagen me veranderen. Ze vonden dat niet allemaal even leuk. Ik voelde dat ik nu geen keuze meer had en ik wilde het niet meer wegstoppen. Het hoort bij mij en er ging een nieuwe wereld voor me open.

Geen gek woord
Dit jaar wordt ik 50, ik heb de mensen en de wereld om me heen zien veranderen. Spiritualiteit is geen gek woord meer en wordt niet meer voornamelijk geassocieerd met zweverig zijn en hekserij. Er zijn andere benamingen aan gegeven, zoals mindfulness. 

Verwonderen
Het belangrijkste is dat ik me niet meer het vreemde eendje voel, maar een nieuwsgierig aagje. De afgelopen 20 jaar heb ik opleidingen, kennis en ervaringen opgedaan op het gebied van spiritualiteit en persoonlijke ontwikkeling. Nog steeds leer ik elke dag bij. Ik ontmoet steeds meer gelijkgestemde mensen. Ik geniet van de mensen met wie ik het kan delen. Ik voel me nu één met mijn spiritualiteit en mijn aardse bestaan. Ik voel me beter gegrond dan dat ik ooit geweest ben. Ik bekijk mijn leven vanuit een open mind en ik laat me verwonderen. In mijn werk kan ik mijn kwaliteiten, hoog gevoeligheid en kennis inzetten, dat doe ik dan ook met veel plezier.

5 thoughts on “Alles verandert door het witte licht”
  1. Spiritualiteit zo aards en toch zo wereldvreemd. Fijn dat ik je ken en we er het gewoon over kunnen hebben. Ik kan niet ‘zien’ maar ik ‘weet’. Pioniers in een steeds lichter wordende wereld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: