Vanaf Thula Syabru begint het tweede deel van de trekking door de Himalaya in Nepal. We lopen over een lange hangbrug over het dal, door prachtige bossen, tussen de landbouwterrassen door met graan en aardappelen. We zien een eekhoorn, apen en onverwacht steken er twee herten het pad over. Daarna stijgen we over steile rotstrappen, op weg naar een warme douche. Maar eerst kijken we weer over de besneeuwde toppen van Halembu.
Helaas slaat het weer om, laaghangende wolken drijven onze kant op. Er wordt regen en sneeuw voorspeld. Sommige lopers gaan terug, wij moeten door naar de Laurebina-pas. De daar opvolgende dagen lopen we door de wolken en hebben we dus geen uitzicht. Wel bewonderen we het eikenbos waarvan de stammen en takken bedekt zijn met dikke lagen mos. Als we op 3200 m aankomen zijn we door en door koud. We krijgen gember-citroenthee, wat ons meteen van binnenuit verwarmt.
Bescherming voor een dodelijke val
De volgende dag bij het opstaan zien we even een gat in de bewolking, een fraai uitzicht, maar helaas is het van korte duur. Vanaf 3900 m lopen we in een dichte mist, de afgrond naast het pad is stijl en diep. Gelukkig is er een balustrade die ons beschermt voor een dodelijke val. We bereiken Hotel Peacefull op 4380 m. Intussen is het gaan sneeuwen en het vriest –10 graden. We kruipen bijna in de kachel.
Binnen en buiten even koud
Na een hele koude nacht, het tocht door vele kieren, is het binnen en buiten even koud. Ik heb geen oog dichtgedaan, kortademigheid hield mij wakker op deze grote hoogte. Bij het opstaan ligt het dal vol wolken die door de zon roze randen hebben, fantastisch. We glibberen op onze spikes het eerste stuk langs het heilige meer van Gosaikund, waar Napali zich onderdompelen, brrrrrr, mij niet gezien.
Het uitzicht is weer helder en fabelachtig
Dan stijl omhoog naar 4650 m, de Laurebina-pas op, het uitzicht is weer helder en fabelachtig. We kunnen onder andere Manaslu en de Anapurna zien liggen. Dit zijn naast Everest de andere meer dan 8000 m hoge toppen. We zijn dankbaar dat we extra vroeg zijn vertrokken, want als we de afdaling inzetten sluit een kille mist zich om ons heen voor de rest van de dag. Hier nemen we met pijn in mijn hart afscheid van het dak van de wereld.
Sporen van de rode Panda
We dalen af door de sneeuw. We ontdekken sporen van de rode Panda, kenmerkende klauwachtige afdrukken. Dit dier is overdag bijna onmogelijk te spotten, maar de voetsporen zien is ook al geweldig, we zijn razend enthousiast. De lente is zichtbaar, overal piepen de paarse primula’s als eerste door de sneeuw. Die avond nemen we een bucket shower ofwel een emmer warm water die je met een kommetje over je heen gooit, daar knapt een mens van op. We slapen op 3450 m een stuk beter.
Slapen in een kippenhok
De volgende dag kunnen we heel even ver het dal inkijken, maar na het ontbijt volgt wederom een dag zonder uitzicht. De wandeling is prachtig, wel 23.5 m lang. We warmen ons aan de kachel in het hotel, voordat we naar ons piepkleine kamertje kunnen, niet veel groter dan een kippenhok. Het avondeten is al niet veel beter, heel veel deegwaren en aardappelen, maar geen groenten.
Wandelende struiken
Dan breekt onze laatste trekkingdag aan, weer 8 uur lopen, fors dalen en wederom stijgen. Het weer is helder en de zon schijnt, dat is fijn. De tocht is fraai langs kleine nederzettingen, omringd door bloemen, immense varens en witte rododendrons. We passeren een heiligdom met een rijk beschilderde stupa met aan weerszijden prachtige beelden. Uit de omliggende gebouwen klinken de door lama’s gereciteerde mantra’s. Uit het niets komen ons wandelende struiken tegemoet die, als ze dichterbij komen, kleine oude vrouwtjes blijken te zijn met enorme takkenbossen op hun rug, voor de geiten.
De plek waar je je één voelt met het universum
Niet ver daarvandaan komt de jeep ons tegemoet en begint onze hobbelende en slingerende tocht naar beneden, naar Baktapur waar ons een luxe hotel wacht met een heerlijke warme douche en, in vergelijking met de lodges, een mega grote kamer. Daar is ook het eindpunt van de reis. Ik wil eigenlijk niet weg. Liever ga ik terug naar de hoge toppen, de stilte, de plek waar ik mij één voel met het universum. Waar nederigheid en grootsheid samenvallen. Waar ’zijn’ zo eerlijk en heerlijk voelt. Ik weet het zeker: Nepal, ik kom hier ooit terug.
Ik schreef zes blogs over mijn fantastische reis door Nepal. De andere blogs kun je hier lezen: https://blogzinnig.nl/author/cvermeer/.
