Golven spoelen over mijn blote voeten, terwijl schelpjes en zandkorrels door mijn vingers glippen. Voor me ligt de koele, turkooisblauwe zee waar reisfolders op slag verliefd op worden. Zo’n uitzicht waarvan je denkt dat een mens er intens gelukkig van hoort te worden. Licht, vrij en speels. Ontspannen zelfs. Maar pijnlijk genoeg voelde ik vooral leegte. Een leegte die me volledig in haar greep hield: verwarrend, rauw en overweldigend. Ik neem je mee naar een moment dat mijn leven voorgoed zou veranderen.
Eenzaam
We zijn op vakantie in Turkije. Als je van een afstandje naar me had gekeken, zou je waarschijnlijk denken dat daar iemand zat die inmiddels wel wat zelfvertrouwen had opgebouwd. Iemand die haar portie ‘leven’ wel had gehad. Een relatiecrisis had ik doorstaan, het gedoe op mijn werk ook; groei aan alle kanten, dus. Op zo’n moment verwacht je ergens dat er opluchting volgt. Lichtheid en rust. Het bevrijdende gevoel dat je weer voorwaarts kunt bewegen. Maar niets van dat alles gebeurde. Het voelde eenzaam. En ik was niet eens alleen.
Het leven paste me niet meer
Krak. Dat ongemakkelijke, vlijmscherpe moment waarop je ineens beseft: k*t, dit gaat zo niet langer. Het was niet alleen die leegte. Het voelde alsof het leven me niet meer paste. Alsof ik rondliep in een jas die al veel langer op de naden stond te trekken en ik eindelijk niet meer kon doen alsof ik het niet merkte.
Dat gevoel niet meer wegstoppen
Ik weet nog precies welke gedachte zich aandiende toen de golven over mijn voeten spoelden: ik wil dit niet meer. Geen idee hoe dan wel, maar dit kan niet meer. Ik denk dat dit het spannendste moment was; het besef dat zodra je woorden geeft aan wat je diep vanbinnen voelt, het écht wordt. Dat je het niet meer kunt wegstoppen onder drukte, braaf doorgaan of doen alsof het vanzelf wel weer overwaait.
Mijn verlangens haperend uitspreken
Dus ik ging praten. Ik moest wel. Daar, aan die eindeloze zee, begon ik woorden te geven aan gevoelens die nog amper vorm hadden. Soms haperend. Soms sneller dan ik zelf kon volgen. Losse flarden van verlangen die zich eindelijk durfden te melden. Verlangen naar meer creativiteit. Meer vrijheid en zingeving. Meer het gevoel dat
ik ertoe deed in een leven dat ook écht voelde als het mijne.
Zodra het gehoord wordt
Wat was dat intens heftig. Achteraf denk ik dat daar iets essentieels gebeurde. Omdat taal ruimte maakt. Omdat iets wat eerst alleen als pure onrust in je lijf woont, ingrijpend verandert zodra het gehoord wordt. Je kunt het daarna niet meer ‘niet weten’.
Vragen die iets openbraken
Zij wist het nu ook. Ze luisterde aandachtig en stelde precies de vragen die maakten dat ik niet langer om mezelf heen kon bewegen. Vragen die iets openbraken. Vragen die lucht gaven aan een leven dat veel te strak was geworden. Boy, wat een proces was dat.
Kleurpsychologie werd mijn taal
Toch ontstond juist in die ruimte de bedding voor een heel nieuw hoofdstuk. Wat ik toen nog niet wist, was dat kleur daar een hoofdrol in zou gaan krijgen. Dat juist kleurpsychologie me later zou helpen om woorden te geven aan wat ik diep vanbinnen al wist, maar nog niet volledig durfde toe te laten. Een levende taal die zichtbaar maakt wat er in jezelf om aandacht vraagt. En misschien is het toeval, misschien ook niet, dat juist die turkooizen zee achteraf bijna symbolisch voelt.
Wat turkoois mij laat weten
Turkoois gaat voor mij over flow. Over je eigen innerlijke wijsheid serieus nemen. Over ruimte maken voor idealen die al zachtjes op je deur kloppen, terwijl je hoofd nog heel hard bezig is om ze weg te redeneren. Wellicht is dat wel de belangrijkste les van deze kleur: je eigenwijsheid is er niet in gestopt om lastig te zijn. Ze is er om jou, jou te maken.
Als iets vanbinnen om aandacht roept
Inmiddels werk ik twintig jaar met kleurpsychologie en soms denk ik nog terug aan dat strand in Turkije. Aan dat breekpunt waarop niets direct opgelost was en er toch iets wezenlijks begon te verschuiven. Herken je dat? Dat je leven aan de buitenkant perfect op orde lijkt te zijn, terwijl er vanbinnen iets zachtjes, of inmiddels vrij luid, om aandacht roept? Misschien is onrust soms precies dat: het allereerste teken van beweging waar je niet meer omheen wilt.
Kleuren van Geluk
Er komt een moment waarop je niet meer om jezelf heen kunt. Wie weet is dit het. In mijn boek Kleuren van Geluk vind je de taal om te begrijpen wat er in jou beweegt. Je bestelt het hier. Nu voor een mooie zomer-actieprijs.
