“Hold your board”, hoor ik Baby zeggen. Inmiddels weet ik dat dit ‘mijn’ golf nog niet is. Een grote golf spoelt met enorme kracht over me heen. Ik veeg de haren uit mijn gezicht en wacht op de volgende. “Are you ready?” “I think so”, antwoord ik. In mijn hoofd oefen ik de instructies. Zal het deze keer lukken? Daar is de volgende golf. Ik druk me op, plaats mijn voeten en probeer op te staan. “Keep looking forward”, roept Baby nog. En dan… sta ik! Een beetje wiebelig, maar dat mag de pret niet drukken. Ik probeer mijn evenwicht te bewaren en glijd zo naar de branding. Yes! Het is me gelukt!
Een écht bedrijf
De herinneringen zijn nog vers, toch is het weerzien met mijn dochter alweer drie weken geleden. Bijna dagelijks laat ik die bizarre week de revue passeren. Ik vergelijk deze onderneming met de strijd die ik ervaar om van mijn ‘bedrijf op papier’ een écht bedrijf te maken. Mijn vakantie begon met een kleurcoaching van blogcollega Anita, die mij de benodigde inzichten gaf rondom ondernemen. Ja, ondernemen is voor mij weggelegd, waarom maak ik er dan zo’n ding van?
Uit mijn comfortzone
Na dagen herbeleven kan ik maar tot één conclusie komen: mijn eigen brein fopt me. Blijkbaar is er een neuropad aangelegd dat ondernemen koppelt aan eng en spannend. Dat kan niet anders. Ik herinner me het harde werken van mijn vader in zijn kruidenierswinkel en de (geld)zorgen die hij kreeg toen de eerste supermarkten kwamen.
Die herinneringen hebben zich hardnekkig in mijn brein genesteld. En geloof me, als ik de tijd had gehad om na te denken, had ik 1001 redenen bedacht om niet in mijn eentje in dat vliegtuig te stappen voor die verre reis. Achteraf vond ik dat namelijk hartstikke spannend.
Surfen? Dat zou betekenen dat ik verder dan mijn knieën de zee in moest gaan en dat hadden mijn ouders ten strengste verboden. Ik groeide op aan zee en leerde dat dieper de zee in gaan gevaarlijk was. Toch deed ik het zonder er al te veel bij na te denken.
Achter op de scooter stappen in het chaotische verkeer van Sri Lanka vond ik wat lastiger, maar het kostte me hooguit twee seconden om het tóch te doen. De mogelijkheid om de dag met mijn dochter door te brengen en haar highlights te zien won het van de angst.
Allemaal spannende dingen, ver uit mijn comfortzone, en toch deed ik het.
Angst maakt plaats voor opwinding
Uit mijn comfortzone gaan gold ook voor mijn eerste surfles. Ik moest echt wel iets in mijzelf overwinnen. De conditionering die ik meekreeg als kind zit diep. Ik troost me dat ik mijn board heb om me aan vast te houden. Ik check voor de zekerheid mijn leash zodat ik zeker weet dat ik verbonden ben met mijn board. Ik loop de zee in tot aan mijn borst. De angst die ik toch wel voel maakt plaats voor opwinding. Liggen op mijn board, wachten op de golf, proberen op te staan en een stukje te surfen. Golf na golf val ik van mijn board. Is dat erg? Welnee, ik heb ontzettend veel plezier! Veel te snel is het voorbij. De dagen erna is mijn angst voor de zee naar de achtergrond verdwenen. Het gevoel dat overheerst is fun!
Lessen van de zee
Naast de techniek van het surfen leerde ik zoveel meer in de zee, wat ook van toepassing is op ondernemen.
- Niet elke golf is de juiste. Soms loont het de moeite om even te wachten.
- Kijk vooruit en houd je focus. Kijk je om je heen dan gaat het mis.
- Surfen leer je met vallen en opstaan, ondernemen vast ook.
- Fouten maak je niet, het zijn leermomenten.
- Het mag spannend zijn maar laat je er niet door weerhouden.
- Geniet in het moment en maak je geen zorgen om wat is geweest en wat nog komen gaat.
- Hoewel enig resultaat gewenst is, gaat het vooral om het hebben van plezier.
- Buiten je comfortzone ligt de magie.
Structuur in wat ik te doen heb
Ik merk dat ik klaar ben met mijn eigen getrut. Ik weet wat ik wil, ik weet waarmee ik het verschil kan gaan maken. Nu is het tijd om het te gaan doen! De opleiding Human Design die ik momenteel volg, gaat de basis vormen van mijn aanbod. Ik pak mijn opdrachten van de schrijfweek er nog eens bij en zie dat ze, met een beetje aanpassen, nog steeds bruikbaar zijn. Ook de training van businesscoach Veronique Prins zorgt voor structuur in wat ik te doen heb. Ik maak nieuwe connecties op LinkedIn en afspraken om te sparren. Met mijn human design split definition werk ik beter samen dan alleen.
Op een manier die bij ouder en kind past
Ik voel het kriebeltje in mijn buik van spanning én ik voel het verlangen om te gaan uitvoeren wat er in mijn hoofd spookt. Hoe tof zou het zijn als je als ouder je eigen gebruiksaanwijzing kent middels jouw human design? Om vervolgens het design van je kind te leren kennen en met die kennis je kind op te voeden op een manier die bij jullie beiden past? Als kers op de taart ontvang je vervolgens inzichten waar jullie elkaar beïnvloeden en welke gevolgen dat heeft. Het lijkt mij fijn voor elke ouder en helemaal als je kind een pad bewandelt dat nét wat meer hobbels kent. Ik had die kennis in ieder geval graag willen hebben destijds.
Ben of ken je een ouder en herken je je in bovenstaande? Stuur me gerust een bericht: corine@hetvitaliteit-atelier.nl
