Er is een fase in het leven waar weinig openlijk over gesproken wordt en waar veel vrouwen doorheen gaan. Rond je vijftigste verschuift er iets, althans bij mij zeker. Een relatie eindigt, een partner of ouder overlijdt of je voelt diep van binnen dat het leven zoals je het kende niet meer klopt. En dan sta je daar, vaak alleen, met vragen waar geen direct antwoord op is. Er verandert veel praktisch en vooral van binnen. Want wie ben je eigenlijk nog, als een groot deel van je leven wegvalt? Dat is geen kleine vraag, dat is een levensvraag.
Mijn verhaal: alleen verder, maar niet verloren
Ik ben nu 56 jaar en leef inmiddels negen jaar als vrouw alleen. Mijn huwelijk met een toxische man kwam tot een einde en daarmee veranderde alles. Ik stond er alleen voor en mocht mijn leven volledig opnieuw opbouwen. Mijn kind wilde de eerste jaren geen contact meer met zijn vader, waardoor ik ook daarin de verantwoordelijkheid alleen droeg. Ik regelde mijn eigen leven, mijn huis en mijn financiën, stap voor stap. Er waren momenten van twijfel en onzekerheid, maar ook van kracht die ik eerder niet kende. Achteraf zie ik dat dit het begin was van mijn eigen innerlijke vrijheid.
De leegte die ruimte werd
In het begin kan het vooral leeg en stil voelen, alsof je in een tussenruimte leeft. Je vraagt je misschien af waar je moet beginnen en hoe je die nieuwe werkelijkheid vormgeeft. Maar juist in die leegte zit een opening, hoe ongemakkelijk die ook voelt. Ik ontdekte dat ik niet meteen antwoorden hoef te hebben. Door het klein te maken en terug te gaan naar de basis, ontstond er langzaam innerlijke rust. Een veilige plek, goed eten en luisteren naar mijn eigen ritme werden mijn fundament. Vanuit die rust begon mijn systeem zich te herstellen en kwam er weer ruimte voor nieuwe energie.
Alles zelf dragen en daarin groeien
Na een periode van vier jaar na mijn scheiding besloot ik om mijn huis en vakantiehuisje te verkopen en kleiner te gaan wonen. Ik was klaar met het harde werk om mijn paarden, tuin en vakantiegangers te verzorgen. Ik geef online cursussen en begeleid mensen persoonlijk online en met mijn paarden. Deze vrijheid geeft ook onzekerheid. Ik weet namelijk niet altijd wat ik per maand verdien. Toch voelt het kloppend, omdat ik werk vanuit mijn hart en mijn eigen ritme. Ik begeleid mensen en dieren in hun essentie en voel dat dit mijn pad is. En juist dat vertrouwen zorgt ervoor dat er altijd weer een nieuwe weg ontstaat.
Verlies op meerdere lagen
Alsof het leven me verder wilde verdiepen, verloor ik ook mijn ouders. Eerst mijn vader en later mijn moeder, wat opnieuw een rouwproces in gang zette. Dit bracht me bij een diepere laag van loslaten en accepteren. Binnen mijn eigen proces vond ik een manier om hen echt vrij te geven. Het verlies bracht uiteindelijk niet alleen verdriet, maar ook ruimte en lichtheid. Alsof er een nieuwe plek in mij ontstond waarin alles er mocht zijn.
Gaan staan voor mijn echte ik
In deze periode veranderden ook mijn relaties met anderen. Ik merkte dat ik lange tijd terughoudend was voor wie ik echt wilde zijn. Langzaam begon ik te voelen waar mijn grenzen lagen en wat voor mij kloppend was. Niet iedereen hoeft mij te begrijpen, hoe goed mijn intenties ook zijn. Ik durfde steeds meer mijn plek veilig te houden en niet altijd de aardige mevrouw van de buitenkant te zijn.
Loslaten wat niet meer klopt
Liefde verdween niet uit mijn leven, maar kreeg een andere vorm en werd grootser. Ik vond de liefde terug door meer vanuit dankbaarheid te leven wat er wél allemaal is. Ik kon weer om mezelf lachen en vertragen. Alles werd zachter, puurder en ik liet me minder leiden door externe factoren. Ik begaf me alleen bij activiteiten als ik daar die dag ook energie voor voelde. Die vorm van vrijheid en liefde gaat verder dan zekerheden of afhankelijkheid. Het liet me zien dat liefde altijd aanwezig is als je verder kijkt dan wat je alleen maar ziet. Liefde is voelbaar op een aardse manier, maar ook vanuit het universum.
Van overleven naar vrijheid
Als ik terugkijk op de afgelopen negen jaar, zie ik geen verliesverhaal maar een thuiskomen. Ik leef mijn leven op mijn manier en volg mijn eigen ritme. Ik bepaal wat ik doe, wanneer ik het doe en met wie ik mijn tijd deel. Vanuit die vrijheid ervaar ik een diepe verbondenheid met mezelf. De richting die ik uitga, laat ik meer afhangen van wat er zich aandient. Dit is nieuw voor mij en juist van daaruit kan ik me nog dieper verbinden met wat me aandient.
Vertrouwen als kompas
Wat mij het meest heeft geholpen, is vertrouwen. Vertrouwen dat mijn leven zich ontvouwt zoals het bedoeld is. Ook wanneer het onzeker voelt of anders loopt dan gepland. Ik geloof dat wanneer je jouw zielsbestemming volgt, er altijd iets naar je toe komt. Niet altijd op de manier die je verwacht, maar wel precies wat je nodig hebt. Dat vertrouwen geeft interne stevigheid, rust en richting. Het maakt dat je durft te blijven bewegen, ook zonder zekerheid.
Jij mag opnieuw beginnen
Als jij nu in een fase zit van verlies, rouw of opnieuw beginnen, weet dan dat je niet alleen bent. Je hoeft niet alles in één keer te begrijpen of op te lossen. Gun jezelf de tijd om te groeien in deze nieuwe fase. Stap voor stap zul je merken dat er weer ruimte ontstaat. Ruimte voor jezelf, voor nieuwe keuzes en voor een leven dat bij jou past. En misschien ontdek je, net als ik, dat er in dat verlies een onverwachte vrijheid schuilt. Een vrijheid die je dichter bij jezelf brengt dan ooit tevoren.
Je bent van harte welkom om van gedachten te wisselen. En download alvast mijn gratis mini cursus ‘Als je leven verandert: een liefdevolle gids terug naar jezelf’. Voor vrouwen die na scheiding, verlies of een nieuw begin weer willen voelen wie ze werkelijk zijn.
