Vier dagen yoga en surfen bij mijn dochter in Sri Lanka

En dan ben ik weer thuis. Was het echt of toch een droom? Als ik in de spiegel kijk, verraadt mijn zongebruinde gezicht dat het écht is gebeurd. Vier hele dagen was ik bij mijn dochter in Sri Lanka. Ik had haar zo gemist! Een spontaan plan maakte dat ik haar onverwachts kon bezoeken.

Daar is ze!
Na een lange reis, vorige week schreef ik er dit blog over, sta ik eindelijk voor de deur bij Sunshinestories. De deur zwaait open: daar is ze! Mijn hart maakt een sprongetje, ik omhels haar en houd haar stevig vast. Wat is het heerlijk om haar weer te kunnen knuffelen! Als ik haar loslaat, zie ik twee meiden staan, haar collega’s: de één filmt en de ander maakt foto’s. Dit moment is in ieder geval vastgelegd!

Surf- en yogaretreat
Ze laat me het complex zien waar zij woont en werkt. Ik maak kennis met de overige gasten en het team en daarna brengt ze me naar mijn kamer. Ik waan me in het paradijs! De komende dagen neem ik deel aan het surf- en yogaretreat van Sunshinestories. Ze deelt het programma met me en laat me dan even bijkomen. Ik voel me opgewonden en uitgeput tegelijk. Slapen lukt niet en ik besluit later die middag deel te nemen aan de yogales, waarna ik weer wat energie krijg. We vertrekken na de les naar een restaurant op het strand en kijken naar de sunset onder het genot van een drankje. Na het diner vertrekt iedereen naar zijn kamer en gaat het licht uit. Morgen is het weer vroeg dag.

Eerst oefenen op het droge
Rond zes uur ’s ochtends staat er een tuktuk klaar met onze surfboards op het dak. Het is zo’n kwartiertje rijden naar het strand van Weligama. Dochterlief gaat niet mee, zij sluit zich aan bij de groep gevorderde surfers. Samen met een andere onervaren surfster deel ik onze instructeur Baby. We oefenen eerst op het droge: “start peddling slowly, look forward, stand up and keep looking forward.” Als hij tevreden is, gaan we het water in.

Mijn eerste surfpoging ever
De eerste golf laat hij me bodyboarden. Dat is al tof, nooit geweten hoeveel power zo’n golf heeft! Dan is het tijd voor mijn eerste surfpoging ever. Wachtend op de golf herhaal ik in mijn hoofd de instructies. Als het zover is, lijkt het of de golf de instructies heeft weggespoeld, ik heb geen idee wat ik moet doen en val van mijn board. “Slowly, slowly” antwoord Baby als ik vertel dat ik het even niet meer weet.

De tijd vliegt voorbij, soms lukt het me om te blijven staan en dat voelt magisch. Ik snap de liefde van mijn dochter voor het surfen helemaal!

Vol en toch relaxed
De komende dagen is dit mijn ritme: yoga, ontbijt, surfen, lunch, videoanalyse en feedback van het surfen, thee, yoga en als afsluiter van de dag het diner. Soms wisselt de volgorde, soms is er een extra activiteit. De dagen zijn vol en toch relaxed. Door de warmte kan ik niet anders dan vertragen, precies wat ik nodig had.

Een inkijkje in haar leven
Op woensdag, de enige vrije dag van mijn dochter, brengen we de dag samen door. Ze laat me haar favoriete plekjes zien en ik voel me dankbaar voor dit inkijkje in haar leven. Wat ik dan nog niet weet is dat we met de scooter op pad gaan, en ik mag achterop. Het verkeer in Sri Lanka is chaotisch, georganiseerde chaos, aldus mijn dochter. Er wordt getoeterd, geseind en ingehaald waar het eigenlijk niet kan. Mijn dochter op de scooter doet niet anders: als een local baant ze zich al toeterend een weg door het verkeer. Ik schrik ervan en word geïnstrueerd me te ontspannen zodat ik haar niet hinder. Ik doe mijn best en naarmate de rit vordert, lukt dit steeds beter.

Mijn vermoeden wordt bevestigd
We arriveren bij haar favoriete koffietentje op het strand met uitzicht op de oceaan. De dag verloopt zalig: ze laat me wat highlights zien, we kletsen bij, ik ontmoet haar vrienden, we lunchen samen en dineren met de yogajuf. Het vermoeden dat ik had, wordt alleen maar bevestigd: zij komt nooit meer naar huis, en wat begrijp ik het! 

De wereld aan haar voeten
De tijd kruipt, ik geniet met volle teugen van het samenzijn en dan zijn die vier dagen toch ineens voorbij. Ik voel mijn tranen prikken bij het idee weer afscheid te moeten nemen van haar. Tegelijkertijd voel ik me dankbaar. Tien jaar geleden beheerste anorexia haar leven. Het was haar wens om ooit op wereldreis te gaan; dat werd haar motivatie voor herstel. Mijn wens was een gezonde dochter met de wereld aan haar voeten. Deze wens is meer dan uitgekomen!

Mijn comfortzone is flink opgerekt
Tijdens de lange reis naar huis denk ik aan wat ik heb beleefd de afgelopen dagen. Ik realiseer me dat mijn comfortzone behoorlijk is opgerekt. Voor het eerst ging ik alleen op reis en dan ook zo ver weg. Ik trotseerde het verkeer in een tuktuk en achter op de scooter en surfte elke dag. Buiten je comfortzone begint de magie, leerde ik ooit. En dat typeert deze reis, het was magisch!