Wanneer heb jij besloten de vrouw te worden die je nu bent?

Wat een vraag hè? Ik weet nog dat ik die vraag voor het eerst hoorde in de lunchpauze van mijn opleiding Kleuren van Geluk. En nu het binnenkort Internationale Vrouwendag is (op 8 maart) speelt deze mooie vraag weer op. Hij kwam toen al binnen en bleef maar door mijn gedachten spelen. Met regelmaat overwoog ik om er een blog over te schrijven, maar steeds kwam het erop neer dat de vraag verder niets nodig heeft dan een ontvanger. Het is namelijk eerder een vraag die je hebt te voelen dan te beantwoorden vanuit je brein.

Deze vraag is niet voor watjes
Het mooie aan de vraag is dat hij soms gewoon opplopt in mijn leven. Alsof het een eigen leven leidt. Het is een vraag die je soms even weggestopt, maar die steeds weer even opduikt. Tenminste, voor mij. Ik check dan als het ware even bij mezelf in. Neem er de tijd voor en ga zitten met een mooi glas wijn en vraag mezelf: Doe ik het goed? Zit ik op het goede spoor en ben ik trots? Trots op wat ik doe en op wat ik laat?

Als een goed glas bordeauxrode wijn
Het maakt het verschil en mooie gesprekken los. Het gaat ergens over. Het gaat over dieper nadenken en kan bijna niet zonder voelen. Als je de vraag herhaalt in je hoofd, en dat is wat ik de meeste mensen zie doen, lijkt het even rond te walsen zoals je doet met een goed glas bordeauxrode wijn; bij die kleur past de vraag dan ook. Het is een vraag van kwaliteit, van waarde, net zoals de betekenis in kleurpsychologie van de kleur bordeauxrood.

Er zitten veel lagen in de vraag
De intensiteit van de vraag zie ik ook telkens bij degene aan wie ik ‘m op mijn beurt stel. Soms zelfs een beetje ontreddering. Er zitten heel veel lagen in en het hangt af van je state of mind of state of life. De eerste keren dat ik ‘m stelde, zag ik vrouwen verkleuren. Ze vertelden me ook dat ze direct zochten naar een periode dat er iets ernstigs was gebeurd en dat ze daarom zijn geworden wie ze zijn.

Wanneer was het voor hen?
“Streng voor mezelf omdat ik me schuldig voelde” vertelde Margie na de geboorte van haar derde kindje en toen ze niet meer de vlotte, spontane vrouw was. En zo ook voor Annemiek, die zichzelf teleurstelde na haar burn-out en zich vlak voelde, slechts een schim van zichzelf. Voor Linda was het de liefde die haar verliet en waardoor ze nog wel geloofde in liefde, maar niet voor haar. Verbitterd en gesloten.

Marijke zei: “Oh dat weet ik nog goed. Ik zat op school en voelde me heel sterk. Ik wilde worden wie ik voelde te zijn: rebels, uitbundig en met sterke vleugels. De wereld in, zo’n vrouw als mijn tante Esther. En vooral niet zoals mijn moeder. Ik heb woord gehouden en weet zelfs nog dat het op mijn achttiende verjaardag groot op mijn spiegel stond.”

De reactie van Lieke vind ik ook geweldig: “Anne-Lies, het gaat eigenlijk niet meer over wie ik geworden ben, maar wie ik wil zijn. Ik sta op een kruising. Ik ben niet meer degene die ik was. Het werk dient me niet meer en ik cijferde mezelf weg. Het is okay, maar ik kom er niet meer mee weg, ik wil ik niet meer. Ik heb er verder geen oordeel over. Ik weet wat ik heb te doen en ga me bezinnen op je opleiding Kleuren van Geluk. Mezelf laven aan de positiviteit van jouw bedrijf en mezelf verdiepen en verrijken door de magie van kleurpsychologie en kleurcoaching. Lichter en leuker, maar niet voor watjes, zoals jij zegt. Stel me die mooie vraag van je over drie maanden en ik vertel je met een grote glimlach wie ik geworden ben.”

Ik vind het zo gaaf dat Lieke er gewoon voor kiest om te starten met het onderzoek naar verantwoordelijkheid pakken, regie nemen over haar eigen leven en de schrijver te zijn van haar levensverhaal. Je snapt dat ik het nu niet meer kon laten om niet over de vraag te bloggen.

En nu jij
Wanneer heb jij besloten om de persoon te worden die je nu bent? En kijk je uit naar meer van dit soort vragen en verhalen? Meld je dan aan voor mijn gratis Liefsbrief van Bloei!