Zijn we echt alleen maar met onszelf bezig?

Het is ijskoud als ik in de auto stap om naar mijn werk te gaan. De afgelopen tijd regende en waaide het veel, het leek meer op herfst dan op winter. Van het ene op het andere moment is de winter dan toch gekomen. Het is mijn favoriete winterweer: een strakblauwe lucht en de zon die uitbundig schijnt.

Van mij mag de wind wel gaan liggen, want de -6 graden die de thermometer aangeeft voelt als -13 graden. Ik ben al lang blij dat er geen sneeuw ligt, dat maakt dat de wegen goed begaanbaar zijn.

Hij gaat hard onderuit
Onderweg geniet ik van het mooie uitzicht. Als de zon schijnt ziet de wereld er tóch wat gezelliger uit, zelfs als het koud is. Ik heb nog een rotonde te gaan voor ik op mijn werkplek ben. Aan de overkant van de rotonde rijdt een jongen op een scooter, ik schat hem een jaar of zeventien. Tot mijn grote schrik gaat hij hard onderuit, blijkbaar is het tóch glad op bepaalde stukken.

Hij trilt van top tot teen
Waar ik nog veel meer van schrik is dat iedereen, zonder uitzondering, doorrijdt. Serieus? Ik rijd de afslag die ik moet nemen om naar mijn werk te gaan voorbij en stop in de berm naast de jongen, die enigszins verbaasd opkijkt. Ik doe mijn raampje open en vraag hem hoe het met hem gaat. Voorzichtig gaat een duim omhoog. Ik stap uit en zie dat hij trilt van top tot teen.

“Ik vind het echt heel aardig van u mevrouw”
Hij zegt dat hij niet had verwacht dat het glad zou zijn. Hij is enorm geschrokken, maar gelukkig verder heel. Dat geldt helaas niet voor zijn scooter, al had dat erger kunnen zijn. Zijn windscherm is stuk, maar de scooter kan nog wel rijden. Ik vraag hem wel goed op zichzelf te letten. Nu de adrenaline door zijn lijf giert is de kans groot dat hij geen pijn voelt. Hij belooft dat en zegt dan: “ik vind het echt heel erg aardig van u mevrouw, maar ik moet echt gaan. Ik moet over vijf minuten ergens zijn.” En weg is hij, ik staar hem verbouwereerd na. Vervolgens kost het mij moeite om achteruit de rotonde weer op te rijden om mijn weg te vervolgen. Ook voor mij stopt er niemand.

In wat voor wereld leven we dan eigenlijk?
Gedurende de dag blijft de jongen met de scooter in mijn gedachten. Nog steeds ben ik verbijsterd dat niemand stopte om een jonge knul bij te staan. Hebben we het echt zo druk dat er geen ruimte meer is om naar een ander om te kijken? Zijn we echt alleen maar met onszelf bezig? En nog erger, is de afspraak die de jongen had zo veel belangrijker dan zijn welzijn? In wat voor wereld leven we dan eigenlijk?

desire

Keuzes maken met je hart
Blijkbaar is dit de prijs die we betalen voor onze welvaart. We zijn, bijna zonder uitzondering, altijd gehaast en altijd druk. Daardoor lijken we de verbinding met onszelf totaal kwijt te zijn geraakt en daarmee ook de verbinding met elkaar. Want hoe kun je je met een ander verbinden als dat met jezelf niet lukt? Ik ben ervan overtuigd dat je andere keuzes maakt als je in verbinding staat met jezelf. Dan maak je keuzes met je hart en niet met je hoofd. 

Lukt het jou om je te verbinden met jezelf? Of lukt het juist niet, maar zou je dat wel willen leren? Als vitaliteitscoach onderzoek ik dit graag samen met jou. Mail mij gerust: corine@hetvitaliteit-atelier.nl.