Verwoed scrolt ze door websites, op zoek naar een hondje dat een veilig mandje verdient. Nederland, Spanje, Griekenland, Roemenië, het maakt haar eigenlijk niet uit waar ze vandaan komen. Als het maar klopt. Als het maar voelt als een match. Ze leest alles, weegt alles af en besluit uiteindelijk dat een middelgrote hond het beste past bij haar leven in een appartement.
En dan… Pats, boem! Daar is ze. Snuffie. Die oogjes en dat schattige oortje. Iets in haar staat stil. Alsof de wereld even pauze neemt terwijl ze haar aankijkt.
Waarom raakte ze haar zo diep?
Snuffie is naar schatting vijf jaar oud en komt uit Roemenië. Hun eerste ontmoeting vindt plaats bij een gastgezin waar buitenlandse hondjes tijdelijk worden opgevangen om te wennen. Ze komt voorzichtig op haar af. Verlegen, maar met een zachte openheid. En zij? Ze voel van alles tegelijk: twijfel, verantwoordelijkheid, liefde en angst. Doe ze hier goed aan? Kan ze haar geven wat ze nodig heeft? Wat heeft Snuffie meegemaakt? Draag ze straks Snuffies verleden met zich mee?
Een hond adopteren is geen kleine beslissing. Zeker niet als die een leven achter zich heeft dat je niet volledig kent. Je kiest niet alleen voor een dier, je kiest voor een verhaal.
Twee jaar later…
Ze besluit een cursus ‘Dierencommunicatie & Zelfontwikkeling’ te volgen. Haar intuïtie heeft haar altijd al gefascineerd en ze voelt dat er meer mogelijk is. Ze is op zoek naar die diepere laag van verbinding tussen mens en dier. Tijdens een van de sessies ontmoet ze mij, via Zoom. Voor het eerst krijgt ze een reading van Snuffie. Ze heeft vooraf foto’s gestuurd naar mij en is gespannen nieuwsgierig wat er naar voren zal komen. Maar in plaats van meteen over Snuffie te beginnen… gaat alle aandacht naar haar.
Ik leg haar uit dat foto’s energie dragen en dat ik daarop afstem. Dat dieren veel over onze energie doorgeven. Ik benoem lichamelijke en mentale dingen die allemaal bij haar lijken te kloppen, zo bevestigt ze zelf. Jarenlang heeft zij zoveel ‘werk’ aan zichzelf gehad dat ik daar liever op inga. Maar zij wil eigenlijk maar één ding: dat ik haar meer vertel over Snuffie.
Wat vertelt Snuffie?
Ze stelt mij vragen. Over Snuffies verleden. Over waar Snuffie vandaan komt. Ik beschrijf hoe Snuffie waarschijnlijk is opgegroeid met grotere nestgenoten. Hoe ze niet de dominante was, maar juist de meer gevoelige, terughoudende. Hoe ze een zwervend bestaan kende. Een leven in overlevingsstand, maar ook in vrijheid. En zeg: “Jullie lijken op elkaar. Jullie zijn niet voor niets op elkaars pad gekomen. Ze is een leermeester voor je.”
Die woorden landen diep, want ineens ziet ze het: Snuffie spiegelt haar. Haar hond kent vrijheid waar zij naar op zoek is. Hoe kwetsbaar en gevoelig Snuffie is, daar mag zij voor gaan staan. Hoe Snuffie rent en beweegt, mag zij vertalen in haar denken en handelen.
Ze zegt vaak dat ze moe is. Maar Snuffie lijkt te vragen: waarom ben je moe? Ze nodigt haar uit om meer open en zachter te worden. En zij beseft: dat is precies waarom Snuffie in haar leven is gekomen.
Waarom is jouw dier in jouw leven gekomen?
Misschien heb jij ook wel eens zo’n moment gehad dat je je dier aankijkt en voelt: jij hoort bij mij en ik bij jou. Maar heb je jezelf ooit afgevraagd waarom? Dieren komen niet voor niets op ons pad. Ze geven ons invulling aan het leven door verantwoordelijkheid en beweging. Ze spiegelen hun gedrag of fysieke problemen waar we ook zelf naar mogen kijken. Ze helpen ons door zware periodes heen en reiken ons zeer bijzondere levenslessen aan. Ze zijn een soort van engeltjes in een zacht en warm jasje.
Ben jij nieuwsgierig wat jouw dier jou wil vertellen?
Of voel je dat je zelf deze verbinding wilt verdiepen? Kies dan voor een persoonlijke reading van jouw dier, waarin je inzicht krijgt in jullie unieke verbinding. Of voor mijn cursus Dierencommunicatie & Zelfontwikkeling waarin je leert luisteren voorbij woorden, naar de taal van energie, gevoel en intuïtie. Want de vraag is niet alleen waarom jij jouw dier hebt gekozen, maar vooral: waarom heeft jouw dier jóu gekozen?







2 reacties
Mooi hoe dat zich ineens openbaart aan je. De pipo in Tinker die me uitdaagt om meer te spelen en het spiegelen van Sonia: zorgen en ontspannen….
Prachtig inzicht. Mooi hoe je mens en dier hierbij helpt Mirjam.
Dank je wel lieve Joke! Het leven is ook bedoeld om te spelen. Helaas worden we opgegroeid om stil in de klas te zitten, alles goed te doen zoals het hoort… maar hoe hoort het eigenlijk? Dat laten inderdaad je dieren vaak zien! We hebben nog veel van onze dieren te leren! Warme groet uit Andalusië.