Het Jezuskindje was ineens verdwenen

Terwijl ik het engeltje, dat mijn dochter op de kleuterschool maakte, bovenop het kerstboompje zet, gaan mijn gedachten naar Kerstmis toen ikzelf klein was. En toen mijn eigen kinderen nog klein waren. Wat is er veel veranderd sinds die tijd.

Ineens stond er een boom in de tuin
De herinneringen gaan terug naar de jaren ’50 toen ik 8 jaar was. Mijn vader was ruim een half jaar daarvoor overleden en ik was benieuwd of er wel kerst gevierd zou worden. Mijn moeder had de zorg voor zes kleine kinderen, waarvan ik de oudste ben. Bovendien was er weinig geld te besteden, dus hoe dat nou moest begreep ik niet. Het Sinterklaasfeest was ook heel karig geweest. We waren daarom erg blij toen er een paar dagen voor de kerst ineens een boom in de tuin stond. Die had een oom gekocht. Hij moest alleen nog versierd worden. Dat zou waarschijnlijk gebeuren als wij in bed lagen, want de versieringen in die tijd waren nogal breekbaar en met al die grijpende handjes was het risico te groot dat er een aantal dingen zou sneuvelen.

Alleen kijken, nergens aan komen
Een paar dagen later stond hij inderdaad helemaal opgetuigd in een hoek van de kamer. Een kerstboom met echte kaarsjes en engelenhaar. Ook de kerststal, die mijn vader zelf had gemaakt, stond erbij. Iedereen probeerde er zo dicht mogelijk bij te komen om te kijken. Mijn moeder begreep dat het lastig was voor ons om nergens aan te komen. Ik zie nog een van mijn broertjes voor me, die probeerde om een belletje in de boom te laten rinkelen. Er werd meteen ingegrepen. We moesten allemaal op de bank gaan zitten en mijn moeder vertelde dat we overal vanaf moesten blijven. Anders gingen de kerstboom en -stal weer weg. Dat wilde natuurlijk niemand. “Jij moet even opletten als ik niet in de kamer ben”, zei mijn moeder.

Als kleine robotjes zaten we op de grond
Op eerste kerstdag mochten de echte kaarsjes even aan. Daarvoor moesten wij allemaal op de grond gaan zitten en er werd verteld wat er zou gebeuren als we aan die kaarsjes zouden komen. We zaten als kleine robotjes te kijken naar de lichtjes. Ik durfde bijna geen adem te halen. Gelukkig ging het goed, maar ik heb het vermoeden dat er toendertijd regelmatig brand uitbrak met die echte kaarsjes.

Kindje Jezus was verdwenen
Hoe anders was het toen mijn eigen kinderen klein waren. De echte kaarsjes waren in die tijd vervangen door lichtjes in de vorm van een kaarsje, redelijk groot van formaat. In ieder geval veiliger. Ook bij mij stond er een kerststalletje. Een kleintje weliswaar, maar wel dierbaar, want ik had hem van een leerling gekregen op mijn eerste school. Maar er gebeurde iets vreemds. Na een paar dagen ontdekte ik dat het Jezuskindje was verdwenen. Ik begreep wel dat een van mijn twee kinderen dat had gedaan, maar wist niet precies wie. Bovendien was mijn zoon nog te klein. Hij kon er niet bij of hij moest hulp hebben gehad van zijn zus. Ik vroeg ernaar en mijn dochter, toen vier jaar, zei dat zij het kindje in de poppenwagen had gelegd. Op mijn vraag waarom antwoordde ze dat de baby het koud had. Hij had immers alleen maar een luier aan en lag op stro. Dat is toch niet goed voor een baby? Ik moest wel lachen en legde uit dat dat hoorde bij het verhaal. Ik sprak met haar af dat het kindje overdag in het stalletje mocht en ’s nachts in de poppenwagen. Probleem opgelost.

Soms zaten ze in zijn autootjes
Maar er was nog iets. Ook de os en de ezel en de schaapjes verdwenen telkens. Het bleek dat mijn zoon, toen twee jaar, ze met behulp van zijn zus gebruikte bij de boerderijdieren die hij had. Tja dat kan natuurlijk ook. Soms zag ik ze ook in zijn autootjes zitten, gepropt door een raampje of in de laadbak. Ook met hem maakte ik een afspraak, wat wel lastig is voor een tweejarige. Ik vertelde mijn dochter dat zij de dierenoppasser was. Dat zag ze wel zitten en ze kon hem regelmatig afleiden, zodat hij ze niet opnieuw in de autootjes deed. Zij was immers groot en vergat daardoor zelfs om de baby in de poppenwagen te leggen.

Kerstmis nu
En nu? Uitgebreid vieren doe ik het niet. Het is mij allemaal te commercieel geworden. Natuurlijk heb ik wel een boompje staan en heel veel kaarsen. Het leukste vind ik dat de kinderen en kleinkinderen komen eten. Zij maken dat thuis en brengen het mee. En als ik dan de twee grote kleinzoons van 15 en 19 spelletjes zie doen met de kleindochter van 9, dan is mijn kerst weer geslaagd.