Licht en liefde zonder kinderen

‘Ingrid, heb jij kindjes?’ Een paar grote, ronde ogen van het zesjarige meisje tegenover me, kijkt me vragend aan. In haar mondhoek plakt een hagelslagje. Genietend van haar boterham zit ze gezellig aan de ontbijttafel te kletsen. Haar voeten spelen onder tafel met de mijne. 

‘Nee lieverd, ik heb geen kinderen.’ ‘Waarom dan niet?’ Afwachtend kauwt ze op een korstje. ‘Dat is toch leuk?’ ‘Jazeker, heel erg leuk, maar ik heb ze gewoon niet.’ 

Het onderwerp is voorbij
Ik ben benieuwd hoe dit gesprek verder verloopt en zet me een beetje schrap voor haar volgende vraag. Ze zegt echter niets. Haar voeten duwen tegen mijn knieën. Even laat ze ze ertegenaan rusten. ‘Mama, wat eten we vanavond?’ Het onderwerp is voorbij, net zo plotseling als dat het begon. De boterham met hagelslag is op. 

Geen doordachte keuze
Een aantal jaren geleden raakte ik volledig van slag door de vraag. Ik kon geen antwoord geven zonder brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Ik heb geen biologische kinderen en dat is geen van te voren doordachte keuze. Mijn leven is gewoon anders gelopen dan dat ik mezelf, toen ik voor het eerst een serieuze relatie kreeg, had voorgesteld. 

Hobbels, kuilen en gaten
Huisje, boompje, beestje. Een lang en gelukkig huwelijk en twee of drie kinderen. Inmiddels weet ik wel beter en heb ik geleerd de hobbels, kuilen en gaten, die als gevolg van de door mij gemaakte keuzes in mijn levensweg zijn ontstaan, te omarmen. 

Wat heeft mijn leven voor zin?
Wat heeft mijn leven voor zin als ik geen kinderen heb? Het is de vraag die me lange tijd bezighield en mijn antwoord maakte me verdrietig, omdat het weinig positiefs in zich had. Ik dacht of vond dat mijn leven in dienst moest staan van het opvoeden van kinderen en het doorgeven van normen en waarden. Ik zou de verantwoording nemen voor het aanleren van vaardigheden zodat mijn kinderen zelfstandig, met een gezonde dosis zelfvertrouwen en eigenwaarde, hun plek in de maatschappij zouden vinden.

Zonder de titel ‘moeder’
Pas enkele jaren geleden nam ik afscheid van het idee dat ik biologisch moeder zou worden. Dankzij de hulp van Anna Touw-Smit, psychosociaal therapeut, heb ik geleerd dat mijn leven zin heeft zonder de titel ‘moeder’. Ik kan mijzelf en anderen ook voedende energie geven. 

Naar binnen keren
De maand december is voor mij bij uitstek geschikt om stil te staan bij mezelf en mijn leven. Tijd om naar binnen te keren, te bezinnen en te reflecteren op het afgelopen jaar. Stilstaan bij de zingeving van de dingen die ik heb gedaan en mijn ontwikkeling in kaart te brengen. Wat heb ik bereikt? Wat wil ik meenemen naar het volgende jaar en wat wil ik graag achter me laten? 

Meer licht en liefde
In het afgelopen jaar werkte ik gestaag aan verandering, aan meer licht en liefde. Zowel op zakelijk gebied als in mijn privéleven en binnen de sociale kringen waarin ik mij begeef. Zaadjes voor groei als het gaat om borstgezondheid zijn dit jaar gezaaid en een aantal stengels is al goed zichtbaar. Er is een stevig fundament neergezet in de liefde tussen Peter en mij. En elke dag opnieuw ervaar ik verbinding en contact met vrienden en vriendinnen.

Ik vier een klein feestje terwijl ik terugblik. Het is gelukt. De energie die ik in het behalen van mijn doelen heb gestopt, gaat nooit verloren. 

Heel erg lief
Boven op de overloop hoor ik haar tegen haar poppetjes en knuffels praten. Volledig verzonken in haar fantasierijke, verhalende spel verwerkt ze ons korte gesprek. De poppen krijgen meisjes en jongens, de knuffels hebben broers en zussen, maar degene zonder kinderen vindt ze ook heel erg lief.