In de studio vergeet ik bijna dat we live op de radio zijn en dat er camera’s op ons zijn gericht voor de livestream. Hoeveel Zeeuwen er luisteren en kijken? Ik heb geen idee. Wat ontstaat is een echt gesprek over een onderwerp dat ertoe doet: op jonge leeftijd één van je ouders verliezen.
Jongeren en rouw
Toen ik voor het eerst in aanraking kwam met het werk van de EvE Foundation wist ik meteen dat ik me hieraan wilde verbinden. Wat volgde was een avontuur om ook in Zeeland een EvE-programma te starten voor jongeren tussen de 14 en 24 jaar. Waar rouw en lichtheid hand in hand gaan. Waar je als jongere kunt ontdekken dat je niet de enige bent met een ervaring die je niet had willen hebben, maar die onomkeerbaar is. Waar verhalen gedeeld kunnen worden en er ruimte is voor ontwikkeling. Omdat het leven altijd verder gaat, ook zonder de ouder die je niet wilt missen.
Jongeren willen niet anders zijn
In je puberteit en als jongvolwassene wil je niet anders zijn dan je leeftijdsgenoten. Dat betekent dat het delen van een ingrijpende verlieservaring met klasgenoten of vrienden niet voor de hand ligt. Het is soms ook fijn dat er plekken zijn waar je niet bekend staat als die jongen of dat meisje zonder vader of moeder. In het gezin is er ook niet altijd ruimte voor rouw, of elk gezinslid ervaart het op een eigen manier. Een jongere kan zich verantwoordelijk gaan voelen voor de overgebleven ouder en wil deze niet onnodig verdrietig maken. Er is een gat geslagen in het fundament van je leven, en alles wat daarna komt is gebouwd op dit fundament van verlies.
Ontdekken wie je bent is lastig
Ook ontdekken wie je bent is lastiger als je jong een ouder verliest. Welke eigenschappen heb je van je vader, welke van je moeder? En als je herinneringen vervagen aan je overleden ouder, of je nauwelijks herinneringen hebt, hoe doe je het dan? Kun je terecht bij iemand in je omgeving met vragen? Een oom of tante, een opa of oma, of misschien die ene vriend of vriendin? Je hebt een puzzel te leggen, en iedereen die je daarbij kan helpen is van onschatbare waarde.
Helen door delen van verhalen
Het is een vraag die me door de interviewer wordt gesteld: of ik destijds zelf zou hebben deelgenomen aan een lotgenotenprogramma zoals de EvE Foundation die nu aanbiedt. Mijn antwoord is volmondig ja. Alleen al het besef dat ik niet de enige was zou me goed hebben gedaan. En ik had meer willen weten over wat rouwen nou precies is, hoe je dat doet. Of het normaal is om je schuldig te voelen dat jij nog leeft terwijl je ouder dood is. Of het logisch is dat je lastig kunt genieten. Ik had heel graag gehuild totdat ik weer kon lachen met anderen die aan een half woord genoeg zouden hebben gehad. Omdat zij precies hadden geweten wat het is – volwassen worden terwijl de vanzelfsprekendheid van je leven voorgoed is weggevaagd.
Ken jij een jongere die één van zijn ouders is verloren?
Fijn als je het werk van de EvE Foundation onder de aandacht wilt brengen. Er draaien inmiddels EvE-jongerengroepen in een aantal steden: Hilversum, Utrecht, Amsterdam, Maastricht en Apeldoorn. In Zeeland willen we starten in januari 2024. De fondsen zijn rond, zodat deelname voor de jongeren zelf kosteloos is. Er zijn in Middelburg nog een aantal plekken beschikbaar, dus aanmelden voor deelname is nog mogelijk. Dat kan via: www.evefoundation.nl. En je kunt het interview over EvE Middelburg terugluisteren via Omroep Zeeland.
