“Doe je dat dan echt alleen?” Jazeker. “Wauw! Vind je dat dan niet spannend? Alleen reizen naar een onbekende stad in een ver land. En dan ook nog eens alleen op een terras gaan zitten. Dat is niet gewoon, hoor. De meesten van ons durven dat niet en kunnen er alleen maar van dromen. Alleen op een terras zitten in Nederland is al spannend. En jij doet dit gewoon.”
Ja ik doe het, maar ik weet niet of ik het ‘gewoon’ even doe. Natuurlijk is het spannend, want ook ik ken de weg hier niet in dit charmante witte stadje in het zuiden van Italië. En Googlemaps trouwens ook niet, want wanneer ik navigeer, stuurt zij van Google me steeds een andere kant op. Het zijn de kleine straatjes en dikke muren die zorgen voor verwarring. Of is het juist de bedoeling?
“Not all who wander are lost”
– Tolkien
Anne-Lies in Wonderland
Ik weet ook niet zeker of het terras waar ik uiteindelijk neerstrijk een goed idee is. En hoe het hier werkt. Ga ik naar binnen of komt de ober naar buiten op dit zonovergoten terrasje in de buurt van de klokkentoren? Ik heb geen idee, want ik was hier niet eerder. Maakt het me onzeker of gewoon onwetend? Ach het is een soort Anne-Lies in Wonderland.
Wat ik wel weet, is dat ik het heb te doen
Ik heb de trip te maken, want als ik thuis ben mis ik degene die ik ben als ik reis, zoals je kunt lezen in een eerder blog. Het is niet moeilijk om de reis te boeken, familie of vrienden te vragen mij naar het station of de luchthaven te brengen. Ik doe het graag, net zoals ik ook graag mijn innerlijke reizen maak zodat ik mezelf steeds beter leer kennen, wegen ontdek en mijn creatief leven ontplooi.
Verhalen van ver halen
Daarnaast voel ik dat ik de spannende route heb te nemen, verhalen van ver halen om mijn coachees beter te helpen op hun pad naar volle bloei, hun verlangen naar vrij zijn en vrij voelen. Je hebt ervaringsdeskundige te zijn en vlieguren te maken in mijn beleving. All inclusive. Dus ook de spannende en vuile meters.
Co-work is kleurrijk leven
Wat fijn is op deze reis is te weten dat ik niet werkelijk alleen ben deze keer, wat blijkbaar haar grootste angst was met de vraag: Doe je dat echt alleen? Het is geen probleem voor me, maar wel belangrijk om mij met regelmaat te verbinden met gelijkgestemden, contact te maken en dingen samen uit te zoeken; co-work. En ook dat is een beetje spannend, want wat als ik nu als eerste een berichtje in de groepsapp plaats, dat ik hier op het terras zit aan het dorpsplein? Wat gaat er dan gebeuren? Komt er een reactie, of niet? Of gebeurt er iets anders?
Wat als?
Heus, er gaan allerlei gedachten door me heen, maar ik luister niet meer. Ik doe en ik ont-moet. En tien minuten later komen er uit de smalle straatjes van Ceglie Messapica, in de provincie Brindisi, twee mensen aanlopen en zitten we binnen no time aan de borrel op het plein.
De taal van kleur
Ik weet inmiddels ook dat het nooit erg is om alleen te reizen, omdat ik de taal van kleur altijd bij me heb. Een tool die mij taal geeft voor een plek diep in, me waar wel veel gevoelens maar geen woorden wonen. Een manier – misschien zelfs een way of living – waarmee ik een vertaalslag maak en het lichter en meer comfortabel voor mezelf maak als het even niet comfortabel voelt.
Het is een keuze
Het is dat onbekende pad bereizen wat me doet rijzen in (zelf)vertrouwen en me elke dag in volle bloei zet. Het is een zo krachtige keuze dat ik niet anders doe en wil doen dan dit delen met jou. Als je onderweg bent naar vrij zijn, maar vooral naar weer onbevangen voelen. En het is een keuze, een JA naar het leven om te kiezen voor de opleiding Kleuren van Geluk. Reserveer HIER jouw all inclusive ticket.
