Tjonge, wat heb ik mijn monsters in de bek gekeken

Tjonge wat ben ik ziek geweest van die ellendige Covid-19, een goede week koorts en te moe om ook maar enige activiteit te doen anders dan van bed naar de bank en terug. Met tussendoor een uitstapje naar de keuken voor thee en iets van fruit. Na die week eigenlijk nog steeds uitgeblust, ongelooflijk lusteloos en doodmoe. Echter geen koorts meer, dus thuis aan het werk voor het ziekenhuis. Rond half vier en 30 telefoontjes later kan ik niet meer rechtop zitten, even op de bank. Als ik wakker word is het 3 uur later.

Geen greintje energie meer om te koken
Twee dagen later: 45 minuten in de auto, spreekuur draaien en om 15 uur kan ik iet meer rechtop zitten, nog 45 minuten terug in de auto. Ik rijd langs Mac Donald’s voor een frietje, wetend dat er geen greintje energie meer in mij zit om te koken. Een vriendin belt en ik merk dat ik me niet goed kan concentreren op het gesprek. Daarna stap ik voor mijn gevoel tergend langzaam de trap op en plof met make-up en al op bed, nog wel ontdaan van mijn kleren.

Ken je dit, dat je jezelf niet meer herkent? Dat alle energie uit je wegstroomt?

In beweging komen
Het weekend vind ik dat ik in beweging moet komen, dat is goed voor mijn brein én voor mijn lijf. Ik vraag mij af hoe ik in IJsland die bergen opsprong als een berggeit. Ik wandel langs mijn fit en fungroep, maar meer lust dan een kopje thee drinken heb ik niet. Op de terugweg even langs mijn broer en ik kom eigenlijk niet meer weg. Mijn broer heeft het in de gaten en vraagt of hij mij naar huis zal rijden met de auto. ‘Nee ik moet lopen’, dat is mijn wilskracht aan het woord.

Hoor jij die ook wel eens, dat alles overschreeuwende stemmetje?

Mijn hoofd draait op volle toeren
Pas na weer een week daalt het in; ik voel mij somber, zorgelijk, lusteloos en vermoeid. Ik ben in mijn aloude valkuil gestapt, naar mijn hoofd verhuisd en heb mijn lijf achteloos achtergelaten. Alle energie is weg en de stroom is tot stilstand gekomen. Nee, ik ben niet mijn levenslust kwijt, maar het stroomt niet meer. Ik weet dat als mijn lijf mij in de steek laat, tenminste zo label ik dat, mijn hoofd op volle toeren draait. Dan komen al mijn monsters uit hun hol. En gaat de zon achter de einder en het licht in mijn ziel uit. Dan roept de plicht en de loyaliteit aan de ander en ben ik zelf helemaal uit zicht. Ik stop dan met voelen wat er zich in mijn lijf afspeelt. Dan zak ik door mijn eigen bodem. En toch kan ik het niet altijd tegenhouden.

Ben jij ook weleens door je eigen bodem gzakt?

Sippen en zeuren
Wat ik dan te doen heb is daar ff lekker zitten sippen en zeuren, klagen over hoe slecht de wereld is. Over hoe hard ik altijd mijn best doe, dat niks lukt en veel zuchten en steunen. Alle trossen los en gaan, toegeven aan wat er allemaal misgaat, volgens mijn hoofd op dat moment. Zwarte donderwolken pakken zich samen.

Heb jij ook weleens zoiets? Wellicht in een andere vorm? Herken je dit gevoel?

Ik breng ze weer terug naar hun hol
Ik heb intussen de ervaring én het vertrouwen dat erbij blijven de beste remedie is. Dan komt er een moment waarop ik klaar ben met mijzelf, de tranen stromen en mijn hart ontdooit. Dat ik weer in mijn lijf zak, waar ruimte ontstaat die ik weer bewust ervaar. Dan zoek ik iemand op die mij en mijn monsters kent, om weer in het hier en nu te aarden en om te delen wat er is gebeurd, om te kunnen voelen wat er werkelijk is, wie ik ben… Nu, vandaag. Dat ik weer even mijn monsters in de bek heb gekeken en ze weer vriendelijk met open hart op de stroom van mijn levensenergie terug breng naar hun hol. Ik bedank ze voor mijn lessen in dit leven en zeg dat ik ze niet vergeet. Daarna breekt de zon weer door.

Weet jij al wat jouw monsters zijn?
Of wil je ze leren kennen? Heb je ze in de bek gekeken of wil je dat? Neem dan contact met mij op, dan trekken we samen erop uit om ze te ontmoeten. Te zien en te ervaren waar ze voor staan.