Dit maakt dat mijn hart gloeit van trots

De lucht kleurt rozerood boven de skyline van Rotterdam als ik naar huis rijd. Na mijn werk was ik naar Rotterdam gereden om een hapje te eten met mijn jongste dochter en zoon. Ik had ze al een tijdje niet gezien, sinds een klein jaar wonen ze alle drie niet meer thuis. Dat is fijn, maar soms word ik wakker en dan mis ik mijn kinderen enorm. Dan is het tijd om af te spreken zoals we nu doen. Mijn dochter vertelt dat ze dat herkent. En dat ze dan baalt dat ze niet zo makkelijk even snel langs kan komen. “Maar”, zegt ze, “als ik jou dan zo mis dan bel ik je gewoon.”

Buiten eten
We drinken eerst wat in haar studentenkamer. Omdat we niet kunnen beslissen wat we gaan eten lopen we richting Blaak en zien we wel wat we tegenkomen. Al wandelend schiet haar een Aziatisch restaurant te binnen: Little V. Ze verwacht dat er geen plek zal zijn, het is een gewild restaurantje. Het is vol, maar als we vijf minuten kunnen wachten is er een tafel voor ons. En zo zitten we een kleine tien minuten later aan tafel. Het is een heerlijke zomeravond, dus we kunnen lekker buiten eten. Mijn zoon vertelt over zijn vakantie, mijn dochter over haar werk en studie. Al gauw verdiepen de gesprekken zich.

We genieten van elkaar
Ik vertel ze dat ik geniet van mijn 2.0 leven, dat ik enorm geniet van het leven samen; sinds een jaar woon ik samen met mijn lief in Maasbommel. Het is anders als er geen kinderen meer zijn om voor te zorgen. We hebben alleen rekening te houden met elkaar. We genieten van elkaar, ons huis en onze fantastische tuin. En van de rust en stilte dat het leven in het buitengebied met zich meebrengt. Ik vertel ze ook dat genieten met name lukt omdat ik weet dat zij het goed hebben, dat ik ze heb overladen met kennis en veel liefde zodat ik ze vol vertrouwen heb kunnen loslaten.

De wereld aan haar voeten
Mijn dochter vertelt over haar nieuwe werk als host in een sportschool in Rotterdam. Sinds een jaar is ze zelf ook fanatiek aan het sporten. De baan is op haar lijf geschreven. We halen herinneringen op uit de tijd waar het niet zo goed met haar ging. De tijd dat de eetstoornis haar leven jaren beheerste ligt gelukkig ver achter haar. Ik herinner haar eraan dat ik haar destijds zei dat als ze al die power en wilskracht zou gebruiken ten gunste van zichzelf, in plaats van zichzelf kapot te maken, de wereld aan haar voeten zou liggen. Haar antwoord was dat ze daar nu inderdaad mee bezig is. Binnenkort start ze, naast haar studie psychologie, aan een opleiding om personal trainer te worden. Ze vertelt ook dat ze zich nu pas realiseert hoe traumatisch de jaren die achter haar liggen voor haar zijn geweest. Ze gaat hiermee aan de slag. Ik moet even slikken, maar weet dat ze dit kan. Wat een wijze jonge vrouw is zij geworden!

Een echte levensgenieter
Mijn zoon begint over een paar weken aan zijn studie. Na een tussenjaar heeft hij ontdekt dat werken bij Defensie zijn grote wens is. Hij heeft er helemaal zin in en vertelt er enthousiast over. Ik vind het fantastisch om te horen en te zien hoe hij zijn eigen weg gaat. Ook hij heeft slechte tijden gekend, waar hij geplaagd werd door een depressie. Hij is er zo sterk uitgekomen; het is een lieve, zachte én stoere jongen die geliefd is bij zijn vrienden en vriendinnen. Een echte levensgenieter.

Ook zij is gegroeid
We hebben het ook over mijn oudste dochter. We zien alle drie hoe zij gegroeid is sinds ze op kamers woont. Met haar autisme was dat een hele stap. Met haar heb ik volgende week afgesproken. Mijn andere twee kinderen zien haar komend weekend. Ongelooflijk, jarenlang vochten ze elkaar bij wijze van spreken de tent uit. Nu is hun band meer dan goed.

Chille moeder
Ik vertel ze dat ik de opvoeding, voor het grootste deel alleen, best een klus heb gevonden. En dat ik niet weet of ik aan het moederschap begonnen was als ik dat van te voren had geweten. Dat ik mijn best heb gedaan en me tegelijkertijd realiseer dat ik ook steken heb laten vallen. Dan zegt mijn dochter dat ze blij is dat ik er altijd voor haar was in moeilijke tijden. Mijn zoon vult aan dat hij zo’n ‘chille’ moeder heeft vergeleken bij zijn vrienden. Hij waardeert enorm dat hij vrij gelaten werd, zelf mocht ontdekken en ervaren. “Ik wist wel waar jouw grenzen lagen en dat ik daar beter niet overheen kon gaan”, lacht hij.

De gelukkigste vrouw op aarde
We lopen terug, drinken nog wat en dan is het tijd om afscheid te nemen. Ik knuffel ze lang en stevig, tenslotte weet ik niet wanneer ik ze weer zie. Ik zet mijn zoon af bij zijn vader en rijd naar huis. Op de Van Brienenoordbrug zie ik die prachtige lucht. Mijn hart gloeit van trots en ik voel me de gelukkigste vrouw op aarde.