Never drive faster than your angels can fly

In een appje schrijft ze: ‘Jij was was mijn redding toen der tijd.’ Wat een mooi compliment en wat goed dat ze dat deed. Ik gooide een boei en zij pakte kleurcoaching aan, omdat het voor haar tijd was om uit het donker te stappen. Haar verlangen naar lichter leven was uiteindelijk groter dan de angst. Het doet me denken aan wie of wat mijn redding was in mijn leven. Wanneer had ik echt hulp nodig en was het zonder die hulp heel anders afgelopen? Ik denk dat mijn helderheid van geest mijn redding was of misschien toch een hele groep engelen… 

Ik neem je mee… 
Het was op 16 januari, een heldere ijskoude winternamiddag. Ik weet dat nog goed omdat mijn suikerkind jarig was. Ik werkte toen in de Oude haven van Rotterdam in de partyvaart en wilde na het werk snel naar huis om te proosten. Haar feestje te vieren en samen te zijn. Ik stapte snel in mijn auto, niet wetende dat daarna alles anders zou zijn.  

Altijd een beetje spannend zo aan de waterkant
Ik gaf gas en eerlijk gezegd een beetje pittig. Pittig pittig, zeg maar. En misschien, heel misschien was dat al een eerste engel, al zou je dat niet denken. Ik had mijn auto zoals gewoonlijk geparkeerd aan de  kade. Neus naar de weg, achterkant naar het water. Altijd een beetje spannend zo aan de waterkant, maar gelukkig was er nog een kleine wandelpromenade tussen de parkeerplaats en het water van de Oude haven. En toen gebeurde het, want waar ik dacht dat de auto in zijn vooruit geparkeerd stond, was dat een vergissing, het was de achteruit. Vol gas, maar dan ook echt vol gas lanceerde ik mezelf naar achteren, naar de waterkant en daar vloog ik door de lucht boven het water van de Oude haven als in een film. 

Gordel los
Ja, en met mij vloog ook mijn leven voorbij; het is waar wat ze zeggen over die laatste seconden, die lijken jaren te duren. En het enige wat ik daarna nog dacht was: ‘Lies, gordel los, tas pakken en wachten tot je met auto en al in het water valt.’ Dat is wat ik deed in een paar seconden. Mijn helderheid van geest, mijn redding. 

Maar was dat zo? 
Want dat water kwam maar niet. Het wachten leek uren te duren en er gebeurde niets. Toen opende ik heel voorzichtig mijn ogen. Heel voorzichtig, want het leek alsof elke beweging er eentje teveel zou zijn. Mijn hartkloppingen waren al voldoende om een aardverschuiving te laten plaatsvinden.  

Tussen wal en schip
En toen zag ik het. Iets wat alleen in een spannende film lijkt te gebeuren. Je gelooft het niet, dat deed ik zelf ook niet, maar ik hing tussen wal en schip. De bumper van mijn geliefde Fiat Panda hing op een woonark en de bumper aan de voorkant op de kade. Het spreekwoord tussen wal en schip vallen veranderde ik in gedachten van vallen naar hangen. 

Op miraculeuze wijze waren er helpende handen van twee passanten en een wondersprong van mezelf voor nodig om mij op de kant te krijgen. En weet je… de auto bleef gewoon hangen. Ongelooflijk, vind je niet? 

Ambulance, brandweer en politie 
Terwijl zij van alles regelden en stonden te bakkeleien, ben ik op de grond gaan zitten. Adem in, adem uit, adem in en ook maar weer uit. Binnen no time was er de brandweer met acht mannen in de wagen, een politiebus en een ambulance op de motor. Ik had toen en nu geen idee wat er allemaal in beweging was gebracht in korte tijd, maar die beweging kon alsnog fataal zijn volgens de brandweer. Het ging richting laag water en dan zou de auto alsnog gaan schuiven naar de ark.

En of het al niet bijzonder genoeg was, was er een kinderfeestje gaande op de ark. Zes jongetjes verrast in hun spel toen er doodleuk een vuurrode Fiat Panda aan boord kwam en zij urenlang niet van de ark af zouden kunnen. 

Blaastest? 
Ik mocht mee de bus in om te blazen, maar ook om gerustgesteld te worden. Terwijl ik daar zat, rustig bijkomend, kwam de broeder me halen.
“Je bent echt niet gewond?”
“Nee hoor!”
“Dan wil ik je even meenemen naar je auto en je vragen om heel goed te kijken.”

Een hele club aan engelen
Samen keken we naar alles wat er gebeurde om ons heen daar aan de waterkant. Toen zei hij: “Wat jij zojuist hebt meegemaakt, is niet te verklaren. Het kan niet anders dan dat je een hele club aan engelen om je heen hebt en dat heb je je heel goed te realiseren, te voelen in al je aderen en ver daarbuiten. Dit is heel bijzonder. 

Later zou ik me dat realiseren en er dankbaar voor zijn, maar toen nog niet. 

Er kwam een kraanwagen aan te pas die met engelengeduld (daar zijn ze weer) de auto op de kade heeft gezet. De enige schade was een kapot achterlicht ter waarde van 2 euro. 

Op de voorpagina
Nog steeds weet ik niet hoe ik dit heb kunnen redden, maar de redding was nabij en daar houd ik het maar bij. Wat zichtbaar nog rest is het artikel op de voorpagina van de Metro van toen. Voorpaginanieuws in grote letters: Auto rijdt van kade op woonboot.

Mijn liefde voor rood en zwart 
Je snapt dat mijn liefde voor de Fiat Panda old timer een soort ode is geworden en ik deze altijd ben blijven rijden. Wat een liefde. Eerst de rode, die voor mij staat voor de kleur van pit toen der tijd. Daarna een mooie glanzende zwarte en wat fijn dat die kleur altijd staat voor kracht en bescherming.

Dank je wel Fiat Panda en de engelen
Toch lijkt er nu een einde aan te komen… ze sterven uit en nu mijn laatste zijn einde lijkt te naderen volgens het mannetje van de garage (mijn held) spreek ik nog maar eens een grote dankbaarheid uit aan de Fiat Panda en die hele grote club engelen!  En naar die broeder. 

Meer verhalen? Mijn boek Kleuren van Geluk heeft nog 1 dag een prachtige actieprijs.
 
P.s. Oh ja, de nieuwe liefde laat zich al een tijdje zien… Heb jij een leuke tweedehands Fiat 500 te koop staan? Dan kom ik heel graag langs.