Een nieuwe dag. En ik voel de spanning. Ik vind elke dag wel spannend om te starten maar deze is extra geladen. Positief geladen. Ik ga namelijk zo dadelijk een nieuwe auto kopen. De aanleiding was minder fraai. Een eenzijdige botsing met een muur, prullenbak en lichtpaal. En na een telefoontje met de garage volgde een economische total loss verklaring. Vervolgens kwam ik in een roller coaster terecht waarbij emotioneel heel wat werd aangeraakt.
Lees maar even mee:
- Vetrouwen en wantrouwen
- Boosheid en liefde
- Oude pijnstukken die aan de oppervlakte komen
- Projectie van de een op de ander
- Schuld en schuldgevoelens
- Vermijden of aangaan
- Weglopen of blijven
- Communicatie en meta-communicatie
Een auto met zijn laatste finale boodschap
Ik zat achter mijn laptop toen er werd gebeld. Mijn partner aan de lijn: ‘hoe gaat het bij jou?’ ‘Goed’ zeg ik. ‘Bij mij niet. Ik heb een eenzijdige aanrijding gehad met je auto.’ Ik val stil. Ik hoor hem nog wat details zeggen en over regeldingen en we hangen op. Het giert door mijn lichaam. Ik heb in vol vertrouwen de auto meegegeven en voel me om verschillende redenen daarin geraakt. Ik kijk naar mijn computer en denk: ik ga maar hard werken dan voel ik niets. Deze gedachte overvalt me als een boomerang. Ik heb dit eerder gedaan in een situatie en vele jaren mijn gevoel achter slot en grendel gezet. De tranen komen naar boven. En ik besef niet nog een keer!
Ik ben boos. Ik kan niet in de liefde blijven op dit moment, stel ik vast. Ik ben gewoon boos en ik heb het recht om boos te zijn, vind ik.
Weglopen of erbij blijven
ls hij thuiskomt zitten we beide zo in de emotie dat er geen sprake kan zijn om met elkaar te praten. We vermijden het om het aan te gaan met elkaar. Het gaat over weglopen of erbij blijven. We zeggen niet veel. We zitten allebei in de freeze. Gevangen in de emotie. Ik realiseer me dat er bij ons allebei oude stukken aangeraakt worden die als we nu reageren het leidt tot projecteren. En dit kan verstrekkende gevolgen hebben. Ik voel de spanning.
De meerwaarde van meta-communicatie
Er gaat een nacht overheen. Eén vol emoties. De andere dag gaan we aarzelend in gesprek en spreken we ons uit over dit voorval. Na het uitspreken van wat het bij ons ieder doet kunnen we de meta-communicatie inzetten. En overkoepelend en verdiepend kijken waar het andere delen van ons heeft geraakt. Ik herken ze en ben verbaasd dat daar toch nog iets zit om te helen.
Het kantelmoment
Na veel praten en het besef dat er geen lichamelijk letsel is, komt het praktische aan de orde. Schuldgevoelens worden terzijde geschoven. En na het overwegen van diverse opties leidt het aan het eind van de dag tot de keuze om een andere auto te kopen. Kort daarna krijgt de ‘schuldige’ een telefoontje en meldt ‘ik heb een nieuwe baan’! Wat ik namelijk nog niet wist is dat hij die dag de auto had meegenomen voor een korte sollicatie/kennismaking. Weer wordt mijn vertrouwen op de proef gesteld. Maar de vreugde over de nieuwe baan én een nieuwe auto draaide de hele boel om. Het is een kantelmoment. Ik zie zijn blijdschap en de opluchting. In dat ene moment begint alles weer te stromen.
Een omkering in een leven
Er wordt vaak gesproken over kantelmomenten, een omkering in een leven. Ik zie deze momenten als uiterst waardevol. Klein of groot. Juist op die momenten breekt er iets open, zonder dat je er erg in hebt, waardoor de waarde als een blanke pit naar buiten begint te stralen. Bij mij waren het, in het verleden, in een korte tijd een scheiding, een eigen bedrijf starten, het huis overnemen en weer verkopen, een nieuw huis kopen en verhuizen, een nieuwe liefde, samenwonen, een samengesteld gezin en nog een bedrijf opstarten. Naast deze grote ‘life-changers’ zijn er vele kleine momenten die leiden tot inzicht, kanteling en verandering.
Als je eruit komt, kijk je anders naar de wereld
Als je er middenin zit, is het echt niet fijn. En als je eruit komt, kijk je anders naar de wereld. Bewuster, intenser. Bij de een gaat het geleidelijk en bij de ander met flinke horten en stoten, nare gebeurtenissen en/of ziekte. Blijf er altijd op vertrouwen dat het leven je draagt, hoe zwaar je pad ook is. En dat er niets is wat je in het moment niet zou aankunnen.
Om nog meer te kunnen stralen
En zo gaf mijn trouwe vriend op wielen mij nog een laatste waardevolle boodschap mee. En onze wederzijdse liefde heeft niet een buts erbij, maar is opgepoetst om nog meer te kunnen stralen.
Het thema kantelmomenten is ontleend aan mijn boek ‘Jouw kern van waarde’. Te verkrijgen via www.opaal.nu/waarde
3 reacties
Wat een prachtig blog Jellie! Je omschrijft het proces van je buikbrein die vecht/vlucht reacties geeft, het hoofd dat kan redeneren en hoe het hart, dat wil verbinden mrt dat wat echt belangrijk is de leiding weer neemt. Het hart is het centrum, de verbinder, vol compassie en liefde. De leider. Wow!
Wat een mooie aanvulling Ingrid. Het maakt het nog helderder!
Mooie blog Jellie. Nu snap ik je reactie op mijn blog ook meer. Wat een hoop inzichten en wat heeft het de boel, ten goede, opgefrist. Als ik zo lees wat het voor jullie beide gedaan heeft.