Slow down lief mens

Na de warme, lichte en wat lome zomermaanden is de herfst weer begonnen. Het licht neemt af en de avond valt eerder. Voor velen is herfst een tijd om alles weer op te pakken na een zomerstop: studie en werk, nieuwe projecten en uitdagingen, hobby’s en verenigingsleven. Alles lijkt weer op volle toeren te gaan draaien – en wij draaien mee. Met alle gevolgen vandien.

Het ritme van de natuur en de energie van de herfst stuurt ons juist richting minder en langzamer. Als je alleen maar je streven, plannen en verwachtingen als prioriteit stelt in dit seizoen, mis je een hoop signalen. Als de herfst vordert en het blad begint te vallen, beginnen er ook mensen te vallen. Vastlopen in de hoeveelheid dingen doen, verwachtingen, projecten, verantwoordelijkheden. Opeens wordt het een race, wordt het allemaal best veel en dan word je geleefd.

Er blijft haast geen leven meer over
Ik zie het steeds meer om me heen: mensen die zo veel proberen te controleren en bij te benen, dat er haast geen leven meer overblijft. En als gevolg van al dat rennen, haasten, druk en afgeleid zijn, altijd aardig blijven tegen Iedereen en alles perfect willen doen, blijft het maar net overeind en leef je als een schaduw van jezelf.

Controledrang
En die controle gaat verder dan alleen agenda en projecten, relaties en het doen en laten van anderen. We proberen ook onze gezondheid te controleren. Maar je kunt jezelf niet commanderen geen pijn te hebben, niet zo moe te voelen of vanaf morgen geen last meer van je prikkelbare darmen te hebben. Daar is iets heel anders voor nodig: vertragen en tot stilstand komen, luisteren en aanvaarden, signalen erkennen en hulp erbij accepteren en – vooral – meer in verbinding durven zijn met jezelf.

Op de automatische piloot proberen velen, tot zo ver het kan, alles netjes (perfect), volgens afspraak en tijdig te doen. Alleen wordt aardigheid ongemerkt vervangen door ongeduld, kort lontje, lage prikkeldrempel en storingen in relaties. Ik zie dat, bespreek het ook en noem het beestje bij de naam (langdurige, aanhoudende stress), maar helaas is er nog vaak een kruimeltje wilskracht over om het nog even zelf te proberen. Dapper blijven, vrolijk (maar zo moe) voorwaarts, om controle te behouden over… wat? Het leven? De omstandigheden, andere mensen of eigen imago?

Alles zelf willen regelen
We willen de illusie levend houden dat we het zelf kunnen oplossen, álles regelen en onder controle houden, terwijl de focus steeds slechter wordt en het denken chaotischer, de taken blijven onaf liggen en opeens weten we het niet meer. ‘Nee, dank je, ik heb geen hulp nodig’, hoor ik dan. Hoe ver is ver genoeg, vraag ik mij af. Pas als we samen gaan werken, valt het besef hoe onwenselijk en funest die automatische piloot werkelijk is.

Hoofdpijn, darmklachten, rug- of schouderpijn en moeheid
Als het gaat om fysieke uiting van overbelasting – door welke factoren dan ook – lopen veel mensen veel te lang rond met hun hoofdpijn, darmklachten, rug- of schouderpijn en moeheid. Ze willen het eerst aankijken, zelf uitzoeken en wat goedbedoelde trucs en tips toepassen. Het bezoek aan de huisarts of fysiotherapeut wordt uitgesteld en uitgesteld.

Om hulp vragen voelt als falen
Voor sommige mensen is hulp inschakelen een nederlaag. Hulp vragen voelt – weet ik uit ervaring – voor zelfstandige en vooruitstrevende mensen gênant en ongemakkelijk. Toegeven aan jezelf dat je eigen beleid, middelen, oplossingen en controle niet voldoende zijn geweest. Het voelt als falen om iemand anders te vragen om advies of ondersteuning – je kunt het dus niet zelf.

De kwaal is gelukkig zelden ernstig, maar het vereist wel degelijk aandacht voor zelfzorg, meer rust en minder doen. Luisteren naar de signalen die het lichaam probeert te zenden, al weken, maanden, jaren: slow down, lief mens.

Iedereen met langdurige klachten of revalidatie achter de rug weet dat
Van negeren van fysieke klachten en uitstellen van hulp of zorg is nog niemand beter geworden. Het uitstellen kenmerkt zich in langere hersteltijden, nevenklachten, grotere investering in zorg en therapieën, verzuim en verlies van inkomsten en het proces naar beter kost (veel) meer geduld en tijd. Iedereen met langdurige klachten of revalidatie achter de rug weet dat. En allemaal zouden ze het opnieuw anders doen: veel eerder aan de bel trekken, hulp durven vragen én aannemen, deskundige adviezen niet in de wind slaan.

Hulp inschakelen is een teken van kracht 
Hoe ver verwijderd moeten we zijn van ons gevoel, ons zijn en van ons centrum? Hoe ver van onze kernwaarden geraakt, voordat we erkennen dat het zo niet gaat – en het zo niet meer wíllen? Hoe complex moet het leven worden – of hoe pijnlijk de rug of nek – om eigen kwetsbaarheid te aanvaarden en toegeven dat we niet altijd alles hoeven te kunnen.

Dat hulp vragen vaak zo lang op zich laat wachten, is geen teken van sterk en stoer of dapper zijn. Eerder hulp vragen of inschakelen is juist een teken van kracht, moed en inzicht. Het getuigt van zelfkennis, bewustzijn en erkenning van signalen en is eerder een wijs besluit dan een nederlaag.

Hoe eerder we kiezen voor het pad van de oplossing, des te korter is de weg terug naar volledige inzetbaarheid en het gevoel van gezond en vrij zijn om te doen wat je graag wilt doen, zonder beperkingen. Wat dat voor jou ook mag zijn.

Lichter leven
Als je met mij wilt sparren over je situatie en mogelijkheden tot lichter leven en om met minder stress en klachten de herfst door te komen, heb ik tijd voor je. Maak dan een afspraak voor een gratis oriënterend gesprek.