Zoeken naar jezelf duurt soms een leven lang

Alweer meer dan een jaar geleden heb ik haar voor het laatst gezien. Tussendoor nog wel op social media gesproken. Maar niet zoals nu, een echte live ontmoeting. Dat is anders voel ik, terwijl ik bij haar binnenstap. Anders, omdat ik online niet voel wat er echt met haar gebeurt.

Wat onwennig geven we elkaar een knuffel. “Kom binnen” zegt ze even hartelijk als altijd. “Ga zitten, waar je wilt, aan tafel, op de bank, kijk maar.” Ze vervolgt haar weg richting keuken. “Wil je thee?” “Graag” antwoord ik en ga aan de eetkamertafel zitten. Terwijl ze thee zet, kijkt ze me af en toe aan. Ik kijk rond en zie de huiskamer die in een soort opslagruimte is veranderd. Overal spullen en dozen. “Klaar voor de verhuizing?” vraag ik. “Nee nog niet, er is nog een hoop in te pakken. Maar eerst ga ik opmeten.” 

Terug naar haar roots
Ze gaat verhuizen; een ander huisje met een nieuw begin. Terug naar haar roots, want in de buurt waar ze gaat wonen is ze ook opgegroeid. Het is een prettige omgeving met genoeg rust en groen om lekker te wandelen. “Ik heb er heel veel zin in” zegt ze. En ze vertelt me nog meer over haar nieuwe huisje en omgeving. Het wordt steeds duidelijker waar ze gaat wonen.

Ik mis wat
Uiteindelijk valt er een wat ongemakkelijke stilte. Ik vraag haar of ze alweer ander werk heeft. Nee, dat heeft ze nog niet. Ze is er ook nog niet toe in staat. “Het gaat gewoon niet” zegt ze. En ze vertelt wat er de afgelopen periode allemaal op werkgebied is gebeurd. Veel… dat is me duidelijk, heel veel. Ze vertelt maar door en is net als altijd heel open en eerlijk. Toch mis ik wat. Terwijl ik erachter probeer te komen wat, kletst ze verder, zich af en toe verontschuldigend voor het lange verhaal. “En nu heb ik dus wel een nieuwe plek, een nieuw begin, maar nog geen werk.” Ze neemt een slokje thee en kijkt me wat onzeker aan.

De lieverd die ze altijd is
Haar blik kan ik lastig duiden. Warrig, onzeker, niet weten wat te doen. Net of ze zich afvraagt ‘wat moet ik nou?’ Ik kijk haar aan en zie de lieverd die ze altijd is. Kleiner en meer onzeker, wankelend in het vertrouwen dat ze heeft in zichzelf en de wereld om haar heen. Ze probeert zich al te gaan richten op het nieuwe begin. Alleen zit ze nu nog hier. In wat nog voor haar ligt om af te ronden, voor ze daadwerkelijk een nieuw begin mag maken.

Ik zie het voor mijn ogen gebeuren
“En hier thuis?“ vraag ik aan haar. “Hier ging het ook niet meer?“ Ze knikt en kijkt me aan als een geslagen hond. De emoties weet ze binnen te houden. Ik zie ze door haar blik heen schuiven en weer naar de achtergrond verdwijnen. Net of er een laagje was overheen wordt gelegd. De sociaal ingestelde behulpzame en zorgzame, altijd voor een ander in de weer lieverd schuift ervoor. Ik zie het voor mijn ogen gebeuren. 

Ze wordt ermee om haar oren geslagen
Ze stopt haar emoties weg, dat is me duidelijk. Nu is de waslaag niet zo dik meer als deze ooit geweest is. Ze wordt er, figuurlijk gesproken, constant mee om haar oren geslagen. Vooral door haarzelf. Ze kan de kwetsbare dieptes die ze ervaart niet delen. Niet nu in ieder geval. Ze vertelt het verhaal van wat er thuis allemaal is gebeurd de afgelopen tijd. Aanpassen aan de situatie die er is. Proberen en proberen terwijl ze alleen maar ongelukkiger en leger werd. Haar steentje financieel bijdragen, meebewegen met de ander. Ze heeft het allemaal geprobeerd. Maar het is niet gelukt. “Ik kwam juist steeds verder van mezelf af te staan.” 

Haar ogen doen niet mee
De pijn, die net nog leesbaar was op haar gezicht, kruipt weg achter haar lach. Haar ogen doen niet mee met de lach. Ze verontschuldigt zich weer en nu wordt de lach weer het masker waar de pijn achter schuilt. “Ach lieverd, je hoeft je toch niet te verontschuldigen” zeg ik. “Doe jij nog steeds die hypnotherapie?” vraagt ze. Ik beaam dat en beantwoord haar vragen, leg uit wat ze wil weten. 

Zich verontschuldigend voor wie ze is en wat ze doet
Dan is het tijd om weg te gaan. Haar achterlatend met emoties die ze niet wil laten zien, zich verontschuldigend voor wie ze is en wat ze doet. “Stap voor stap en rustig aan hè lieverd” zeg ik. “Dat komt goed” antwoordt ze terwijl ik haar nog eens stevig knuffel voordat ik de deur uitstap. 

Vinden wat ze haar hele leven al zoekt
In de auto op weg naar huis is er voldoende ruimte om nog eens over het gesprek na te denken. Dat haar nieuwe begin haar gaat brengen wat ze haar hele leven al zoekt. Namelijk zichzelf. Zodat ze niet meer haar emoties wegstopt en een ander een plezier wil doen, ten koste van zichzelf. Maar nu eerst de buitenkant. Zodat ze zich daarna kan richten op de binnenkant, dat al die tijd haar aandacht vraagt als een jengelend kind. Zolang er geen gehoor aan wordt gegeven zal het blijven jengelen. Gevangen achter haar sociale, behulpzame waslaag. Een mooi mens en wat hoop ik dat ze nu wel slaagt in haar zoektocht.

Zoeken naar jezelf duurt een leven lang. 
Bij de een is het een wereldreis 
en bij de ander een klein ommetje.

Heb jij al gevonden wat je zoekt? En nog belangrijker: kan je vinden wat je zoekt? Ik begeleid je graag naar meer helderheid en vertrouwen in jezelf. kailosinzichten@gmail.com

1 thought on “Zoeken naar jezelf duurt soms een leven lang”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: