Al jarenlang zijn we vriendinnen, we leerden elkaar leren kennen door de kinderen die bij elkaar in de klas zaten, bijna 25 jaar geleden. We ontdekten dat we heel dicht bij elkaar woonden in dezelfde straat. En gaandeweg bleek dat we ook een reeks overeenkomstige interesses hebben. Zo zijn we samen eens naar een beginnerscursus astrologie gegaan. We zijn allebei Kreeft en zagen ook daarin meerdere overeenkomsten. Onze band werd steviger, zeker toen er moeilijke situaties om ons heen gebeurden. Het overlijden van een zus, een geheim dat benoemd werd, een zieke moeder en problemen in onze relaties. We delen veel met elkaar en zijn trouw aan onze vriendschap.
Allebei een nieuwe partner
Gaandeweg worden ook verschillen duidelijk en dat heeft niet meteen invloed op onze vriendschap. Als we op een gegeven moment allebei gescheiden zijn en ook allebei weer een nieuwe partner hebben gevonden komt er wel een kentering. We nodigen elkaar uit voor de bruiloft en zijn blij voor de ander dat de liefde er weer volop is. Onze kinderen zijn groter, de deur uit en hebben hun eigen leven. Zij hebben geen verbinding met elkaar en wij praten elkaar wel bij over de ontwikkelingen van de kinderen. We krijgen allebei te maken met een samengesteld gezin wat zijn eigen dynamiek heeft.
Maanden gaan voorbij
Onze carrières gaan voort en we hebben volle agenda’s. Door een verhuizing is de letterlijke afstand groter geworden. We spreken wel af, maar de afspraken worden net zo vaak verplaatst. Zo gaan er soms maanden overheen eer we elkaar weer zien. De andere manieren van contact, bellen of whatsappen, gebruiken we nauwelijks tot niet. Hooguit voor het maken van een nieuwe afspraak.
Hoe verder?
We zitten weer samen met een kopje koffie en praten over onze vriendschap en hoe we elkaar kunnen blijven ontmoeten. We zoeken naar een vorm die voor ons beide past. De afspraken die we maken zijn steeds langer vooruit gepland en dat stuit mij tegen mijn borst. Het is niet mijn manier van omgaan met vriendinnen, ik voel me daar niet fijn bij. Ik heb behoefte aan regelmatig contact en elkaar opzoeken en dat lukt in deze vriendschap niet meer. Het doet me zeer om te constateren dat het zo is. Maar zo is het wel.
Weer afspraken verplaatsen
Elke keer als we samen zijn is het fijn en gaan de gesprekken over elkaars wel en wee. Toch voel ik afstand omdat het tijd kost om bij te praten voor we meer de diepte in kunnen gaan. Als we op dat punt aankomen is de avond bijna voorbij. Ik mis dat deel van onze vriendschap en ik ben niet in staat om het te veranderen. De etentjes, wandelingen en kopjes koffie worden minder belangrijk. De corona-periode heeft het versterkt dat we elkaar nog minder zagen. Daarna was het moeilijk om de draad weer op te pakken. En als er dan een afspraak stond, werd hij door een van ons weer afgezegd. Wegens legitieme reden, zeker, maar toch alweer.
Lief en leed gedeeld
Ik kom tot de conclusie dat de energie eruit is. Dat we samen goede jaren met lief en leed hebben gedeeld. Dat we elkaar gevolgd en gesteund hebben en dat we heel loyaal zijn aan elkaar, maar dat het op is. Nu is het nieuwe jaar begonnen, we hebben elkaar in november voor het laatst heel kort via whatsapp gesproken en elkaar het hele voorbije jaar niet gezien. Ik merk dat ik denk aan een vriendschap die fijn was, en nu voorbij is. In voltooid verleden tijd dus.
Bedankkaartje
Ik besluit om naar mijn gevoel te luisteren en het af te sluiten. Ik schrijf haar een kaartje waarop ik haar bedank voor haar vriendschap. Een lieve tekst waarin ik aangeef dat de energie op is, dat we hebben gezocht naar een passende vorm en dat we die niet kunnen vinden. Ik vind het spannend en laat de kaart ruim een week op tafel liggen en doe hem dan pas op de post. Voor mij is het belangrijk om het waardevol af te sluiten, om haar gewoon in de ogen te kunnen kijken als ik haar ergens tegenkom. Dat het goed is. Terwijl ik de kaart in de rode brievenbus gooi vraag ik me af hoe ze zal reageren.
Waardige afronding
Er zijn in mijn leven wel meer vriendinnen geweest, en ook vriendschappen die over zijn gegaan. Dat is prima, zo gaat het. Maar deze vriendschap was heel waardevol en verdiende een waardige afronding. En wie weet drinken we nog wel eens een kopje koffie bij een spontane ontmoeting. Voor nu is het goed zoals het nu is. Het kaartje schrijven is voor mij een goed keuze, los van de reactie die zal volgen. Ik heb voor mezelf duidelijkheid gecreëerd en daarmee een soort misplaatst schuldgevoel opgelost.
6 reacties
Met je blog zet je me aan het denken Carla, ook ik heb zo’n vriendschap waarin het tijd wordt te onderzoeken hoe verder. Te kostbaar om gewoon te laten liggen. Dankjewel dus, voor het spreekwoordelijke duwtje dat me in beweging zet hierbij.
Een kostbare vriendschap verdient een mooie voortzetting of een waardige afsluiting. Fijn dat je blij bent met mijn blog en nu jouw vriendschap gaat onderzoeken. Dank je wel voor je reactie.
Het gaat niet om de vorm maar om de inhoud….zo leerde ik onlangs. Ik vind hem een hele fijne om zaken mee gade te slaan. Soms verandert de vorm en zet daarmee de inhoud in een nieuw en/of ander daglicht….dank je voor je blog
Dat herken ik en beschrijf ik ook, nieuwe vorm geeft andere inhoud en onderzoeken wat past. En als het tijd is om los te laten kan dat ook in liefde. Dat was wel mijn uitgangspunt en ben er tevreden over. Dank je voor je reactie Miranda.
Mooi blog Carla, dank je wel. Door een vorm te kiezen voor een afronding voorkom je het ‘doodbloeden’van een vriendschap, dat altijd iets onverkwikkelijks heeft.
Precies, doodbloeden is heel wat anders dan bewust afronden. In deze vriendschap wilde ik het echt niet laten doodbloeden, dat zou de vriendschap tekort doen. Ook al was het best moeilijk, ik ben toch blij dat ik het zo gedaan heb. Dank je wel voor je reactie Susan.