Wonen in een historisch verhaal

Het is hier altijd half twaalf. Dat is beter dan vijf voor twaalf, toch? Ik word er wel rustig van dat deze klok, waar ik nu dagelijks op uitkijk, stilstaat. Hoe lang zou hij al stilstaan? Het maakt me nieuwsgierig. Dit gebouw, een rijksmonument aan de Westzeedijk in Rotterdam, werd in 1909 gebouwd. Ik woon hier sinds een paar weken in een van de 184 appartementen en het gebouw met haar geschiedenis fascineert me.

Dat zal voor veel geluidsoverlast zorgen, zul je denken. 184 appartementen. Maar niets is minder waar. Het is hier zo ontzettend rustig. Nu woon ik ook aan de binnenring van het gebouw, grenzend aan een binnenplaats, dus niet aan straatzijde. Dat scheelt. De eerste week schrok ik soms op van een harde scheepstoeter, niet gek, want de enorme vrachtschepen varen hier aan de overkant op de Maas. Of de traumahelikopter, die had ik verwacht, want verderop in de straat staat het Erasmus MC.

Handelsonderneming R.S. Stokvis & Zn
Verder hoor je haast niets van de buren, het zijn dan ook ongelooflijk dikke muren en hele hoge plafonds. In 1910 opende een van Europa’s grootste handelsonderneming R.S. Stokvis & Zn hier het hoofdkwartier. Het Rotterdamse Stokvis en Zonen, in 1849 opgericht door een Joodse familie, handelde in alle mogelijke producten; variërend van schroeven, hefbruggen, chemicaliën tot radio’s en bromfietsen (Zündapp en Puch).

Het gebouw werd ontworpen door architect J. Verheul en C.N. van Goor. Met een oppervlakte van bijna 5.000 vierkante meter was het destijds een van de grootste gebouwen in Nederland. Middenin het gebouw lag een met glas overdekte ruimte, een groot atrium met een gebogen glazen dak, die als showroom fungeerde.

Oceaanhuis
Het gebouw is in de oorlog gebombardeerd en daarna in de periode 1946-1948 deels herbouwd, voorzien van een nieuwe bakstenen gevel en uitgebreid tot het huidige Oceaanhuis naar ontwerp van architect H. Geistdorfer. Alleen in de lage bijgebouwen is de oorspronkelijke gevel van witte geglazuurde baksteen nog zichtbaar. Ook delen van het oorspronkelijke Art Nouveau interieur zijn bewaard gebleven.

In 1974 heeft de firma Stokvis het pand verlaten en zijn enkele wijzigingen doorgevoerd, zoals het dichten van de doorgangen naar de binnenplaats voor vrachtwagens en het grotendeels wijzigen van het interieur. Sindsdien hebben er allerlei instellingen en bedrijven in het gebouw gezeten, zoals de Hogeschool, Politie en de Gemeente Rotterdam. Ook kreeg het pand de naam Oceaanhuis. En in 2002 kreeg het gebouw de status van Rijksmonument.

WEST507
Interessant toch? Nadat er appartementen, studio’s en lofts in het gebouw zijn gemaakt, ontworpen door Mei architecten, heet het pand nu WEST507. Maar net zoals de echte Rotterdammers het Erasmus MC nog steeds Dijkzigt ziekenhuis noemen, heet het gebouw in de Rotterdamse volksmond nog steeds Oceaanhuis.

Gemeenschappelijke monumentale ruimten
Het leuke van WEST507 is dat de monumentale ruimten nu benut worden voor gemeenschappelijke functies, waar alle bewoners gebruik van mogen maken. De klassieke Tudorzaal en Gotische zaal – voorheen de directiekamers van de firma Stokvis – worden onder meer gebruikt voor vergaderingen, overleggen, flex-werkplekken voor bewoners etc. De Julianazaal – een ruim en rijk gedetailleerde zaal boven de hoofdentree en voorheen de toonzaal van de innovaties van firma Stokvis – is gerenoveerd en wordt gebruikt als gemeenschappelijke ruimte voor onder meer een bibliotheek, grote sofa’s, een biljarttafel en ruimte voor conferenties/lezingen. Bibliotheek! Ja, je leest het goed. Daar wil ik natuurlijk nog wat mee… wordt vervolgd.

De binnentuin
Op deze warme dagen hebben we allemaal de ramen open en dringen de heerlijke Surinaamse en Aziatische etensluchten via de binnentuin mijn neus binnen, want het is hier een smeltkroes van culturen. Je hoort het gezellige geroezemoes, de muziek uit de andere appartementen. Vorig weekend stond een dronken student midden in de nacht in de binnentuin het Ave Maria te zingen. Hilarisch! “Ja maar de akoestiek is hier zo mooi” zei hij tegen de twee meiden die hem beschaamd mee naar binnen sleurden.

Buitenland-gevoel
Hier wonen zorgt bij mij voor een buitenland-gevoel. Het zou New York, Madrid of Kopenhagen kunnen zijn. Maar dit is Rotterdam. En hier mag ik wonen. Voor een paar jaar. Want ondanks dat de klok stilstaat, tikt de tijd door. En gaan wij komende twee jaar op zoek naar ons droomhuis in Spanje. Hoe dat avontuur verloopt, kun je lezen op mijn andere blogplatform spanjeliefhebbers.nl.

Mijn nieuwe huis
Kent geen tijd
De klok staat stil
De tijd tikt door
Het is hier altijd half twaalf

Bronnen: mei-arch.eu, top010.nl, rijksmonumenten.nl, architectenweg.nl, roofz.eu

7 thoughts on “Wonen in een historisch verhaal”
    1. Zo mooi Historische gebouwen moet je met liefde behandelen. Bij ons in de omgeving laten mensen een monument expres (of vanwege geldgebrek)het pand verkommeren.
      Ik vind dat verschrikkelijk om te zien. Ze zijn dergelijke woningen niet waard.

  1. Zo mooi de liefde voor historie. Historische gebouwen moet je met liefde behandelen. Bij ons in de omgeving laten mensen een monument expres (of vanwege geldgebrek)het pand verkommeren.
    Ik vind dat verschrikkelijk om te zien. Ze zijn dergelijke woningen niet waard.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: