Inmiddels hebben we Toscane achter ons gelaten. We zijn in Ancona, een bruisende havenstad aan de Adriatische kust. Het is een behoorlijke overgang van het vriendelijke, weidse, overzichtelijke groene landschap naar de lawaaiige drukte tussen het grijze asfalt en beton. Auto’s en bussen rijden af en aan. Daartussendoor slalommen scooters en elektrische stepjes. Druk gebarende, in hun telefoon pratende voetgangers steken de volle straten over. Het rode verkeerslicht negerend. Om de haverklap klinkt er getoeter of laat een sirene van zich horen.
We maken om te beginnen plannen per dagdeel met rustmomenten in het appartement. Langzaam wennen in en meebewegen met de omgeving. Weg van de grote kruispunten en in plaats daarvan de zijweggetjes met alle verborgen schoonheid ontdekken, want dat heeft Ancona zeker.
Arco di Traiano
Als we onze spullen in het appartement hebben neergezet, besluiten we naar de stad te wandelen. Als eerste naar de niet te missen Arco di Traiano. Deze Romeinse triomfboog uit de 2e eeuw staat bij de haven en is een herinnering aan de glorietijd van Ancona als belangrijke handelsstad. Terwijl je eronderdoor loopt, voel je de bijna 2000 jaar oude, verweerde stenen. We staan op dezelfde plek waar ooit Romeinse schepen aanlegden.
Piazza del Papa
We laten de boog achter ons en lopen door naar het Piazza del Papa. Een levendig plein in het hart van de stad, omringd door historische gebouwen en gezellige terrassen.
Hier proef je het dagelijkse leven van Ancona. Je hoort de klanken van Italiaans geroezemoes en kinderen die spelen. Ideaal om te zitten en mensen te observeren.
Cattedrale di San Ciriaco
De volgende dag pakken we onze fietsen en vinden een prachtige route om de stad. Er zijn een paar uitdagende klimmetjes, maar de aankomst bij de Cattedrale di San Ciriaco maakt het meer dan de moeite waard. De kathedraal ligt hoog op de Monte Guasco, waardoor je niet alleen een religieus bouwwerk bewondert, maar ook een panoramisch uitzicht over de haven en de Adriatische Zee krijgt.
Het voelt alsof je even boven de stad uitstijgt. De stilte in en om de kathedraal contrasteert met het rumoer van de schepen in de haven beneden.
Spiaggia Urbani
De dagen daarna brengen we door op het strand. Ook hier zijn grote contrasten. Ten zuiden van Ancona bezoeken we Spiaggia Urbani. Het is een halve maanvormige baai, omrand door witte kalkstenen kliffen en weelderig groen. Het is een van de meest betoverende stranden van de Conero-kust, waar de zee turquoise en diepblauw van kleur is. Hoewel ik geen groot fan ben van de zee en het strand, kan ik niet anders dan genieten van en me verwonderen over de hoge kliffen en steile rotswanden. Zelfs het geluid van de zee is anders dan op veel stranden. Geen strandtenten, hotels en wandelpromenades, maar het ritmische ruisen van de golven en het zachte geroezemoes van mensen die genieten van een vrije dag.
Spiaggia Cappellini
Ten noorden van Ancona vinden we een klein stukje spierwit kiezelstrand, Spiaggia Cappellini.
Het eerste wat we opmerken als we er aankomen, is dat we gratis kunnen parkeren. Ook hier zijn geen drukke boulevards en lange rijen ligbedden, maar een meer natuurlijke sfeer. Het witte grind maakt het water nog dieper blauw en helder.
Het ritme van de omgeving
Het mag duidelijk zijn. Tussen de oude stenen van de stad en de stille stranden langs de kust vind ik wat ik nodig heb om het vakantiegevoel vast te houden. Geen haast, geen opgelegd programma, maar het ritme van de omgeving dat bepaalt hoe de dag verloopt. Ik geniet van de kleine ontdekkingen: een stil straatje vol geschiedenis, een onverwacht vergezicht boven de stad, het geluid van golven die eindeloos blijven terugkeren.
