We delen een verleden, het nu en een toekomst

Daar gaat ze hoor, mijn mooie dochter. Bepakt en bezakt zie ik haar van de kiss-and-ride parkeerstrook naar de ingang van het station lopen. Het is alsof ik haar nu al mis, terwijl we elkaar net nog een dikke knuffel gaven. Ze stapt straks op de trein naar Madrid om een paar dagen een vriendin te bezoeken en die stad te leren kennen. Gisteren slenterden we nog samen lekker door Málaga en genoten we van de zon, de terrasjes en heerlijke hapjes. Ook kon ik haar nog een beetje verwennen tijdens het shoppen. En nu gaat ze weer verder.

Een maand samenwonen met mijn volwassen dochter
Een maand lang woonde ze hier bij mij op het platteland in Málaga, terwijl ze volle dagen online werkte. Samen genoten we van de rustige avonden op het terras,  de warme zonnestralen en het Spaanse ritme. ’s Avonds ging er een vers visje op de barbecue of rommelden we wat in de keuken om iets lekkers te maken. We hadden mooie gesprekken en soms genoten we juist alleen maar van de stilte, het samenzijn.

Het is en blijft vertrouwd
Even een maand samenwonen met mijn volwassen dochter, wat was dat een cadeautje. Ik ken al haar nukken, haar suffe grapjes, haar vrolijkheid en haar stiltes. Haar twijfels en haar successen, haar talenten en haar volledig eigen manier om de wereld en het leven te zien. Ook al is ze al zo’n negen jaar het huis uit, het is en blijft volledig vertrouwd, want ze kent ook mijn suffe grappen, mijn zorgen, mijn irritante gewoontes en mijn ritme.

Oude en nieuwe pijn komt voorbij
We deelden deze maand regelmatig herinneringen en toekomstplannen, bespraken onze twijfels, angsten en verlangens. Er kwam van alles voorbij. Ook oude pijn en nieuwe pijn. Hoe we daarmee omgaan, hoe het zijn weg vindt in ons leven. Ik besef dat ik haar als moeder niet volledig heb kunnen beschermen tegen gebeurtenissen die moeilijk waren als kind, puber en jongvolwassene. Ook dat kwam in alle openheid ter sprake. Over de echtscheiding en de weekenden en vakanties dat zij met haar broer naar haar vader ging. Over het gedoe op de middelbare school met vriendinnenclubjes en leerproblemen. En over de verloren liefdes. 

Ze is helemaal van zichzelf
Natuurlijk heb ik haar niet volledig kunnen beschermen tegen de hobbels en pijnlijke momenten in haar leven. Ook al zou ik dat wel graag willen. Ze vindt zelf steeds meer haar eigen weg. Ik voel zo veel trots als ik naar haar kijk en luister, want ik zie een jonge vrouw die haar eigen weg vindt. Ik herken mezelf in haar, en ook weer niet.

Onze kinderen zijn niet van ons, ze zijn volledig van zichzelf. Ze is helemaal van zichzelf. We delen een verleden, het nu en een toekomst. Onlosmakelijk verbonden op zo’n bijzondere en diepe manier. Als er zoiets bestaat als iemand onvoorwaardelijk liefhebben, dan is dit het wel. 

Nog een laatste zwaai en luchtkus
Ze draait zich voor de ingang van het station nog even om; een laatste zwaai, glimlach en luchtkus. Daar gaat ze. Bepakt en bezakt loopt ze het treinstation in.

Als ik thuiskom, voel ik me een beetje verloren. Het huis voelt stil en leeg. Het is rommelig; we moesten zojuist namelijk echt even haasten om op tijd op het station te zijn. Er staan dus nog lege koffiekopjes op tafel en de bordjes van de lunch zijn nog niet opgeruimd. De wasmand is overvol en de vloer ligt vol met rommeltjes en kruimels. Sporen van een heerlijke maand samen. 

Het is goed zoals het is
Ik zet maar even keihard de muziek aan en pak de stofzuiger. Als een razende dolle ga ik poetsen, opruimen, wasjes draaien. Mezelf even afleiden en het huis weer eigen maken. Dat voelt ergens ook fijn. We hebben elk ons eigen leven, ze is het huis uit en gaat haar eigen weg. Wat is het een cadeau dat ze een paar keer per jaar toch weer eventjes bij me ‘woont’. Stiekem verheug ik me alweer op de volgende keer. En voor nu is alles goed zoals het is.