Rond mijn 60e kreeg ik allerlei vragen die ik aan mijn moeder had willen stellen; over gewone en bijzondere onderwerpen waarover ik nooit echt met haar heb gesproken. Vragen over mijn geboorte, over haar leven, haar huwelijk met mijn vader en andere keuzes die ze heeft gemaakt. Ik heb die gesprekken nooit gemist, maar sinds mijn 60e voelt het toch als een gemiste kans.
Nu ik oma ben
Mijn kinderen hebben nu jonge kinderen, ik ben als oma in de fontein opgeschoven naar de bovenste trede. Het dynamische leven van mijn kinderen met hun gezin is heel herkenbaar voor mij. In mijn tijd met jonge kinderen, een baan en druk sociaal leven was dat ook zo. Ik was toen niet bezig met het leven van mijn ouders. Zo zijn mijn kinderen ook bezig met hun leven en niet met het mijne. Maar misschien krijgen zij er later wel aandacht voor, en hebben ze vragen over de keuzes die ik heb gemaakt. Hierdoor ontstond langzaam het idee om mijn levensverhaal te gaan schrijven.
Overtuigingen onderzoeken
Dit idee dwarrelde steeds vaker door mijn gedachten. En er kwam nog iets bij. Ik voelde een verlangen ontstaan om opgedane aannames en overtuigingen te onderzoeken. Wanneer zijn ze ontstaan en wat heb ik eraan gehad? En acteer ik onbewust nog op oude overtuigingen terwijl ze inmiddels niet meer nodig zijn? Ik werd steeds enthousiaster over mijn plan voor het schrijven van mijn levensverhaal. Ik nam het besluit om ervoor te gaan.
Mijn leven onder de loep
Maar wanneer en hoe? Mijn dagelijkse leven is goed gevuld. En ik wilde begeleid worden in dit hele proces. Want wat zou ik allemaal gaan ontdekken als ik mijn eigen leven onder de loep ging leggen? Waar te beginnen, wat is wel of niet relevant? Een schrijfweek in Granada leek mij ideaal; alle tijd voor mezelf om me helemaal te focussen. Mijn schrijf- en blogcoach Marije wilde het graag begeleiden, dus er volgde een voorbereiding vooraf en daar vloog ik eind maart van dit jaar naar mijn week in die mooie Spaanse stad.
Een duik in de familiegeschiedenis
In Granada ben ik los gegaan en heb me volledig ondergedompeld in het schrijven over mezelf, over mijn leven. Ik begon bij mijn geboorte, of nee, nog daarvoor, bij mijn ouders, wie waren zij? Dat was een waardevolle uitnodiging van Marije. Daarover schrijven haalde herinneringen en vragen naar boven. Aan een oom, broer van mijn moeder heb ik vragen gesteld over zijn moeder, mijn oma. Hij vertelde nieuwe feiten, en dingen die ik al wist. Het was een duik in de familiegeschiedenis. Een grote, van oorsprong katholieke familie waar ik bij hoor.
Wat ik uit het katholicisme heb overgenomen
Ik ontdekte dat veel gewoontes en rituelen uit mijn katholieke opvoeding en leefomgeving heb omarmd. Zo steek ik nog steeds graag een kaarsje aan als iemand uit mijn familie of omgeving ernstig ziek is, een operatie moet ondergaan of een andere grote keuze moet maken. Voor mij is dat de gewoonste zaak van de wereld.
Vernoemd naar mijn oma
Ik ben er ook trots op dat ik ben vernoemd naar mijn oma, het voelt als een extra verbinding met haar. Ik ben een van haar 32 kleinkinderen! Meer nichtjes zijn naar haar vernoemd in hun doopnamen, maar niemand zo duidelijk als ik. In het schrijven hierover werd dat verbindende gevoel nog helderder en kwam de vraag in mijn hoofd of het wel goed was dat ik mijn kinderen niet heb vernoemd naar voorouders, ook niet in hun tweede naam. Maar dat is goed, want hun vader en ik wilden dat zo, het was een andere tijdsgeest. Echter, als ik het nu opnieuw mocht doen, zou ik mijn zoons denk ik wel vernoemen naar hun grootvaders.
Steeds meer herinneringen
Tijdens die schrijfweek ontdekte ik dat het project veel groter was dan ik vooraf dacht. Al schrijvend kwamen zoveel herinneringen naar boven dat het steeds meer en meer werd. Bladzijde na bladzijde schreef ik vol. Uren lang tikken. Alle emoties kwamen voorbij. Vreugdevolle herinneringen, nieuwe herinneringen die heel diep in mijn geheugen verstopt waren, over fijne en lastige periodes in mijn leven.
Dit was onmogelijk in een week tijd
Halverwege die week kreeg ik in de gaten dat ik dit project echt niet in een week zou kunnen afronden. Ik nam me voor om het verhaal in elk geval tot mijn twintigste, het moment waarop ik verhuisde uit Limburg naar de Veluwe, af te krijgen. Dat is royaal gelukt, ik ben zelfs veel verder gekomen.
Een heel intens proces
Daarna ben ik thuis doorgegaan. Zeven weken lang dompelde ik mij één dag per week helemaal onder in de volgende hoofdstukken van mijn leven. Met het streven om het eind juni gereed te hebben voor de volgende stap. Het was een heel intens proces, doordat het soms lastig was om zeer persoonlijke gebeurtenissen op papier te zetten en te delen met mijn schrijfcoach. Begin juli heb ik het hele verhaal naar haar gestuurd om te structureren en redigeren.
Nieuwsgierigheid en warme belangstelling
Dat redigeren had geen haast, want in de zomer ben ik altijd hard en bijna 24/7 aan het werk bij VakantieAnders. Dan is er echt geen ruimte voor iets anders, ook niet voor mijn levensverhaal. In die weken heb ik wel aan mensen verteld dat ik het heb geschreven. Er was nieuwsgierigheid en warme belangstelling. Tussen juli en nu hebben Marije en ik een paar keer contact gehad met een update. Deze week heb ik de geredigeerde versie ontvangen. Dat was voor ons beiden een spannend moment!
Fluwelen handschoenen
Ik kijk ernaar uit om de geredigeerde versie, mijn eigen levensverhaal, te gaan lezen. Daar neem ik de tijd voor, ook om de feedback en vragen van Marije aandachtig door te nemen. Dit is niet iets dat je even snel tussendoor doet, want ook Marije heeft het zorgvuldig aangepakt, met fluwelen handschoenen schreef ze me. Nu is het weer aan mij om er rustig de tijd voor te nemen. Om de vragen en suggesties tot me door te laten dringen, woorden toe te voegen, te schrappen en aan te vullen waar ik dat wil.
Wat ik er verder mee wil?
Onderwijl laat ik de vraag wat ik er verder mee wil lekker pruttelen. Wil ik er iets mee of is het gewoon voor mezelf, mijn man, kinderen en andere dierbaren? Dat antwoord heb ik nog niet. Maar ik vertrouw er volledig op dat het op het goede moment helder wordt.
