Waarom doe je zo moeilijk?

‘Waarom doe je zo moeilijk?’ Die vraag heb ik in het verleden nog wel eens om de oren gekregen. Een vraag die ergens midden in een gesprek ineens aan me gesteld werd, waardoor ik volledig  verbijsterd en ontredderd achterbleef. J’a, uhh… nou…’ stamelde ik dan. Uiteraard is er op dat moment geen antwoord op die vraag. Ik klap dicht. Ik voel de frustratie, boosheid, onmacht. Lekker dan. Kak. Ik loop weg, nog een beetje verbaasd en beduusd. 

Terwijl ik wegloop, gaat mijn hoofd aan: ik doe toch niet moeilijk, ik zie het gewoon nog niet zo helder en ik ben nieuwsgierig, ik wil graag in gesprek, ik wil graag weten en voelen wat maakt dat een ander denkt wat hij denkt en doet wat hij doet. Is dat zo gek?

Zolang mijn hele lijf aangeeft ‘Dit klopt niet’, wil ik onderzoeken wat het is dat voor mij niet klopt. Want als iets niet klopt, dan klopt het pas als ik het onderzocht heb. Pfff… nou ja. Deze keer dus niet. In de ogen van de ander doe ik moeilijk als ik niet meebeweeg met zijn gedachten of als ik vragen stel die wellicht net even te confronterend of lastig zijn. 

Het klopt of het klopt niet
Misschien herken je het, dat onderbuikgevoel of iets klopt of juist niet klopt. Of iets voor jou ‘waar’ is of juist niet, of iets goed voor je is, of juist niet. Zonder dat je het kunt verklaren of duiden. En dat is dus precies wat ik graag wél doe. Dat heb ik de afgelopen 20 jaar geleerd, daar heb ik energie in gestoken. Omdat ik me nog zo goed herinner dat ik als kind de wereld om me heen en de mensen niet begreep. En dat wilde ik zo graag. Begrijpen, duidelijkheid hebben, onderzoeken en weten wat er aan de hand is. Wat zit er onder het gedrag van mensen, waarom zeggen en doen ze wat ze zeggen en doen?

Nu noem ik dat de onderstroom. Toen wist ik natuurlijk helemaal nog helemaal niet dat er zoiets was. Ik deed maar wat.

Waar ik vandaan kom 
Mijn reis in dit leven begon niet met traumatiserende ervaringen in mijn jeugd, een onveilige of liefdeloze opvoeding of bijzondere tegenslagen die ik moest overwinnen. Integendeel. Ik ben veilig, beschermd en geborgen opgegroeid in een warm, liefdevol gezin. Verjaardagen werden gevierd, in de zomer werd er gebarbecued en elk kerstfeest was een gezellig samenkomen van familie en vrienden. Elke zomer gingen we met de auto op vakantie, mijn broer en ik kibbelend op de achterbank terwijl mijn moeder zelf belegde broodjes en geschilde appeltjes meenam om ons zoet te houden. Er was aandacht en zorg voor elkaar, een prachtige grote appelboom in de tuin waar we in konden klimmen. In het weekend vaak logeerpartijtjes bij opa en oma, die me bij het handje meenamen om de eendjes te voeren en me hebben leren schaken en hartenjagen. 

Het onderhoudsvrije kind
Een onbezorgde, geborgen en fijne jeugd. Waar ik me ontwikkelde tot een onderhoudsvrij kind. Ik had geen speciale aandacht of zorg nodig, ik ging braaf naar school, hield me aan de regeltjes en deed mijn schoolwerk zoals het van me verwacht werd. Ik haalde goede resultaten, probleemloos door naar de middelbare school waar ik droomde van de dag dat ik zelf mocht bepalen hoe ik mijn leven zou inrichten. Ik wilde zelfstandig, vrij en verantwoordelijk zijn voor mijn eigen leven. Ik wilde de wijde wereld in, op avontuur om los te komen van ‘hoe het hoort’. 

Er zat iets anders in de onderstroom
Want ergens had ik me zo aangepast, was ik zo meegegaan in het systeem, dat ik een behoorlijk onafhankelijk, aangepast, stoer, sterk, dapper en onderhoudsvrij mens was geworden. En in de onderstroom zat er dus nog iets anders. Dat leerde ik pas vele jaren later. Maar het onderbuikgevoel van ‘dit klopt niet’, of ‘er is meer’, ‘ik wil anders’ was er al wel. En het vulde zich als het beroemde emmertje, dat op een bepaald moment volliep en overstroomde. Voor mij was dat het begin van het onderzoeken van de onderstroom om te ontdekken dat er onder het stoere-sterke-dappere imago, de onafhankelijke vrouw die haar zaakjes op orde had, nog veel meer speelde. 

Weggaan bij ongemak 
Misschien herken je dat ook wel. Dat je voelt dat je iets anders wil, maar geen duidelijkheid hebt over wat het is. Of misschien weet je dat je niet handig bezig bent, omdat je te druk bent of blijft in een relatie of werksituatie die niet goed voor je is. Misschien voel jij ook ergens ongemak, maar ben jij niet bewust van het ontstaan daarvan of wat het je wil vertellen. Wat de meeste mensen dan doen, is weggaan bij dat gevoel van ongemak. Terug in oude en bekende, veilige patronen.

Tijd nemen om de onderstroom te ontdekken
Weggaan bij ongemak is vaak de snelste en makkelijkste manier om er vanaf te komen. Door ervan weg te vluchten, het weg te poetsen, te rationaliseren, er overheen te stappen of door ertegen te vechten. En daarmee dus weer in je oude patronen te vervallen. Blijven doen wat er verwacht wordt, wat hoort, wat je altijd gedaan hebt. 

De vraag is dan eigenlijk: kun je bij je ongemak blijven en het onderzoeken? Welke diepere laag of onderliggend verlangen speelt een rol? Blijven bij je ongemak voelt vaak onveilig, want het zou wel eens kunnen dat je iets ontdekt dat je wilde wegstoppen. Of dat je iets ziet waardoor je besluiten wilt gaan nemen waardoor je leven gaat veranderen. Blijven bij ongemak betekent onderzoeken, ontdekken, transformeren en groeien.

Ik ben ervan overtuigd dat dat nou juist precies de bedoeling is. Dat daar de ware rijkdom en levenslust zit. Daar zit de kracht van wie je daadwerkelijk bent en wat jij jezelf en de wereld te bieden hebt.

Moeilijk doen als sleutel tot een rijker leven
Misschien is ‘moeilijk doen’ wel de sleutel tot een interessanter en fijner leven. Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me opeens met een grote glimlach dat ik die vraag nu kan horen, omdat ik van binnen weet dat ik ‘moeilijk’ doe omdat ik ervoor kies om echt en voluit te leven. Het is maar net wat je moeilijk vindt.