Van de week had ik een gesprek met twee studenten over een van de hondenstagebedrijven die ik in portefeuille heb. Alle twee hadden ze wel interesse in dit bedrijf, maar er waren ook nog twijfels. Dus ik had gezegd: “zullen we gewoon even een gesprekje doen? Dan kunnen jullie al je vragen stellen en kunnen we daarna kijken of jullie inderdaad verder willen of niet.” Zo gezegd zo gedaan.
Kan ik daar later wel werk in vinden?
We hadden een heel leuk gesprek gehad, allemaal vragen beantwoord en zaken verteld en uitgelegd. Dus klaar om naar de afronding van het gesprek te gaan. Ik deed nog een laatste ronde om te checken of inderdaad nu alles gezegd en gevraagd was en toe zei een van de studenten: “Ik weet niet zo goed wat ik nou eigenlijk wil. Ik ben nog zoekende wat voor stage ik nou eigenlijk wil. Dit klinkt heel leuk en ik word er enthousiast van. Ik vind honden namelijk erg leuk, maar ik vraag me dan toch af of ik daar later wel werk in kan vinden.” En zo ging ze nog even door.
Waar zit je zorg?
Ik stelde een aantal verdiepende vragen aan haar over het onderdeel ‘of ik daar later wel werk in krijg’. Het bleek dat ze al een afgeronde mbo opleiding in haar zak had waarmee ze morgen zo een baan kan krijgen bij een dierenartskliniek. Dus ik vroeg: “waar zit je zorg?” Ze antwoordde dat ze toch een hbo opleiding was gaan doen om een betere baan te gaan krijgen dan alleen met haar mbo. En was het dan wel slim om in de sector van hondentrainingen te gaan werken?
Alle ouders willen dat hun kinderen naar het vwo gaan
Ik zei dat ik heel goed begreep wat ze zei en dat dat ook wel een beetje het beeld is dat er leeft in de maatschappij; dieren in de zorg… kan je daar later wel een baan in vinden en je geld mee verdienen? Ze vertelde dat haar ouders ook hun twijfels hadden of je wel geld kan verdienen met werken met honden. Schijnbaar is dat een zorg van een heleboel ouders. Dat is natuurlijk ook de reden waarom alle ouders willen dat hun kinderen naar het vwo gaan. Want op die manier hebben ze zekerheid op een baan. Ik vraag me heel hard af of dat zo is, maar dat even terzijde.
“Ga nou maar een vak leren”
Ik was als kind al gek van paarden. En mijn vader zei vroeger ook altijd: ”Kind ga nou maar een vak leren, want met die paarden valt geen droog brood te verdienen.” Dus daar heb ik heel braaf naar geluisterd. Maar uiteindelijk ben ik toch met die paarden mijn brood gaan verdienen. Ondanks het feit dat een heleboel mensen uit mijn omgeving zo hun twijfels hadden over wat ik ging doen. Zeker toen ik begon met paardencoaching stond dat echt nog in de kinderschoenen. Er waren nog heel weinig mensen mee bezig en het was echt pionieren. Maar ondanks dat heb ik altijd mijn boterham ermee kunnen verdienen.
Ik vond onderwijs verschrikkelijk
Als ik nu terugkijk op mijn studie, dan is er echt wel een rode draad in te vinden. Maar uiteindelijk zijn er maar heel weinig mensen die nog steeds doen waarvoor ze ooit een studie hebben gevolgd. Ik zeg al jaren: “Ik weet niet wat ik over tien jaar ga doen.” En dat weet ik nu ook niet. Ik had nooit bedacht om docent te worden. Ik vond onderwijs als kind en student verschrikkelijk en dacht alleen: hoe kom ik hier zo snel mogelijk, met een papiertje, weg?
Laat je niet in een gouden kooitje plaatsen
Ik denk dat het belangrijkste is dat je dat gaat doen waar je blij van wordt en waarmee je wat hebt bij te dragen aan de maatschappij. Want alleen al het feit dat je blij naar je werk gaat zorgt ervoor dat het voor andere mensen ook fijn is. In plaats van dat we ergens zitten omdat we er ons geld mee verdienen en zo onze vaste lasten kunnen betalen. En we dat eigenlijk allemaal niet durven los te laten. Ga dat doen waar je goed in bent en waar je blij van wordt, dan verdien je er ook echt een salaris mee.
Foto door Jimmy Chan via Pexels
