Verwoed sjort ze aan de stof van het corselet, wiebelend met haar billen

‘Meisje, het gaat écht niet. Deze is véél te strak, ik krijg hem met geen mogelijkheid over mijn billen.’ Met een zucht legt ze een papieren tas op de toonbank waar ze twee corseletten uithaalt. De één heeft ze ruim een maand geleden gekocht, de andere is een oud afgedragen exemplaar. ‘Het kaartje heb ik er gelijk afgeknipt, die kan ik niet meer vinden en ik ben ziek geweest, dus ik kon niet eerder komen. We moeten maar even vergelijken met de oude die ik bij me heb welke maat ik wel moet hebben.’ 

Vertwijfeld kijk ik naar de corseletten op de toonbank. Mijn gedachten gaan razendsnel. Het recht van retour is twee weken, een grotere maat zou veel te ruim om haar billen zitten wat irritaties en schuurplekken geeft als ze zit. Ze moet de paskamer in om een eventuele andere corselet te passen, want vergelijken met een oude heeft geen zin. Hoe pak ik dit aan, wijs ik haar op de verlopen termijn van retourneren en het ontbreken van de kaartjes of help ik haar aan een andere maat? Ze merkt mijn twijfel feilloos op en start opnieuw met haar relaas. ‘Veel te strak…, niet gedragen…, behoorlijk ziek…, kon niet eerder komen.’

Ik besluit haar te helpen
Ik besluit ter plekke dat ik mijn best ga doen om haar te helpen. Uiteindelijk levert me dat vast meer op dan stug en star handelen en haar terecht te wijzen dat ze te laat is met retourneren. In plaats daarvan uit ik mijn oprechte bezorgdheid over de aanschaf van een grotere maat, omdat deze hoogstwaarschijnlijk om haar billen ‘lubbert’ en de nodige pijnplekken veroorzaakt. ‘Oh kind, dat is geen probleem, want kijk, dat heb ik bij deze zo opgelost. Een stiksel hier en een naadje daar en dan zit hij perfect.’ Ze laat me haar oude corselet zien die door het dragen en vele malen wassen flink wijder is geworden. Op haar eigen creatieve wijze heeft ze het overschot aan stof op de billen zodanig ingekort dat het corselet op die plek twee maten kleiner is geworden. 

Tegensputterend komt ze in beweging
Opgetogen en een tikkeltje uitdagend kijkt ze me aan, afwachtend wat ik daarop te zeggen heb. Ik schiet in de lach. Het voor beiden ongemakkelijke moment is voorbij. Ik ‘dirigeer’ haar naar de paskamer, want ik wil dat een andere maat eerst goed aangemeten wordt voordat ze opnieuw terug moet komen. Tegensputterend komt ze in beweging en doet wat ik van haar vraag, duidelijk geen zin om zichzelf van haar kleding te ontdoen. ‘Ben je 84 en dan laat je je nog commanderen door zo’n jongedame’ hoor ik haar tegen een andere klant zeggen. ‘Maar ze heeft groot gelijk!’ roept ze terwijl ze het gordijn grinnikend achter zich dichttrekt. 

Een hele klus om het corselet aan te krijgen
Even later help ik haar met het aantrekken van een andere corselet. Het valt niet mee. Verwoed sjort ze aan de stof, wiebelend met haar billen. De beweging zorgt ervoor dat ze onvast op haar benen komt te staan. Net op tijd pak ik haar vast om haar voor een val te behoeden. ‘Is dit wel zo’n goed idee?’ vraag ik. ‘Je kracht in je armen en handen is afgenomen. Het is een hele klus om dit aan te krijgen. Zullen we iets anders dan een corselet proberen?’ Gedecideerd laat ze me weten dat dat niet de bedoeling is. ‘De tijd komt dat het écht niet meer gaat en dan mag je me iets anders adviseren, tot die tijd houd ik de eer aan mezelf.’

Vastberaden om zo lang mogelijk zelfredzaam te zijn
Ik heb bewondering voor de vrouw. 84 jaar en volledig zelfstandig wonend. Ze ziet er goed uit in haar zorgvuldig gekozen kleding en aangebrachte make-up. Naast mij in de paskamer oogt ze klein en kwetsbaar in haar ondergoed, maar houdt ze zich ongelooflijk sterk. Vastberaden om zo lang mogelijk zelfredzaam te zijn. ‘Wil je dit nieuwe corselet aanhouden? Dan hoef je niet nogmaals te wisselen.’ Ik sta al klaar om het kaartje en alarmlabel te verwijderen. Ze knikt bevestigend. Haar heldere ogen nemen me peilend op. ‘Je hebt het goed gedaan meisje, je hebt zojuist mijn eigenwaarde gered en me enorm blij gemaakt met je service en advies.’

Reumatische handen en afnemende krachten
Ik maak het regelmatig mee. Dames op leeftijd die niet langer het ondergoed kunnen dragen waar ze zich fijn en comfortabel in voelen. Handen en vingers die aangedaan zijn door artrose of reuma waarmee de priegelige haakjes niet meer bevestigd kunnen worden. De afnemende kracht en beweging in armen en schouders die ervoor zorgen dat het elastiek sterker is dan zijzelf. Velen van hen worden afhankelijk van de thuiszorg of mantelzorger om hen te helpen hun onderkleding aan te trekken. Gelukkig zijn er ook situaties waarbij we een vervangend artikel van zacht en soepel materiaal aanbieden die de dames zelfstandig kunnen aantrekken en hen toch het comfort en de steun bieden.

Herken je dit probleem bij iemand in jouw familie of omgeving? Kom dan langs voor advies. We denken graag mee over een oplossing.