Tijd om grenzen te stellen

Vanochtend toch moeten besluiten om niet naar de Schrijfzin-dag te gaan. Mijn been doet te veel pijn. Wel dragelijk, maar ik voel dat het niet goed is om nu weer minimaal twee uur in de auto te zitten. Te gaan zitten schrijven. Dat wil ik nu niet. 

Rugklachten
Ik leer door mijn rugklachten te ervaren hoe het is om rustiger aan te doen. Te wandelen. Te vertragen. Te kiezen om mijn wereldje wat kleiner te houden. Ik voel er verdriet bij. En ik voel dat het nu nodig is. Om te kunnen blijven verzachten. Om gevuld te blijven. In plaats van schraal, leeg, gespannen. 

Grenzen stellen
Het voelt als op een heel genuanceerd, fijngevoelig niveau van grenzen stellen. De consequenties zijn wel groot; geen bootcamp, geen yoga, geen Schrijfzin-dag, beperkt sociale afspraken.
Het gevoel van waaruit ik deze keuzes maak vraagt echter opmerkzaamheid en nauwlettende aandacht voor mijn lijf. Het schreeuwt geen ‘ho’. Maar verkondigt op zachte en zelfbewuste toon ‘nee, er is geen andere keuze mogelijk nu.’ Mijn hoofd is daardoor ook akkoord. Ook al stelt dat soms vragen. ‘Wat zal de reactie zijn als jij niet komt? Hoeveel heb je ook alweer betaald en is het je dat waard om niet te gaan? Hoe is het met jouw commitment? Wat voor groepslid ben jij?’
En mijn angst meldt zich: ‘Wat blijft er over? Sta ik straks niet helemaal alleen?’ Terwijl mijn lichaam zich door dit soort keuzes juist veel rustiger, gevulder en meer ontspannen is gaan voelen. Soepeler, zachter, meer veerkracht. 

Spanning
Zo’n keuze geeft in eerste instantie veel spanning. Mijn hoofd beargumenteert waarom ik wel ‘moet’ gaan. Maar die logica, argumenten lijken nu geen hout meer te snijden als ik voel en luister naar de argumenten van mijn lijf. Nieuw. Onder dat wat ik dacht en geleerd heb wat goed was, blijkt een ander verhaal te liggen. Het verhaal van mijn lichaam. Dat me op zachte wijze vertelt wat goed is voor mij. 

Veerkracht
In dit proces van beter voor mezelf zorgen, merk ik dat mijn veerkracht toeneemt. Ineens merk ik op hoe ik door de spanning over de keuze om wel of niet naar de Schrijfzin-dag te gaan, boos reageer op een onschuldige opmerking van mijn partner. Hoe ik na enige verwijten over en weer ‘sorry’ kan zeggen. Met hem deel wat er in me leeft. Bij hem kan ik uithuilen. Verwarming, verzachting. Bij de start van mijn opleiding hapthotherapie had ik nietsvermoedend twee woorden aangegeven die ik dit jaar nodig heb in mijn leerproces: hartverwarmend en steun. Hoe waar. 

Onbedoeld
Ik begin nu te ervaren hoe ik deze steun en hartverwarming ontbeer. En hoe ik deze weer kan toelaten in mijn leven. Door andere keuzes te maken. Heel voorzichtig voel ik een strak laagje smelten, begin ik desgevraagd te voelen ‘dat ik bedoeld ben’ in de aanraking, het contact met de ander. Ik. Ik die bedoeld ben. En hoe dat raakt aan mijn verleden. Het ‘onbedoeld’ ter wereld komen. En het effect in de jaren erna.
Het ongeloof: Ik zal toch niet bedoeld zijn?
Het presteren: Ik zal laten zien dat ik bedoeld ben.
De onzekerheid: Ben ik bedoeld?
Het verdriet: Ik ben niet bedoeld
En de passieve somberheid: Ik ben toch niet bedoeld. 

Haptotherapie
Leegte, gemis van innerlijke basiszekerheid. Bevestiging. Termen vanuit de haptotherapie. Zo mooi hoe deze termen via de bevestigende aanraking in de haptotherapie zijn bloot komen te liggen. Tot leven zijn gekomen. En hoe ik hierdoor een beter gevoel krijg voor volheid en leegte in mijn lijf. En hoe ik daarin leer om voor mezelf te zorgen. Luister en handel naar wat ik nodig heb. Grenzen stel. Zodat ik vol aanwezig blijf. 

Gezonde keuzes
Ik was in de veronderstelling dat ik mezelf vulde door de juiste dingen te doen. Waar ik voorheen te veel en te hard werkte, maakte ik ruimte. Deze ruimte vulde ik met ‘gezonde’ keuzes; sporten, ontspannen, leuke dingen doen. Dat ging een tijd goed. Tot ik rugklachten kreeg. Ik merk mijn neiging om te denken in termen van ‘goed’ en ‘fout’. Maar nee, in die fase was dat wat ik kon doen. Wat ik nodig had. In deze fase heb ik wat anders nodig. 

Uitnodiging
Herken jij de moeite om jouw grenzen te stellen? En wil jij graag goed voor jezelf te zorgen, zodat je meer rust, vertrouwen en ontspanning ervaart? Kom dan langs voor een kennismakingssessie met mij en de haptonomie. 

3 thoughts on “Tijd om grenzen te stellen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *