De blokhut stond op een steile, hoge rotshelling waarboven je alleen via steile trapjes en een smal pad vol boomwortels en stenen kon komen. Het leek eindeloos te duren, die klim, voor mij als klein meisje. Het leek mij destijds wel een berg en het was een al een avontuur op zich om tussen de hoge boomtoppen te klimmen. Destijds, begin jaren ’80 had ik nog geen idee dat ik als volwassen vrouw, 40 jaar later, zou terugkeren om op deze rotsen, meren en pure Finse bossen een wildernisretraite te organiseren.
Zorgeloos zwemmen, klimmen en klauteren
Mijn eerste kennismaking met Nuuksio Nationale Park (NP) gaat terug naar 40 jaar geleden toen ik 4 jaar jong was. De zomerdagen en weken die ik daar heb doorgebracht bij familie, met mijn ouders destijds iets jonger dan ik nu ben, waren gevuld met zwemmen, klimmen en klauteren op enorme keien van de laatste ijstijd – zomerpret waar je mij het grootste plezier mee kon bezorgen. Zorgeloze zonovergoten dagen aan de bosmeren met een coolbox vol lekkers werden gevolgd door mijn jeugdjaren en nieuwe avonturen bij de scouting.
Het verborgen boshutje
Levendig is de herinnering aan mijn eerste nacht weg in Piilopirtti; het verborgen boshutje. Ik kwam daar moe, gespannen en overprikkeld aan (in hindsight) en had een time-out nodig. Die werd me niet gegund, ik moest gelijk van alles gaan doen waar ik geen zin in had. Ik plofte op een brede boomstronk en was niet van plan te bewegen tot ik er zelf weer zin in had. Ik maakte daardoor gelijk nieuwe vrienden met de oudere meiden die als akela’s mee waren. Hier kwam ik nog jarenlang terug voor weekenden met de scouting.
Betoverd door de bossen
Vele andere weekenden en trektochten volgden; momenten van onzekerheid en angst voor het donker, kampvuren, wildernishutten en te ontdekken paden. Ik leerde niet alleen steeds nieuwe outdoor-skills, maar stilaan groeide ook mijn nieuwsgierigheid naar de geheimen van de oude bossen, mijn vertrouwen en gevoel van veiligheid als bezoeker. Ik voelde me thuis en begon van deze bossen te houden – of erdoor betoverd te worden – zonder dat toen nog te beseffen.
Witte paden en blauw licht
Op koude, korte winterdagen herontdekte ik de bossen van Nuuksio zo’n tien jaar later. Op de kerstdagen lopen we daar in een rustig tempo, op de stille witte paden vol sneeuw met soms sporen van doorkruisende vossen en vogels. De zon laag, net boven de horizon, de meren bevroren en de enorme takken gebogen onder het gewicht van miljoenen witte kristallen. In de winter is Nuuksio betoverd door stilte en blauwachtig licht, en vele bewoners brengen maanden slapend door in hun hollen.
Al twintig jaar geniet ik intens van deze winterse voettochten
in het landschap van mijn vroegere jaren.
Het voelt per jaar vertrouwder.
Door onzichtbare draden en jaarringen verbonden
In al die jaren is de verbinding tussen mij en de natuur van Nuuksio, de bekende en te ontdekken plekken, de sfeer van rust en de pure boslucht intact gebleven. Door de jaren heen heeft dit wilde, vriendelijke park mij gevoed, nieuwe lessen bijgebracht en mij steeds met onzichtbare draden en jaarringen verbonden – om telkens terug te keren. Tot mijn stille verlangen – na jaren wilde dromen, sudderen en aarzelen – in een plan veranderde.
Dieper dalend gevoel van thuis zijn
Als natuur- en buitencoach begeleid ik al enkele jaren mensen op weg naar meer vertraging, innerlijke rust en verbinding met zichzelf, als tegenwicht voor het snelle, hectische, veeleisende leven die bij dit millennium lijkt te horen. Middels stiltewandelingen en het bosbaden – voelen, ruiken, kijken en luisteren – verleidt het bos en de natuur mijn gasten vanzelf om stil te staan en uit te schakelen om naar zichzelf te luisteren. Voor velen is dat oproepen van een vage herinnering of zelfs een ervaring met een hele nieuwe dimensie – voor mij is het een steeds dieper dalend gevoel van thuis zijn.
Nieuwe verhalen onder oude sterren
Onderweg naar mijn droom, de meerdaagse wildernis retraite midden in Nuuksio NP, vlieg ik boven de Finse kust. De bosbewoners, het landschap en de geest van vroege avonturen van lang geleden verwelkomen mij over een paar dagen. Decennia later keer ik terug op de hoge rotsen om te verstillen en bezinnen. Ik neem mijn buitenlandse vrienden mee naar de magische plekken, de wilde en pure natuur die Finland te bieden heeft. Om te aarden, te vertragen en te verbinden. Op zoek naar hun ‘wild’ in de diepere lagen van intuïtie en natuurlijke wijsheid. Onder de volle maan en dezelfde sterren als 40 jaar geleden zullen nieuwe verhalen ontstaan.
Terug naar mijn roots
In de lucht, boven de wolken, ben ik op weg naar iets wat ik nog nooit gedaan heb en lang van gedroomd heb. Tegelijk keer ik terug naar mijn roots, de vertrouwde oude bossen en de kraaien die in generaties over de boomtoppen vliegen. Op weg naar een nieuw avontuur, nieuwe paden, kampvuren en boomstronken om op de zitten, mezelf een time-out gunnend, met alle tijd.
Een nieuw hoofdstuk
Het voelt vertrouwd en spannend tegelijk. Het kietelt en kriebelt, maakt adrenaline vrij en mijn bezorgde brein stelt me allerlei vragen waar ik nog geen antwoorden op heb. Op andere momenten kan ik rusten in het vertrouwen in mezelf, als gids, in dit nieuwe hoofdstuk.
Soms is het aan onszelf om te vliegen,
om te kunnen landen bij wie we zijn.
Soms moeten we ver reizen,
verre oorden zien,
wonen op vreemde gronden
om weer in ons hart thuis te komen.
Find Your Wild
Find Your Wild – retraite in Nuuksio NP begint vandaag, zondag 9 oktober. Als je dit leest, verkennen wij de plek en maken de wildernishut Tikankolo (spechtenhol) ons thuis voor de komende vier dagen. Ben je nieuwsgierig naar de ervaringen? Binnen een paar weken kun je ze hier ook lezen. Heb je interesse om bij het volgende avontuur mee te gaan naar Finland, in de vroege zomer 2023? Laat het me weten: hallo@lauralundell.nl en ik houd je op de hoogte.
