Ik word wakker, het is ongeveer 8 uur en het is koud in Alhaurin de la Torre. Zodra het zonnetje schijnt, is het heerlijk toeven, maar wanneer er een wolkje voor de zon schuift, voel je de koude frisse winterse temperatuur. Ik ben vandaag, mijn eerste dag hier, niet zo heel erg vlot – zeg maar gerust niet vooruit te branden.
Een komen en gaan van golfers
Ik keutel lekker door het appartement Bamboo van vriendin Monique, dat prachtig is gelegen aan een golfresort. Het is een komen en gaan van golfers. Een populaire sport voor zowel jong en oud. Alle talen komen hier voorbij, onder andere hoor ik Nederlands, Deens, Engels, Duits en uiteraard Spaans. Het appartement heeft echt alles wat je mag verwachten. Een heerlijk bed, gezellige woonkamer en leefkeuken, een klein buitenterras en een ruime badkamer. Je kunt er zelfs een wasje draaien als je dat zou willen. Lekker alles weer schoon mee naar huis is ook fijn. Zelfs de eerste boodschapjes voor gisteravond stonden klaar; je wordt door de eigenaresse echt in de watten gelegd.
Boodschappen doen in het Spaanse dorpje
Na de busreis van gisteren en het uitpakken van mijn koffer, heb ik alles even gelaten voor wat het was. Nu is het tijd om naar de Spaanse supermarkt te gaan. Vooral water is een vereiste, want uit de kraan drinken kan, maar smaakt niet lekker.
Ik heb gelukkig een auto tot mijn beschikking, die heb je hier wel nodig. De winkels zijn niet direct op loopafstand. Een ritje van 15 minuten naar Alhaurín el Grande en je vindt er alles dat je nodig hebt. Of je rijdt richting Málaga, waar op de route een grote Lidl en links daarvan een Super Mercado liggen.
Het blijft oorverdovend stil
Ik heb alles bij me: boodschappentassen en een boodschappenlijstje. In de auto draai ik de sleutel in het contact om te starten en….. het blijft oorverdovend stil. Wat gek. De lichtjes branden, alles lijkt te werken, geen indicatie dat er iets niet goed gaat. Ik probeer het nog eens en nog eens. Wel stroom, maar geen enkel geluid. Accu? Startmotor? Ik weet het niet.
Shit, hij doet het niet. Ik stap weer uit en sluit af. Eerst maar eens hulptroepen bellen. Bijzonder genoeg ontdek ik bij mezelf geen enkele frustratie. In Nederland was dat zeker anders geweest, dan had zeker wat getierd.
Zijn in het moment
Zo zie je maar wat ontspanning en vakantie al niet met je doen. Geen verplichtingen, geen stress, gewoon zijn in het moment. Wat een verademing. Na wat tips om te proberen en heen en weer gebel, komt een goede vriend maandag kijken. Hoewel het pas zaterdag is, is dat geen ramp. Voor vandaag verplicht in de zon op het terras van het golfresort. Het kan slechter.
Gedwongen vertragen
Op het terras besef ik opnieuw hoe fijn het is: gedwongen vertragen. Ik ervaar alles anders; ineens hoor ik de vogels fluiten, geniet ik van de warmte van de zon, luister ik naar het geroezemoes op de achtergrond. Zo heerlijk. Ik wacht met mijn toet in de zon, en een lekkere Verdejo voor mijn neus, op een lichte maaltijd die ik heb besteld. De obers maken een grapje met me en ik voel me nu helemaal op mijn gemak zo in mijn eentje.
Het fijnst van op een terras zitten, vind ik het observeren van de mensen om je heen. Heb jij dat ook? Zo leuk. Ik kan er dan helemaal op los fantaseren zonder dat zij het doorhebben.
Nog net geen tranen in mijn ogen van dit golfgezelschap
Het gezelschap op het terras biedt heerlijke entertainment. Een groep Nederlandse mannen zit aan een groot glas bier en de hamburguesas worden net uitgeserveerd. Ze zijn een wisselbokaal aan het uitreiken. De winnaar met het hoogst aantal punten wint de bokaal. Een bijna emotionele speech volgt, waarbij de golfmaatjes van de winnaar hartelijk worden bedankt, omdat ze zijn meegegaan op deze golfreis. ‘Er zijn niet zoveel vrienden meer te enthousiasmeren voor golfuitjes’, aldus de winnaar. Ik krijg nog net geen tranen in mijn ogen (eerder van het lachen uiteraard). Toch fijn dat je zulke goede vrienden hebt die jou je snoepreisje gunnen. En de bokaal? Die vergeet hij bijna mee te nemen bij vertrek….
De enige tafel in het zonnetje
Een grote Amerikaanse man strijkt neer aan mijn tafel. Het is ook nog de enige tafel in het zonnetje, dus niet erg vreemd dat hij vraagt of hij bij mij mag aanschuiven. De Amerikaan vertoeft volledig in zijn eigen bubbel, genietend van zijn resultaten, die hij druk append met iedereen deelt die het wil weten. Hij geniet zienderogen van een caña (een vaasje bier). En om zijn succes te vieren, volgt er ook nog een sappige hamburguesa met alles erop en eraan. Ongetwijfeld heeft hij eenzelfde soort gedachte over mij. Twee zwijgzame genietende lone wolves die een tafel delen.
Naar binnen
Er komt ook nog een groepje Deense golfers aan die al snel besluiten binnen te gaan zitten vanwege de kou. Na 15 minuten blauwbekken volg ik hun voorbeeld.
Binnengekomen bestel ik nog een Verdejo en een heerlijk dessert. Helaas staat mijn favoriet, een crème Catalana, niet op de kaart, maar wel iets anders lekkers waarvan ik de naam inmiddels vergeten ben.
Er zijn echt meer wegen die naar Rome leiden…
Mijn situatie overdenkend, besef ik ineens hoe gehandicapt je eigenlijk kunt zijn zonder auto. Zo lijkt het dan in ieder geval, want nu pas na een paar uur dringt het tot me door dat ik natuurlijk ook op een andere manier van A naar B kan reizen. Ja, tenslotte bestaat dat welbekende spreekwoord over meerdere wegen die naar Rome leiden niet voor niets. Lopen naar Alhaurín El Grande is niet geheel ongevaarlijk, want is er geen afgebakend voetpad, maar na wat ge’google naar een wandelroute ontdek ik dat er warempel een bushalte is vlak voor het resort! Ik schiet in de lach, want dat had ik natuurlijk ook kunnen doen. Maar de bus is net voor mijn neus vertrokken en de volgende gaat pas over een uur. Wat jammer….
Ach, ik taai lekker af. Theetje in Bamboo, boek erbij en morgen met twee lieve vriendinnen naar La Trocha in Coín. Dat is een zondagmarkt die zeker het bezoeken waard is als je in de buurt bent. Een rommelmarkt en versmarkt met alleen versproducenten van lokalen. Ik verheug me er nu al op.
Vertragen zorgt voor een ander perspectief
Verplicht in de vertraging, ik kan het iedereen aanbevelen. Het bied je een totaal ander perspectief op je eigen gebruiken en vanzelfsprekendheden. Voor mij in elk geval een prima eerste dag in de provincie Màlaga.
