Licht gespannen rijd ik de parkeerplaats op. De komende 24 uur neem ik deel aan een stilte-retraite die in het teken staat van het loslaten van de tijd. Telefoons blijven uit. Je bent vrij om wel of niet deel te nemen aan gezamenlijke activiteiten. De activiteiten staan op een bord geschreven. Voor eten en drinken wordt gezorgd en er is vooral geen haast. Het klinkt me zalig in de oren.
Een schommelstoel bij het raam
Na de kennismaking met de groep mag ik mijn kamer uitzoeken. Ik kies voor een kamer op de eerste verdieping met een enorm raam met uitzicht op de tuin. Een schommelstoel staat voor het raam. Ik ben op slag verliefd op dit uitzicht. De tuin heeft deze zomer vast weelderig gebloeid bedenk ik me. De uitgebloeide struiken en het donkerbruin verkleurde blad op de grond zijn de stille getuigen. De laatste stralen van de zon schijnen door de takken van de bomen. Ik voel gewoon de verstilling, die zo bij de tijd van het jaar past. Ik kan niet wachten om de straks in die schommelstoel te zitten met mijn schrijfboek.
De eerste test: proeven zonder woorden
Maar eerst is er koffie en thee met iets lekkers met de groep. Vanaf dat moment praten we niet meer. De zintuigen mogen het werk doen. ‘Bewust proeven’ staat er op het bord. Ik kies voor een chocolade-bolletje met kokos. Heel bewust concentreer ik me op de smaak en de textuur. Ik wil uitroepen hoe geweldig het smaakt. Maar dat is niet de bedoeling natuurlijk. Daarom maak ik bewust oogcontact met degene die de retraite leidt. Ik steek twee duimen omhoog en knik waarderend om te laten weten hoe ik het ervaar.
Het is echt even wennen om niet te praten. Onze normale manier van communiceren staat helemaal op de achtergrond. Dit is een totaal nieuwe ervaring voor mij. Ik kan me er alleen maar aan overgeven.
Wat gaat er mee het vuur in?
Na het avondeten staat ‘tijd en ruimte voor jezelf’ op het bord. Ik vertrek naar mijn schommelstoel om mijn ervaringen in mijn boekje te schrijven. De tuin ziet er sprookjesachtig uit door het licht van enkele lampen. Al schommelend denk ik na over de vraag wat ik vanavond bij het vuurtje in de tuin wil achterlaten. Er valt me iets in en ik schrijf het woord op een briefje. Zo blijf ik een beetje zitten schommelen totdat een belletje klinkt. Dit geeft aan dat het tijd is voor de vuuractiviteit in de tuin.
Mijn geduld wordt op de proef gesteld
Aangekomen op de vuurplek in de tuin scharen we ons om een kleine houtstapel. We hebben stoelen om de vuurplaats gezet. Het vlammetje gaat er in. Wanneer het vuur lekker brandt, haal ik mijn briefje tevoorschijn en leg het op een van de houtblokken. Tevreden zie ik dat het papier vlam vat en verschrompelt. Totdat het dooft. De vlammen verplaatsen zich naar een andere plek. Oh, wat irritant! Ik heb deze avond veel geduld nodig om te zien dat uiteindelijk het papier ook in de as gaat.
Nog lang zitten we samen in stilte onder de sterrenhemel rond het vuur. Mijn ogen beginnen af en toe dicht te vallen. Ik dwing mezelf om nog blijven zitten, om zo lang mogelijk dit magische moment vast te houden. Uiteindelijk laat ik dat ook los en ga ik naar bed.
Het begint langzaam te borrelen
Met het verstrijken van de uren voel ik dat ik meer tot rust kom. Mijn hoofd blijft nog monologen houden, liedjes blijven zich afspelen, beelden en gesprekken schieten door mijn hoofd. Voor mijn hoofd is het ‘another day at the office’. Maar toch. Ik heb geen enkele taak deze dag, ik loop braaf mee in de aangewezen route en ik hoef met niemand een gesprek aan te gaan. De telefoon staat nog steeds op vliegtuigstand. En dan komt het stilletjes; ideeën beginnen te borrelen met mogelijkheden voor een nieuw aanbod. Misschien meer op coaching gericht, misschien wel iets met de ruimte rond mijn huis. Het is nog heel vaag. Dromen die vanuit de schommelstoel wat gestalte krijgen. Gelukkig is de wintertijd de ideale tijd om te dromen. Het hoeft allemaal nog niet concreet te zijn.
Andere gewoontes gaan mee naar huis
Na de middagkoffie is de stilte-retraite voorbij. We beginnen weer te praten. Het voelt vreemd. Ik was er een beetje aan gewend om alles in stilte te doen. De ervaring die ik meeneem naar huis wordt een basis van andere gewoontes. Met meer rust in de dingen van alle dag. In de auto neem ik de beslissing om de radio uit te laten. Het woord ‘even’ schrap ik voortaan uit mijn dag. De ‘evens’ maken mijn hoofd overvol en mijn agenda tot een raceprogramma. Ik had een stilte-retraite nodig om dat te beseffen.
Helderheid
Wil je ook minder ruis in je hoofd en in je cijfers? Ik help je om helderheid te krijgen in wat er binnen je bedrijf gebeurt. Als dat je verlangen is, plan dan hier een kennismakingsgesprek in.
Ik ben Anita Udink, financieel coach & NLP master practitioner voor ondernemers die bewust kiezen voor zakelijke én persoonlijke groei. Ik help jou van een happy geldmindset tot een stevig financieel fundament. Daarbij gebruik ik kleurpsychologie als tool voor verdieping.
