Rouw is een proces dat met me meegroeit. Het is constant in beweging, net als ikzelf. Alles voelt anders; ik mag het leven en de manier waarop ik het wil invullen opnieuw uitvinden. Van een vlakke weg is geen sprake. Ik kom hobbels tegen, scherpe bochten en soms steile heuvels. Af en toe is die afwisseling fijn, maar te veel onverwachte wendingen geven onrust. Te weinig beweging zorgt er echter voor dat het leven stilvalt.
Ruimte voor innerlijk overleg
Na het overlijden van mijn lief voelt het alsof ik mezelf opnieuw moet ontdekken. Na ruim dertig jaar samen leer ik weer op eigen benen staan. Zelf keuzes maken, routes kiezen, inschattingen doen. Het kost tijd en vraagt om ruimte. Er vindt geregeld een innerlijk overleg plaats. Ik ben aan het herijken en bepalen hoe ik het nu zelf wil. Het is een zoektocht naar een nieuwe balans, vol wikken en wegen. Soms roept dat vragen op: ben ik de enige die zo blijft twijfelen? Doen we allemaal maar wat? Meer dan ooit houden deze vragen me bezig.
Een nieuwe basis zonder ‘polderen’
Hoewel ik het nooit zo had verwacht, bleek ik in mijn relatie Meer Nederlandse dan ik dacht, een echte ‘polderaar’. Mijn lief hield van overleg, van samen de verantwoordelijkheid dragen. Als je samenleeft met iemand die dat zo in de praktijk brengt, leer je schipperen tot er een bevredigende balans is. Daar ben ik beter in geworden met de jaren. Keuzes maken horen daarbij.
Nu is het aan mij alleen om een nieuwe basis te vinden. Hoe vreemd het ook voelt: er is geen overleg meer. Om raad vragen was er echt ingesleten. De steun die er altijd was, gewenst of ongewenst, is weg. Ik kan niet langer op hem terugvallen en dat gemis ik enorm.
Essentiële keuzes
Sommige keuzes zijn echter zo essentieel dat er geen alternatief is. Het zijn de afslagen die ik móét nemen om mezelf nog in de spiegel aan te kunnen kijken. Als ik eerlijk ben tot op het bot, kan ik niet anders. Zou ik een andere weg kiezen, dan weet ik dat ik spijt krijg of mezelf teleurstel.
Dit zijn keuzes die verder gaan dan de bestemming van een vakantie of wat we vanavond eten. Dit zijn de beslissingen die de koers van mijn verdere leven bepalen. Vroeger brachten dit soort grote keuzes ons samen verder; nu dragen ze mij alleen naar een nieuwe toekomst.
De stille verstekeling
Het verdriet, de rouw en het missen reizen met me mee. Lang niet altijd zichtbaar, als een stille verstekeling die er altijd is. Dat hoeft ook niet weg. De liefde is daar simpelweg te groot voor. Een half leven is gevuld geraakt met zijn aandacht en aanwezigheid. Samen beslissen was zo met mij vergroeid dat het ons heeft gekleurd en op een dieper niveau heeft verbonden.
Nu pas besef ik hoe diep die gewoontes zitten. Het delen en samen verantwoordelijkheid nemen zitten nog steeds in mijn systeem, ook al hebben ze hun oorspronkelijke doel verloren. Ze mogen er zijn, maar ze hoeven niet meer zo prominent aanwezig te zijn. Ik mag het nu zelf bepalen.
Uitvliegen en herontdekken
Het proces wordt extra bijzonder doordat mijn zoon op het punt staat uit te vliegen. Met zijn examens voor de deur en plannen bij de vleet, is hij bezig zijn eigen wereld te ontdekken. Waar hij zijn vleugels uitslaat en de wereld op eigen kracht betreedt, doe ik dat op mijn manier ook.
Het is wennen dat ik alleen voor mezelf hoef te denken. De ‘beste’ keuze voor mij mag bovenaan staan, zelfs als ik nog niet precies weet wat die is. Dat getwijfel en tasten hoort erbij na zo’n prachtig, gevuld leven vol passie, liefde en verbinding.
Onderweg naar morgen
Ik ben onderweg. Soms is de beweging zelf belangrijker dan de bestemming. De komende tijd gaan enkele van mijn eerdere keuzes eindelijk vorm krijgen. Dan zal blijken wat mijn vleugels kunnen dragen. Het is spannend, maar ik heb er zin in. Ik wil eruit halen wat erin zit.
Wil jij ook ontdekken wat er voor jou nog in het leven zit, ondanks of juist mét je rugzak aan ervaringen? Neem dan contact met me op via kailosSimera@proton.me. Ik wandel graag een stukje met je mee op jouw route.
