Papa, waar ben je?

Ik zie hem nog staan voor het standbeeld in Harlingen. Een beige trenchcoat en een bos bloemen in zijn hand. Vandaag ga ik hem voor het eerst ontmoeten, mijn vader.  Ik loop naar hem toe, heb hem nog nooit gezien, maar weet: dit is hem. Het laatste stuk leg ik rennend af, ik omhels hem stevig en kijk hem voor het eerst in de ogen. Enigszins schuchter kijk hij me aan: ‘Ben je dan niet boos op mij?’

Ik heb je gemist
Vol blijdschap pak ik hem nogmaals stevig beet en vertel hem dat ik hem gemist heb in mijn leven. Dat kan ik niet ontkennen, dit gegeven kunnen we ook niet veranderen. Maar nu ben je hier. We gaan koffiedrinken vlakbij de haven, ik bestel er gebak bij. Het is feest vandaag, ik kijk in zijn ogen en zie mijn ogen. Ik kijk naar zijn handen en zie mijn handen. Herkenning is ook een stuk erkenning, en dit heb ik zo nodig. Ik vertel hem vol trots over mijn beide zoons, waar hij de opa van is. Over mijn werk op school waarbij ik laat merken dat ik goed terecht ben gekomen. Ik wil graag dat hij trots op me is. Mijn hart vult zich met blijdschap wanneer hij me vertelt dat zijn grootste wens is om samen met zijn kinderen en ons gezin aan één tafel te zitten. Dit lijkt me het fijnste wat er bestaat, nu lijkt alles goed te komen.

Mijn levensverhaal
Hij vraagt hoe mijn leven is verlopen. Ik houd het luchtig en vertel voornamelijk over mijn leven op Vlieland. Ik wil hem geen pijn doen. Er is al genoeg pijn in de wereld. We hebben samen een geweldige dag, ik loop vol trots met hem gearmd door Harlingen. Eind van de middag nemen we afscheid en spreken we af dat ik hem bel om een afspraak te maken. Ik pak de boot naar mijn geliefde eiland Vlieland en ik heb het gevoel een ander mens te zijn.

Ik ben 40 en weet eindelijk wie mijn vader is.

Teleurstelling
De vijf jaar die ik bij mijn moeder woonde heb ik als vreselijk ervaren. Ze gooide me vaak voor de voeten dat ik op die vreselijke vader van me leek. Ik reageerde hier onmiddellijk op als kind van 13 door haar te laten weten dat ik hier zeer blij om was. In gedachten maakte ik een held van hem, ik zette hem op een voetstuk. Niet hij, maar de omstandigheden waren de schuld.

Helaas blijkt na onze ontmoeting dat hij zijn vrouw niet op de hoogte heeft gesteld van zijn bezoek aan mij. Ze weet van mijn bestaan, dit moet in de keurige doofpot blijven. Nog steeds mag niemand het weten. Deksel erop en mondje dicht.

Hij laat me vallen als een baksteen, kiest voor zichzelf en gaat de confrontatie uit de weg. Van zijn grootste wens komt nooit iets.

Een diep gevoel van leegte
Mijn cellulaire herinnering treedt in werking, een bodemloos bestaan. Weggegeven en verlaten, papa waar ben je? Oude overtuigingen duiken de kop op; mannen zijn niet te vertrouwen, mannen laten me toch in de steek. Verdriet komt hierbij los en ik zoek hulp bij een therapeut. Ik kom er in mijn eentje niet uit. Wil ook mijn gezin hier niet mee belasten.

Dit zorgt voor een pad dat naar heling leidt. Bewustwording van patronen en dit te veranderen. Ik leer dat niet alle mannen niet te vertrouwen zijn of me in de steek laten. Ik ben een mens geworden met een groot aanpassingsvermogen, dit leek mij bestaansrecht te geven; wanneer ik dit of dat doe, dan vinden ze me lief en blijven ze bij me.

Doodmoe
Hier word je doodmoe van, je maakt geen contact meer met je lijf en je behoeften. Je durft je niet echt te verbinden. De mensen waar je van houdt kunnen immers zo weer uit je leven verdwijnen. Verliesgevoeligheid maakt dat er een voortdurende angst is om alleen te komen staan.

Oplossing
In mijn praktijk zie ik veel mensen die verliesgevoelig zijn. Dit is vaak een herhaald thema in hun leven. Door terug te gaan naar de allereerste ervaring van verlies geef je inzicht. En van hieruit kan er heling optreden. Dit pad heb ik ook bewandeld en het heeft me heel veel opgeleverd. Vertrouwen winnen en het ik versterken zijn heel belangrijk om weer tot jezelf te komen.

Vaak ligt de allereerste verlieservaring al voor onze geboorte. In een volgend blog neem ik je mee terug in de tijd.

Mijn vader
Mijn vader heb ik nooit meer gezien, ik heb er vrede mee. Ik heb de diepe wond schoongemaakt, desondanks is er een litteken achtergebleven. Dit vormt mij ook als mens, de ervaring neem ik mee en de ballast is weg. Dit gun ik iedereen, het levert me plezier en levenskracht op. Mijn focus op het mooie werk dat ik mag doen.

Voel je welkom om contact met me op te nemen als mijn verhaal iets in je raakt. Ik bied je een gratis Skypegesprek aan van 30 minuten. 

27 thoughts on “Papa, waar ben je?”
  1. Mooi geschreven en voor een deel heel herkenbaar , maar ieder mens kan in z’n leven weer inspirerende en helende contacten ontmoeten .
    Waarna de herinneringen niet pijnlijk meer zijn 🙏🏻🍀☺️

    1. Wat heb je een reis gemaakt. En kilometers afgelegd. De reis van je keven, zonder reisgids. Hoe mooi dat jij dit nu bent voor anderen. Een diepe buiging voor jou.

      1. Zeker kilometers afgelegd. En daarom weet ik uit eigen ervaring dat het fijn is om een rustpunt te vinden. Acceptatie en opnieuw verbinden met jezelf. Zo zit er in iedere levensfase een uitdaging. Wanneer je bewustwording krijgt op dat wat geweest is en je reactie daarop kun je dingen keren in je leven. Zo fijn om anderen te mogen begeleiden in soort gelijken processen. Dank voor je reactie.

    1. Zeker, Graziella het blijft belangrijk om herkenning en erkenning te krijgen. Deze zoektocht heeft me veel gekost maar nog meer opgeleverd. Ben zo blij met zo veel mooie mensen om me heen. Fijn dat jij daar deel van uit maakt.

    2. Dank je wel Graziella. Zo zijn we allemaal ervaringen aan het opdoen op onze levensweg. Ik ben blij dat ik mijn ervaring kan delen en kan uitdragen dat je je leven kunt helen.

  2. Jeetje Anna, wat ontroert het me. Jouw blijdschap dat je hem ontmoet en dan vervolgens weer kwijt raakt. En wat een veerkracht zit er in jou. Jij die nu die mooie goedlachse en kleurrijke vrouw bent! Dat niemand van jou af!

    1. Veerkracht staat op mijn lijstje met titels voor het boek wat ik aan het schrijven ben over mijn leven. Dank je wel voor je reactie.
      Het zet me aan tot het schrijven van meer!

  3. Wauw wat indrukwekkend Anna, Wat een sterke vrouw ben je en wat een gemis voor hen die jou niet konden toelaten in hun leven. Prachtig beeldend verwoord.

    1. Ik snap dat dit je raakt. Het is voor mij altijd nog een aandachtspunt. Ik weet waar het vandaan komt net als jij mooie vrouw.

      Dank je wel dat je er bent.

  4. Dank voor je mooie blogs, lieve Anna!! Je hebt duidelijk van je littekens je kracht gemaakt. Al bij onze eerste ontmoeting wist en voelde ik dat jij me zag, zoals je iedereen om je heen echt ziet. al weet ik eigenlijk niet eens of we elkaar toen daadwerkelijk gesproken hebben. Heel bijzonder hoe je ons meeneemt en inspireert met je o-zo-persoonlijke verhalen <3

  5. Ook ik ben ontroerd door jouw persoonlijke verhaal, de woorden die jij er voor uitkiest dragen het gevoel en raken zo mijn hart. Jij bent na lange tijd geheeld zo sterk jij bent geworden dat geef je door in je mooie wijze van begeleiding. Prachtig lieve wijze vrouw ♡♡♡

  6. Een gevoel van trots komt naar boven. Je veerkracht, hoe je een voorbeeld bent voor je geliefden en vele anderen. De weg die je hiervoor had te gaan. De innerlijke rijkdom die op je pad kwam en dat je hebt omarmd. Diep respect!

  7. Dank je wel Jellie. Ik voel me een heel rijk mens, en ben heel dankbaar dat ik anderen ook een stukje mag begeleiden op hun levenspad.

  8. Lieve Karin, dank je wel voor je reactie. Het kan mijns inziens in deze tijd niet anders dan met een open hart. De doofpot heeft plaats gemaakt voor openheid. En de belangrijkste boodschap; je kunt je leven helen.

  9. Lieve Anna
    Wat een onroerend verhaal. Herkenbaar in het gevoel in de steek gelaten te worden.
    Mooi dat je dit deelt en de andere stukjes met de wereld.
    Liefs Silke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *