Op avontuur met mijn oude stalen ros

Jaren geleden kocht ik een mountainbike met het idee om prachtige tochten door de bossen van de Veluwe te maken. Wat ik me echter niet had gerealiseerd, was dat de Veluwe allesbehalve vlak is. Tijdens mijn ontdekkingsritjes door het bos stuitte ik op aardig wat heuveltjes die me behoorlijk wat uitdaging boden. Het resultaat? Buiten adem, spierpijn, en op sommige stukken meer lopend dan fietsend. Uiteindelijk stond mijn stalen ros vaker ongebruikt in de schuur.

Heb je ooit wel eens het gevoel gehad dat je voeten sneller trappen dan je fiets vooruitgaat? Nou, dat gebeurde mij regelmatig op mijn ouderwetse stalen ros. Op de bospaden trapte ik me het apezuur, maar kwam niet echt lekker vooruit. Ik had een leuke bosroute ontdekt en wilde die toch graag een keertje fietsen. Met het idee ‘vandaag doe ik gezond’ haalde ik mijn mountainbike van stal en ontdeed hem van de spinnen die er hun thuis van hadden gemaakt.  

Klauterend door het struikgewas
Met frisse moed stapte ik op en begon rustig aan te trappen. Het eerste stuk, een mooi vlak en rustig fietspad, ging het prima, maar toen ik bij de rode brievenbus rechtsaf ging en over het wildrooster fietste, werd het wel even anders. Het had al even niet geregend en het bospad was veranderd in een mul zandpad. Pffff, opletten en doorbikkelen, want dit was pittig. Niet wetend wat mij nog te wachten stond, reed ik al slingerend, en met mijn achterwiel soms schuin achter me, zo goed en zo kwaad als het kon, door.

Halverwege lag er een boomstam over het pad en moest ik door het struikgewas klauteren met mijn fiets om aan de andere kant te komen. Dat lukte. Met zweetdruppels die in straaltjes over mijn rug liepen en pareltjes op mijn voorhoofd stak ik even later het zandpad over. Even dacht ik nog: zal ik het gewone fietspad nemen? Nee, ik wilde de rode wandelroute, waar je ook mag fietsen, rijden. Dus niet zeuren. 

Ontmoeting met de damherten
Heuveltje op, heuveltje af en mijn bovenbenen protesteerden een beetje, maar hé, ik was net twintig minuten onderweg en had nog een flink stuk te gaan. Nadat ik links- en daarna weer rechtsaf was geslagen, viel mijn mond open van verwondering: er stonden drie damherten op de heuvel naar mij te kijken. Ze wekten niet de indruk dat ik ‘een gevaar’ voor hen was. Ik zag er vast belachelijk uit met mijn knalrode oververhitte hoofd en mijn sluipende slakkengang op het pad. Ik bleef nog even naar adem happen totdat de gracieuze herten rustig het bos inliepen.

De uitgestrekte heide en zandhappen
Ik stapte weer op en reed verder. Op de heuvel moest ik even stoppen om van het prachtige uitzicht te genieten. Ik keek uit over de uitgestrekte Tongerense heide die al paars begon te kleuren. Ik kreeg er weer nieuwe energie van en vervolgde mijn weg over de pittige mulle zandpaden.

Nadat ik de Tepelbergweg was overgestoken, reed ik weer een zandpad in dat flink omhoog liep. Ik zette een tandje bij en bikkelde de heuvel op. Ik was halverwege, trapte me een ongeluk, maar kwam niet meer vooruit. Ik probeerde nog mijn voet aan de grond te zetten, maar kreeg net geen bodem onder mijn voeten. Mijn fiets ging zijn eigen leven leiden en reed achteruit. In slow-motion viel ik om en toen lag ik zand te happen.

Even was ik uit het veld geslagen, maar hé, ik was op avontuur en dan hoort dit er gewoon bij. Ik raapte mijn fiets weer op, zette mijn stuur recht en sloeg het zand van mij af. Ik wandelde eerst naar het hoogste punt en daar stapte ik weer op. 

Het groepje wilde zwijnen op mijn pad
Het bospad liep ineens flink naar beneden en werd steeds smaller. Ik moest echt goed opletten en mijn stuur stevig vasthouden. Ik wilde niet weer dat mijn fiets zijn eigen weg ging zoeken en ik tussen de bramenstruiken zou belanden.

Het was een prachtig, kronkelend en spannend pad. Plotseling hoorde ik wat geritsel dus ik stapte af om even goed om mij heen te kijken. Tussen de dichtbegroeide bomen zag ik een klein groepje wilde zwijnen. Ik bleef muisstil, tenminste dat dacht ik, maar waarschijnlijk hoorde een van de zeugen mij toch door mijn hijgende buitenademhaling, Ze keek mijn richting op. Ik hield mijn adem in en durfde me niet te verroeren. Ze liep een stukje naar mij toe, spitste haar oren en stak haar neus een beetje omhoog. Zwijnen kunnen niet goed zien, maar hun reuk is prima. Ze leek nu nog groter en ik stond haar stilletjes te observeren.

Na een zwetend avontuur weer naar huis
Ik voelde me zo’n geluksvogel! Wat een prachtige dieren zijn het toch. Uiteindelijk draaide ze zich om en liep terug naar de anderen om hen te laten weten dat het ‘vals’ alarm was, denk ik. Ik vervolgde mijn weg met een big smile. Na een uurtje reed ik langs Wisselse Veen, een prachtig kwelgebied, waar de Verloren beek ontspringt, weer op weg naar huis. Met een knalrood hoofd, dikke benen en buiten adem zette ik mijn oude stalen ros weer in de schuur.

Toch overgestapt op de elektrische fiets
Na dit zwetende avontuur, met flinke spierpijn tot gevolg, hebben mijn man en ik toch twee elektrische fietsen aangeschaft, onze ‘bikkels’, om samen op avontuur te gaan.