Die ene vraag die niet gesteld werd

Ik droom al tien jaar heimelijk van een pelgrimstocht. Vorig jaar, tijdens de stille lockdown, werd die behoefte steeds sterker. Het startpakket met plattegronden, symbolen en een kurken schoenveter kreeg ik als kerstcadeau van mijn schoonzus – de droom begon meer te leven. De maand mei leek me een mooie tijd om te vertrekken: de natuur van het voorjaar, niet te warm weer, nog weinig ongedierte in mijn tent. Deze solo-tocht als pelgrim zou het afscheid – twintig jaar als fysiotherapeut – markeren, maar door een hardnekkige pijn in mijn voet moest ik de tocht helaas uitstellen. De wijsheid begon blijkbaar al thuis. Alle reserveringen zijn omgezet naar eind juni, dus nu ben ik eindelijk op pad!

Mijn ego moet er nog op kauwen
Een tweede wijs besluit was het advies van mijn man om een rustdag in te lassen. Eerst bestempelde de bikkel in mij dat als smokkelen en als ‘nergens voor nodig’. Ik heb tot nu toe toch altijd de trektochten zonder rustdag kunnen volbrengen? Ja, zekers… Maar achteraf gezien was het soms fijn geweest om gewoon een dag te genieten van het lummelen, staren naar de wolken en genieten van de natuur. Mijn voeten en mijn schouders een day-off gunnen. Maar dat kwam niet op in mijn sportieve geest, terwijl het hiken nooit een wedstrijd is geweest. In alle eerlijkheid merk ik dat mijn ego op deze rustdag nog even moet kauwen. Doe dat maar, denk ik, het is toch al gereserveerd: ik zal twee nachten te gast zijn in een pelgrimsklooster van de Franciscaners.

Nieuwsgierigheid, begrip of bewondering?
Inmiddels, meerdere trektochten verder, durf ik mezelf een ervaren hiker te noemen. Qua uitrusting, ‘wat te doen als’ en waar het gaat om SISU – een Fins woord dat doorzettingsvermogen en veerkracht samenbundelt. Behalve als ex-scout met een jamboree-verleden, heb ik ervaring mogen opdoen met verschillende vriendinnen en is mijn zelfvertrouwen in het buitenlucht enorm gegroeid. Toen ik enkele jaren geleden alleen ging zwerven op de Veluwe, was dat om te ervaren dat ik het ook op mijn eigen kracht kan: navigeren, kamp opzetten, durven buiten slapen in mijn uppie in oktober en bovenal ook plezier hebben in het avontuur alleen. Nu ik vertelde dat ik als pelgrim (alleen) ging lopen, kreeg ik nieuwsgierige blikken die ergens tussen verbazing, begrip en bewondering lagen. Interesse in de route, de lengte en waar ik slaap. Men vond mijn plan uitdagend dan wel stoer en wenste mij succes, plezier of beide. Maar die ene vraag kreeg ik niet: Waarom ga je alleen?

Offline mijn pad volgen
Tja, waarom wil ik alleen weg? En waarom vraagt niemand dat? Misschien zit het antwoord al in de naam van de tocht – pelgrimage – en dat alleen gaan juist de reden is voor een dergelijke tocht. Even afstand nemen van iedereen en eenvoudig, offline mijn pad volgen. Niet om bikkel te spelen, niet om stoer te doen of om te bewijzen dat ik het kan, maar om alleen onderweg te zijn. Alleen de besluiten te nemen, vanuit mijn eigen intuïtie en vertrouwen daarop. Doen wat ik denk dat goed, leuk, verstandig of nodig is. Zijn met wat er is, en met wat er niet is. Zonder dialoog of rekening houdend met een verwachting van een ander. De consequenties dragen of ervan genieten. De kunst is om te vertrekken zonder verwachtingen, regie of overmatige controle en de ervaring onderweg te laten ontstaan.

Mijn eigen route en wijsheid als kompas
Deze pelgrimage gaat niet om de lange afstanden, om te bikkelen of iets te bewijzen. Het gaat niet om het halen van de elf vogelringen bij de gemeentes, met mijn naam in een logboek als pelgrim. Die dingen vindt mijn ego best leuk, misschien wel omwille van het verhaal na mijn thuiskomst – en die verhalen zijn ook leuk. Maar in wezen gaat het mij om het vinden van mijn eigen route en wijsheid als kompas in mijn eigen leven, mijn stem, mijn behoefte en lef, het vertrouwen in mijn dromen. Het gaat om eenvoud ervaren om het overbodige los te kunnen laten, reflecteren op wie ik ben, niet meer wil zijn of wie ik graag wil worden, met de kennis dat ik al goed ben zoals ik ben. Het gaat om voelen welke delen in mij uitgebloeid zijn en ruimte mogen maken, zodat mijn kern-energie op zielsniveau beter gaat stromen. Om innerlijk sterk te weten welk pad voor mij is, en dat ook durven vertrouwen en te volgen.

In je eigen stilte
Een pelgrimage of een stilte-retraite zijn manieren van zelfonderzoek die bij mij passen, maar ik besef heel goed dat niet iedereen dat ambieert. Vaak kan één dag in je eigen stilte, één dag alleen buiten bij een retraite samen met gelijkgestemde zielen voldoende reset zijn. Voldoende om jouw persoonlijke koers en wel-zijn te kunnen checken, herijken of bevestigen. Op 17 september is er zo’n dag: Zen in Business – eendaagse buitenretraite voor ondernemers die graag een dag (offline) stil willen staan bij hun eigen behoeftes en middenin de natuur de persoonlijke balans opmaken en nieuwe inspiratie voor veerkracht ophalen. Heb je ook zin in zo’n buitenretraite van één dag? Save the date – vrijdag 17 september – en kom ook naar Zen in Business!

0 thoughts on “Die ene vraag die niet gesteld werd”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: