Nieuwe wendingen als omi en cadeau-oma

Het is vrijdagmiddag, ik heb alles in gereedheid gebracht voor het gezin van mijn oudste zoon dat dit weekend komt logeren. De koelkast vol met lekkere dingen waar ze zo van houden. De bedden fris en schoon, speelgoed voor mijn kleinzoon van de zolder, klaar voor gebruik.

Voorpret
De voorpret maakt mij al zo blij; volop leven in huis, genieten van mijn kleinzoon en zijn ouders. Lekker naar buiten, meestal heeft de geitenboerderij de voorkeur, de fietsjes, stepjes en veel andere kinderen. De oude tractor waar hij altijd op wil zitten, om te sturen. De schommel en de varkens, die als ze gevoerd worden letterlijk gillen als magere speenvarkens, en mager zijn ze beslist niet. Dat kleine ventje schrikt er niet van maar ik wel, wat een geweld is dat.

“Oma dootje”
Dan zie ik de auto parkeren voor mijn keukenraam, en het kereltje weet niet hoe snel hij uit zijn autostoeltje moet komen. Luid roepend: “oma oma oma.” Hij is al bijna bij mij als hij door zijn moeder gestopt wordt en iets in zijn handen gedrukt krijgt. Dan is het: “oma dootje, dootje oma” en komt hij met een pakje in zijn knuistjes op mij afgerend. Ik til hem met cadeautje en al op, krijg een dikke vette knuffel, zijn armen om mijn nek en het cadeautje tussen ons in.

Intens verrast
Als we binnen zijn, komt hij bij mij staan en voor ik het weet is hij zelf al begonnen met het papier eraf te scheuren. Ik voel een fotolijstje en weet dat ze een fotoshoot hebben gedaan. Als ik het lijstje omdraai om naar de afbeelding te kijken, word ik intens verrast. De tranen schieten in mijn ogen. Wat ik zie zijn twee fotootjes van een piepklein nieuw mensje in de buik van zijn mama.

Het is nog pril
Als ik hem vraag wat dit is roept hij: “baby, baby, oma, mijn baby.” Als ik opkijk zie ik twee glunderende ouders, maar als ik beter kijk zie ik ook een in en in wit koppie van zijn mama. Die vertelt hoe ziek ze is, dat het nog pril is. Ze konden het niet langer voor zich houden. Ik had het waarschijnlijk zelf meteen geraden, ik ben immers jaren verpleegkundige op de poli gynaecologie geweest. En ik heb heel wat ‘gevulde koeken’ gezien en gecontroleerd. Zo noemden we de zwangere vrouwen liefkozend in die tijd.

Dol op kinderen
We maken een rondedansje en ik knuffel iedereen, nog steeds met tranen in mijn ogen. Het blijft toch telkens een wonder, een groot geschenk. Later die middag belt mijn zoon zijn broer, die niet opneemt. Dan maakt hij een filmpje van Hein met de foto van de echo in zijn handen, die roept: “verrassing!” Binnen 2 minuten komt er een berichtje terug, dat hij niet kan opnemen. Hartjes, emoticons en blije enthousiaste woorden stromen binnen. Beide mannen zijn dol op kinderen, de jongste heeft twee cadeaudochters van 3 jaar, van zijn nieuwe partner, die ik met kerst ga ontmoeten. Iets om naar uit te kijken.

Zo gaf Sinterklaas mij een prachtige surprise dit jaar: een nieuw kleinkind. En twee cadeau-kleinkinderen. Mijn leven krijgt ineens weer een aantal nieuwe wendingen. Ik voel hoe dankbaar ik ben voor de vreugde die deze kleine mensjes in mijn leven brengen als omi en cadeau-oma.