Niemand kan het beter dan ik

Herken je die gedachte? Niemand kan beter voor mijn dierbare zorgen dan ik. Ik hoor hem vaak. In eerste instantie klinkt het arrogant. En dat is opvallend, omdat de mantelzorgers die het zeggen vaak verre van arrogant zijn. Het zijn juist mensen zoals iedereen, soms eerder onzeker. Behalve op dat ene punt: niemand kan beter voor mijn dierbare zorgen dan ik. 

Ik ken mijn broer het beste
Ook Wanda hoor ik dit zeggen tijdens een coachsessie. Of eigenlijk, in elke coachsessie. Als ik daar op door vraag, dan is de simpele redenering: ‘…want ik ken mijn broer het beste. Ik weet dat als hij onrustig beweegt, dat hij moe is. En als hij op een bepaalde toon begint te jammeren, dat hij pijn heeft. Niemand anders weet dat, dus vertrouw ik de zorg voor mijn broer aan niemand anders toe.’ Dat is toewijding, dat is enorme liefde. Dat is je leven in het teken van de ander stellen. En het is ook heel kwetsbaar en stressvol en het kan heel eenzaam zijn. 

Wat als je omvalt?
Want wat nu als Wanda iets overkomt? Dan is er helemaal niemand die ook maar iets van haar broer weet. Wat als Wanda op een dag zo moe is van het zorgen voor haar broer, dat ze ‘omvalt’, ondanks alle liefde die ze voor hem voelt? Dat kan ze zich niet voorstellen. En toch komt het vaak voor. Als de zorgen, de fysieke belasting, het altijd aan de lat staan, op een dag teveel worden, dan is er pas echt een probleem. 

Als je er middenin zit, zie je het niet
Het feit dat Wanda geen eigen leven leidt, naast de zorg voor haar broer, vindt ze normaal. Daar denkt ze eigenlijk nooit over na. Ze slaapt wel slecht, heeft continu rugpijn, is chronisch moe en voelt zich vaak somber. Van buitenaf ziet het er zo logisch uit. Het aloude adagium: ‘zorg eerst voor jezelf, pas dan kun je voor een ander zorgen’ komt als buitenstaander direct in gedachten op. Net als in het vliegtuig: eerst je eigen zuurstofmasker opzetten en dan de ander ermee helpen. Maar als je er middenin zit, is het heel lastig om te zien dat er ook andere opties zijn. Dat je weliswaar degene bent die het meest van je broer houdt, maar dat dat niet betekent dat je de enige bent die goed voor hem kan zorgen. 

Stapje voor stapje loslaten
Het loslaten van de gedachte ‘ik ben de enige’ is vaak een zwaar proces; dat was het zeker bij Wanda. Maar het was de moeite waard, het was belangrijk. Voor haar broer, voor haar en voor hun toekomst. Pas toen ze zich diep van binnen realiseerde hoe noodzakelijk het was om iets te veranderen, toen durfde ze stapje voor stapje een klein beetje los te laten. Door te zien dat een ander dingen anders doet, maar niet per definitie slechter. Door kleine, positieve ervaringen kreeg ze telkens een beetje meer vertrouwen en durfde ze het volgende stapje te doen.

Haar broer blijft heel belangrijk voor haar en zij voor hem. Maar door elkaar iets losser te laten, ontstond er ruimte voor meer en voor anderen. En dat levert energie op, plezier, een bredere kijk. Het leven wordt completer en meer de moeite waard.

Loslaten als mantelzorger
Als je als mantelzorger niet meer weet hoe je verder moet, dan is dat pijnlijk. Misschien moet je (een beetje) loslaten. Als je daar hulp bij nodig hebt, dan is dat heel logisch. Je kunt mij vinden via suzan@wise-elephant-coaching.nl.

1 thought on “Niemand kan het beter dan ik”
  1. Zó herkenbaar.
    Ik zie het in de wijk gebeuren dat mantelzorgers zichzelf tegen komen. Want het loslaten is moeilijk. En aan de bel trekken al helemaal.
    Soms mogen we helpen, er over praten is vaak al genoeg.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: