Huilend word ik wakker, onterecht

Toen ik vanochtend opstond, was ik blij dat ik mijn eigen stroompje weer kan oppakken. Wat een hectische maand vol met coronanieuws hebben we achter ons. Vandaag lekker schrijven met Schrijfzin. Deels werken aan zakelijke teksten en dat is ook fijn. Ik draai me nog een keer om, ik ben vermoeid en besef dat ik huilend wakker ben geworden. De tranen liggen nog op mijn huid. 

Ik ben uit een droom gestapt en wie me aan het huilen heeft gebracht, verrast me. En toch was het achteraf een liefdevol gebaar. Even de spiegel voor mij houden. Een goed reflectiemoment om het oude los te laten.

De wereld staat positief op z’n kop?
We weten het nu al: we gaan later spreken over de tijd voor en de tijd na de coronacrisis. En ik heb een wens over de tijd die nog gaat komen, voor iedereen: een leven in liefde, vol dankbaarheid, gewoon Zijn, geen poeha, nada overbodigheden die je belasten. 

Hoe dan verder?
Prachtige waarden die ik al om mij heen zie. We worden nederig door een crisis die iedereen raakt. Maar hoe dan verder met onze (meestal) luxe positie vóór de coronacrisis? Gaan we dan eindelijk allemaal geld verdienen met onze passie, moeiteloos? Of wordt het weer hard bikkelen en doen we wat we liever omzeilen? Doen we nu echt wat onze klanten werkelijk nodig hebben? 

Ford weigerde een sneller paard verkopen
Verkopen we ze een sneller paard? zoals de heer Ford eens zei, omdat zij denken dat ze dat willen of nodig hebben? Of doen we een uitvinding, zoals de auto, die vervolgens via de lopende band wordt geproduceerd en naar vele mensen over de hele wereld wordt geleverd.

Lopende band en internet
Wat hebben ze met elkaar gemeen? Je mag deze vraag laten bezinken. Is geld verdienen met passie het snellere paard? Of is het iets anders, zoals geld verdienen met wat je hier te doen hebt op aarde? Misschien wel je grootste gave inzetten waar je zelf nog veel oordelen over hebt? Of niet ziet zitten, omdat het doorzettingsvermogen vergt. Of dat je innovatief mag zijn om werkelijk de wereld beter te maken. Maar dat het nog veel weerstand bij je geeft, omdat je dan echt uit je comfortzone ‘moet’ stappen. Omdat het veel andere vaadigheden vergt die je nog mag leren.  

Het oude werkt misschien nooit meer
Ja, ik weet het zeker: na de coronacrisis mag je veel zaken op orde brengen in je bedrijf. Oude manieren en trucs gaan nauwelijks meer werekn. Ik ervaarde het al 14 jaar geleden. Ik ervaar het nu weer opnieuw. Oude patronen mogen we loslaten en vervolgens werken vanuit je eigen kracht, je eigen waarde en moed. Accepteren dat zonneschijn alleen opvalt als je het zwaarbewolkt weer aanvaardt. Ik ben dan blij met lessen die het coronavirus mij aandraagt.

Wat die lessen zijn?
Ik heb nog weinig tijd gehad om hierover na te denken. Begrijpelijk, want dit is voor mij als boekhouder altijd de meest drukke tijd van het jaar. En ik hoor mezelf zeggen: ‘t Wordt toch tijd, Elma!

De deurbel gaat
Nee, ik hoef over niets na te denken. Ik hoef alleen maar te ontvangen. Een klant staat voor de deur met een bos bloemen: Voor de goede zorgen! Tranen van vreugde en dankbaarheid verschijnen in een ooghoek. 

Een inkijkje in het leven na de coronacrisis is overbodig. Het leven nu is ook vaak mooi genoeg.

Elfje
Leven
Vol eenvoud
Tranen en lachsalvo’s
Nederigheid brengt ons verder
Dankbaar

6 thoughts on “Huilend word ik wakker, onterecht”
  1. Prachtig Elma🙏🏼‘Het oude werkt misschien nooit meer’ – dat is spannend en tegelijkertijd ook mooi. Onszelf opnieuw uitvinden, echt doen wat de bedoeling is.

  2. Ja, Susan, inderdaad spannend en absoluut mooi om onze creativiteit en vertrouwen in te zetten.
    Merci voor je kernachtige reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: