Mijn loslaat-beproeving in Bolivia en Peru

Loslaten. Mijn rode draad van de afgelopen jaren. Het startte bij mijn reis die als thema’ live and let go’ had. Ik heb het geweten. Vanaf dat moment ben ik alles wat op mijn pad kan komen dat te maken heeft met loslaten, tegengekomen.

Wat is luxe?
Het begon met het materiële. Ik startte mijn reis in Sucre, de mooiste stad van Bolivia. Op reis van het vliegtuig naar mijn verblijf kon ik alleen maar denken. Als dit het mooiste is, hoe ziet de rest er dan uit? Heb ik hier mijn baan voor opgegeven? Ja, gelukkig wel. Want ik heb heel veel moois gezien. Schitterende natuur, mooie contacten en het zien dat ieder mens, ongeacht waar hij woont, een manier vindt om in zijn behoefte te voorzien. Luxe is niets anders dan dit op een comfortabele manier voor elkaar krijgen. Maar beiden krijgen het voor elkaar. Of je nu achter in de laadbak van een auto staat of je zit in een bus. Je komt beiden van a naar b. Of je nu bij iemand logeert en op de grond slaapt of in een heerlijk bed. Bij beiden gaat het om de mooie connectie met elkaar.

Bijna alles is weg…
En toen was het tijd voor het echte werk. Ik werd bestolen en had niks anders meer dan mijn kleding, een deel van mijn medicijnen en een heel oud telefoontje dat ik als reserve in mijn backpack had gestopt. Alleen kon ik daar nog niet bij. En toen zag ik hoe mooi  mijn medemensen zijn. Hoe iedereen bereid is te helpen.

Aangifte
Van de een mocht ik de telefoon lenen om mijn pasjes te blokkeren. De ander ging mee om aangifte te doen en mij te helpen met het Spaans. Toen ik aankwam in de hoofdstad regelde de consul in Bolivia dat het consulaat, dat dicht was vanwege Kerst, toch nog even openging, zodat ik een nieuw tijdelijk paspoort kon krijgen. Vervolgens stelde hij mij op een andere plek een kantoorruimte ter beschikking, zodat ik een computer had om  alles te regelen. 

En mijn lichaam dan?
Maar dat was nog niet genoeg. Het leek erop dat het universum zei: ‘je doel is loslaten tijdens je reis, dan krijg je ook loslaten.’ Door alles wat ik had moeten regelen, was ik veel langer op grote hoogte gebleven dan mijn lichaam liefhad. Geen goede combinatie met mijn, nog maar net ontdekte en niet onder controle zijnde astma. Bij binnenkomst in het volgende land, Peru, kon ik bijna niet zelf de bus uitkomen, zelfs niet met een flinke dosis pure zuurstof.

Ik was rustig, helder en heel scherp
En ook hier kreeg ik alle hulp. Aangezien de bus op een andere plek gestopt was dan aangekondigd, ging iemand uit de bus met mij naar de plek waar Claudia, mijn hospita, stond te wachten. Met haar gingen we met de taxi naar ‘huis’. Daar aangekomen kon ik niet verder dan de voordeur. Zittend op de grond kreeg ik allemaal dekens om me op te warmen. Iedereen in paniek. En ik? Ik was rustig, helder en heel scherp.

Er moet nú een ambulance komen
Mijn geest wist precies wat het moest doen. Namelijk zorgen dat ik zo snel mogelijk in het ziekenhuis kwam. Het enige wat ik heb gezegd is: “Er moet nú een ambulance komen. Het nummer van mijn zorgverzekeraar zit in mijn portemonnee. Die moet gebeld worden. Is er al een ambulance gebeld? Ik moet nú naar het ziekenhuis.” Claudia’s ouders, die ze in paniek had gebeld, lieten hun werk vallen en kwamen direct. Haar vader en vriend sleepten me in de auto. Dat kon ik niet meer zelf. Vervolgens is Claudia de hele dag bij mij in het ziekenhuis gebleven. Met haar hulp, een vriendin in Nederland en de (zorg)verzekeraar kon alles geregeld worden. Daarnaast zorgde ze dat ik te eten kreeg en regelde haar moeder dat er vanuit een ander ziekenhuis een goede longarts kwam. 

Geduld is een schone zaak
En toen kwam het herstel. Langzaam kreeg ik meer lucht en stapje voor stapje kon ik verder lopen. Ook hier bleek Claudia een rots in de branding. Ze regelde elke dag eten voor mij, zolang ik nog niet verder kon lopen dan de keuken. En dat lopen ging langzaam. Zo langzaam dat een oud vrouwtje met een rollator mij als Speedy Gonzales in zou hebben gehaald. Misschien was dit nog wel het moeilijkste loslaten van allemaal. Het hebben van geduld. 

Mooie mensen zijn overal
Na een aantal weken was ik dankzij een heleboel mooie en behulpzame mensen, weer de oude. En dat leerde mij een belangrijk les: het maakt niet uit hoe erg het wordt, er zijn altijd en overal mensen die je helpen en ondersteunen. Overal! 

Wil jij ook een ervaring met een mooi mens delen?

5 thoughts on “Mijn loslaat-beproeving in Bolivia en Peru”
    1. Ja, heel erg mooi. Als ik er aan terug denk. Bij elke stap waren er weer andere mooie mensen. Uit allemaal verschillende landen, en allemaal verschillende leeftijden.

    2. Ja, heel bijzonder. Elke keer als ik er aan denk ben ik zo dankbaar voor al deze mooie, lieve en bijzondere mensen uit allemaal verschillende landen en van allemaal verschillende leeftijden.

  1. Ik schoot helemaal vol bij het lezen van deze heftige periode! Gelukkig zijn er inderdaad veel behulpzame mensen… Dat is een hele troost!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: