Voorzichtig zei ze dat ze herkent dat mensen die veel energie in hun leven steken, altijd druk zijn en nogal eens over hun grenzen gaan, langer bezig zijn met hun herstelproces. Ze wil me duidelijk niet voor het hoofd stoten, maar ja, eerlijk is eerlijk, ik herken me hier wel in. Grenzen stellen. Aan anderen, aan mezelf, het is en blijft een uitdaging. De uitdaging is alleen nog maar groter geworden na een positieve uitslag op de Covid-19 test. Dat woord ‘positief’ geeft een heel raar gevoel. Een beetje warm vanbinnen, zoals met een schok. En dat is het ook. Gevolgd door angst; wat gaat er gebeuren? Rol ik er goed doorheen of lig ik straks op de IC? Of erger?
Verplichte rust
Ik moet er ook wel een beetje om lachen, want het universum heeft een raar gevoel voor humor, om me, de avond voor mijn vakantie, stil te leggen. Zelfs op vakantie gaan, is blijkbaar al te veel. Dan maar thuis rusten, in isolatie en mijn zoon in quarantaine. Gelukkig is mijn agenda al voor twee weken leeg en zijn we van de wachtlijst van Picnic af. Dus om afspraken annuleren en de boodschappen doen hoef ik me dit keer geen zorgen te maken.
Twee keer mild
Dit keer, inderdaad, want naar alle waarschijnlijkheid heb ik vorig jaar maart ook al Covid-19 gehad. In een tijd zonder zelftesten en teststraten, met alleen maar testen bij ziekenhuisopnames is het nooit helemaal zeker. Beide keren waren mijn klachten mild. Slechts keel-, oor- en spierpijn, holteklachten, verhoging, een beetje benauwd, duizelig, een malaisegevoel, gevolgd door een enorme vermoeidheid, branderige ogen, slecht zien, hartkloppingen, opvliegers, druk tussen de schouderbladen en niet op woorden kunnen komen.
Niet zo’n milde nasleep
Helaas is er aan de nasleep niets mild. Ik heb de afgelopen anderhalf jaar mogen ervaren dat ik bij iedere keer iets te veel doen – juist als ik me goed voel – de man met de hamer komt. Weer dezelfde klachten, vaak een week lang. Gelukkig is de teststraat er nu gelukkig wel en kan ik me laten testen. Vooral om te voorkomen dat ik niemand aansteek. Alle testen zijn onveranderd negatief.
Moeten missen
Naar mijn ouders durf ik nauwelijks toe, tenzij we ver van elkaar buiten kunnen zitten, kort nadat ik negatief ben getest. Mijn dochter zie ik ook op die momenten, verder is ze op haar kamer in Tilburg of bij haar vader. Als gescheiden ouder ben ik wel gewend haar te missen, maar zo veel als dit is echt niet leuk. Natuurlijk (beeld)bel ik met haar, met mijn ouders, maar het is toch niet hetzelfde. Elkaar maar heel soms kunnen zien, doet me verdriet. Vrienden zie ik helemaal maar zelden.
Een hele kleine wereld
Mijn wereld is klein geworden. Wandelen of lunchen, zelf of met vriendinnen, zit er niet of nauwelijks in, want wat als ik me te veel inspan? Of hen aansteek? Angst krijgt zo nu en dan de overhand. De lock-down is een schrale troost, nu zit tenminste iedereen binnen. Als ik eindelijk erkenning voor mijn eerste infectie krijg van de dokter, mag ik naar de fysiotherapeut. Die weet inmiddels hoe mensen met langdurige corona-klachten geholpen kunnen worden, en het gaat steeds iets beter met me dankzij het sporten en zijn tips. De terugslagen blijven langer weg, de verhoging ook. Ook wordt de vermoeidheid minder. Inmiddels is de lock-down voorbij en zie ik weer meer mensen.
Dag vakantie
Tot de volgende besmetting. Gelukkig is het de eerste week mooi weer. Ik vier vakantie in mijn tuin, rust, slaap, lees, doe kruiswoordpuzzels, luister naar hypnose-sessies. In de tweede week lijkt het wel herfst en spoelt mijn positiviteit met de regen weg. Ik voel me een paar dagen enorm zielig en vraag me af hoelang het deze keer gaat duren.
Hulp, ja!
Gelukkig is er nu steun voor mensen met Long Covid vanuit C-Support, die je een goede kant opstuurt én je een spiegel voorhoudt, zoals die waar ik dit blog mee begin. Van de ergotherapeut krijg ik handvatten hoe toch door te gaan met mijn leven én mijn praktijk. Ook kan ik in oktober naar een praktijkondersteuner, om mijn verhaal te delen – fijn om zelf te mogen praten waar ik normaal de luisteraar ben – en om te leren omgaan met een lichaam dat niet meer kan wat ik wil. In een later stadium ga ik ook weer naar de fysiotherapeut. Met z’n allen werken aan herstel, zo fijn. Ik kan niet wachten tot ik weer gezond ben en energie heb. De vlag gaat uit, écht!
Yin en yang
Dit is niet bedoeld om te klagen, maar om te laten zien wat een positieve uitslag met je kan doen, want positief is wel degelijk negatief. Gelukkig sta ik positief in het leven, kan ik goed relativeren, maar niet altijd. Dan laat ik alles wat er bovenkomt toe en ben even een zielig hoopje ellende. En dat mag, of beter: dat moet. Yin en yang, wit en zwart, licht en donker, het hoort bij het leven. Net als de effecten van corona op dit moment, en niet alleen in mijn leven. Meer weten over C-Support? Klik hier.
2 reacties
Vervelend dat de nasleep zo vervelend is. Ik kan mij voorstellen dat het frustrerend is wanneer je je weer slecht voelt nadat je een lange tijd veel energie hebt gehad. Het lijkt me wel fijn dat er plekken zijn waar mensen elkaar kunnen steunen die dezelfde klachten hebben. Zo sta je er niet helemaal alleen voor.
Dank je wel voor je reactie. Gelukkig zijn er op Facebook een aantal groepen met lotgenoten. Dankzij een van die groepen is het bewustzijn ontstaan over de nasleep die langzaam maar zeker een naam heeft gekregen. En nu ze steeds meer weten, komt er ook steeds meer gerichte professioneel hulp. Dat geeft hoop.