Liefde die overblijft

Ik ben er net. Samen met mijn dochtertje. 
Zij ligt op bed, haar hoofd verzonken op de dubbele kussens. Onbeweeglijk – haar gegipste rechteronderarm in felblauw op een kussen. Gevallen. Een moment van onoplettendheid: even geen besef van de lang verdwenen vanzelfsprekendheid van naar het toilet gaan. Botjes die dan breken. 

Er staat een stoel naast haar bed, maar ik kan nog niet. Wil nog niet. Eerst even de gele tulpen in het water, de koffie aanzetten, een praatje met de verzorgster. Voorbij de schrik komen, diep vanbinnen, van het kind in mij dat voelt over naderend einde.

Ik kijk naar haar 
Dan toch. Zitten. Dicht bij haar. 
Haar hand lichtjes in mijn hand. 
Ik kijk naar haar. 
Het volle grijze haar rond haar gezicht. 
Aan de voorkant is de hand van de kapster nog zichtbaar,.
De achterkant verraadt iets van hoe lang haar hoofd al rust. 
Haar huid, de sporen van het leven als rimpels getrokken in perkament. 
De mond die zich voorzichtig vouwt in een glimlach. 
De volheid lang vervlogen. 

Ben je er nog mam? 
Haar ogen. 
Vervagend. 
Steeds meer melkwit. 
Een zweem nog van het eerdere felle blauw.

Als ogen de spiegels van de ziel zijn, wat zeggen ze me dan?
Ben je er nog mam? 

Ze vertellen me over wat resteert. 
Zachte liefde. 
De scherpe randjes eraf. 
Alle verdere omhulling die wijkt, zich terugtrekt. 
Woorden, het lijf. 
Alsof, in ons contact, je uiteindelijk alleen nog maar bestaat in handen en ogen. 
Jouw handen en ogen. 
Herkenbaar uit duizenden. 
Liefde die overblijft.

Onverbiddelijk 
Misschien is het zo dat we vertrekken in stukjes. Dat we al lang onderweg zijn voor we echt gaan. Dat de cyclus van het leven, mits het gegund is deze helemaal te voltooien, tijd geeft en neemt. Onverbiddelijk. En natuurlijk. 

Zodat liefde kan blijven 
En misschien geldt dit wel voor alles in ons leven. Voor ons werk, onze vriendschappen, onze samenwerkingen. En voor onze relaties. Ik zie het zo bij de stellen in mijn praktijk, waar mensen voor ze weggingen bij hun eerdere partner vaak al lang waren vertrokken. 
Waar ze nu soms ook weer onderweg zijn, in stukjes. Waar we dan leven hebben te brengen, precies daar. Nieuw leven, in deze relatie. Zodat liefde kan blijven. 

Ik kijk weer naar je. 
Ik weet niet hoe lang je nog hier bent mam. 
Ik zit gewoon nog even naast je. 
Met míjn dochter. 
Nieuw leven. 
Ook als je vertrekt.
Liefde die blijft.

16 thoughts on “Liefde die overblijft”
  1. Wat heb je dit mooi geschreven.Het raakt mijn hart omdat het zo kloppend is. Rouw zit in zoveel momenten. Fijn dat je nog even naast haar kan zitten. Deze liefde heeft eeuwigheidswaarde, wat onder meer tot uitdrukking komt in de ogen van jouw dochter.

  2. Zou ik dan de liefde kunnen voelen. In dat moment. Die liefde waarvan ik weet dat die er is maar bedekt met zo veel lagen. Ik zie de breekbaarheid in het leven treden. We zijn er nog niet. Wij, samen.
    Dank voor deze mooie woorden die iets in mij raken waar ik nog steeds niet zo goed bij kan.

    1. oh Jellie. Liefde is een complex iets. Dat herken ik in jouw woorden. Het helpt mij zo om te weten dat sommige dingen niet rond (kunnen) komen. Niet altijd ”op tijd”. Niet altijd bij leven. Met mijn vader heb ik het pas na zijn dood rond(er) kunnen maken. En dat zal zeer waarschijnlijk ook zo bij mijn moeder gaan. In deze kwetsbare tijd valt wel veel meer weg van dat wat er ”tussen” staat. Dank voor je reactie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *