Veel mensen die bij mij in mijn praktijk komen houden niet van hun eigen lichaam. Ze hebben het idee dat er iets aan mankeert en dat het anders zou moeten zijn. Billen die dunner moeten zijn of ronder. Tenen die recht moeten staan. Buiken die te vol zijn of juist te mager zijn. Mannen hoor ik twijfels uiten over hun geslachtsdeel en of hun schouders wel breed genoeg zijn. Ik zie veel angst en afwijzing; een continue onzekerheid en veel ideeën en beelden over hoe hun lichaam eruit zou moeten zien. Dit geeft stress, dus ik geef je in dit blog een oefening om van je lichaam te leren houden zoals het is.
Mijn buik
Mijn buik was tijdens mijn tiener- en twintiger jaren mijn object van onzekerheid. Ik vond haar te rond, te vol en niet mooi. Met de kennis van nu weet ik dat ik niet aanwezig was in mijn buik en dat ik het gevoel van ‘zijn’ (wat zo makkelijk te ervaren is in je buik) doodeng vond. Het lijkt nu uit een ander leven te zijn, maar ik weet nog hoeveel stress het me gaf. Dat ik dacht dat een buik van een vrouw plat moest zijn en hard. En dat dit niet leek op wat ik bij mezelf aantrof en dat dat dus fout was.
Van stuiterbal naar bowlingbal
Voor mij kwam het omslagpunt toen ik minder de splitsing tussen mijn hoofd en mijn lichaam leerde maken. Ik ontdekte door het doen van veel lichaamswerk, en later ook meditatie, hoe ik kon zakken in mijn lijf. Hoe ik van een stuiterbal meer een bowlingbal kon worden. Deze feedback kreeg ik letterlijk van een bewustzijnstrainer die mij een jaar lang begeleidde. Ik zat zo hoog in mijn energie, met opgetrokken schouders en dus met aannames over dat mijn buik te dik was.
Hoe meer ik in mijn lichaam thuiskwam
Langzaam werd er eenheid voelbaar in mijn lichaam, want hoe meer ik in mijn lichaam thuiskwam, hoe meer de plaatjes over hoe mijn lichaam eruit zou moeten zien oplosten. Het is niet dat ik helemaal geen kleine onzekerheden meer heb, maar niet meer over mijn buik. Dat is volledig verdwenen. Hoe ik mijn lijf beleef is zoveel vrijer geworden en meer ontspannen. Dat gun ik iedereen.
Verscheidenheid maakt ons mooi
Wanneer mensen in mijn praktijk met walging of afwijzing over hun lichaam praten, doet me dat een beetje zeer. Ik zie een lichaam als kostbaar, intelligent en uniek. Met een eigen verschijningsvorm. We zijn niet bedoeld om op elkaar te lijken. Het is de verscheidenheid die ons mooi maakt. En dus zijn we perfect in onze zogenaamde imperfecties.
Oefening om van je lichaam te leren houden zoals het is
- Besluit om 5 minuten tijd te geven en in die tijd niets anders te doen.
- Kies of je wilt zitten of wilt blijven staan.
- Wrijf je handen over elkaar, de bovenkant en de binnenkant. Zodanig dat je handen warm worden en opgeladen raken.
- Leg je handen op een plek van jouw lichaam waar je je onzeker over voelt. Laat de warmte en daarmee de liefde toe van jou naar dit deel van je.
- Voel wat dit doet. Misschien ervaar je ongemak, rolt er een traan, of is er juist iets meer ruimte die je opmerkt.
- Je kunt nog wat langer bij deze plek van je lichaam blijven, of je handen een keer verplaatsen naar een andere plek van je lichaam.
- Dan laat je je handen los van deze plek en voel je na. In dit navoelen geef je ruimte aan wat je zojuist hebt vrijgemaakt. Weet dat je er niets mee hoeft en probeer er niet over na te denken.
- Bedank jezelf voor deze oefening om te leren houden van je lichaam.
Vragen aan jou
Wat vond je het meest interessant aan dit blog? En wat zou je nog meer willen weten over het leren houden van je lichaam zoals het is? Ik lees graag je reactie onderaan dit blog. Je kunt me ook mailen naar marlies@lichaamswerkamsterdam.nl. Ik reageer altijd.
