La vie en rose: weer verliefd op het leven

Een droom, die ik al meer dan twintig jaar heb, is uitgekomen: wonen in het buitenland. In 2006 ging ik drie maanden naar India om uit te zoeken of ik daar wilde wonen. Ik had daar een heerlijke tijd, vond zelfs een baan, maar uiteindelijk besloot ik toch om het niet te doen.

Waarom niet? Ten eerste was het geen baan waar ik echt blij van werd. Ik zou in een stad met negen miljoen inwoners gaan wonen, terwijl ik juist uit Amersfoort wilde vertrekken om meer rust en ruimte te vinden. Bovendien kon ik van mijn salaris niet eens een eigen appartement huren. Ik was verliefd geworden op de bergen en de natuur van Zuid-India, niet op het leven in een grote stad. Daarnaast was er ook een stemmetje in mijn hoofd dat zei: ‘wat als mijn ouders hulpbehoevend worden? Dan ben ik er niet voor hen.’

Op zoek naar wat echt past
Daarna heb ik een jaar in Zwitserland gewerkt op een camping. Dat was een bijzondere en leerzame periode, waarin ik veel over mezelf ontdekte. Ik wist dat het tijdelijk was en kwam erachter dat ik graag in Europa wilde blijven wonen en niet daarbuiten.

Ook ontdekte ik dat een andere grote droom van mij, een eigen B&B, uiteindelijk toch niet bij me paste. Het contact met de gasten op de camping vond ik ontzettend leuk en gezellig, maar zeven dagen per week constant aan het werk zijn, brak me op. Met een eigen B&B ben je altijd bezig, en vooral veel aan het poetsen. Dat is nu niet bepaald mijn grootste hobby.

Zorg, verlies en dankbaarheid
De jaren gingen voorbij en inderdaad werden mijn ouders hulpbehoevend. Ik heb jarenlang voor hen gezorgd. Ik ben daar nog steeds dankbaar voor, omdat ik er voor hen kon zijn op het moment dat ze mij nodig hadden. De zorg voor mijn ouders was een zware, emotionele, maar ook bijzondere periode. Ik heb bewondering gekregen voor de manier waarop vooral mijn vader zijn ziekte droeg. Ook ontdekte ik de kracht en stoerheid van mijn moeder.

Na het overlijden van mijn ouders heb ik, zoals ik al in een eerdere blog schreef, bewust tijd genomen om te rouwen, mijn stressniveau te verlagen en beter voor mezelf te zorgen.

De weg naar Frankrijk
Ik merkte steeds sterker dat ik behoefte had aan ruimte om me heen. Letterlijk ruimte én de mogelijkheid om te vertragen. Toen kwam mijn oude droom weer naar boven: leven in het buitenland. Een huis met een grote tuin kan ik in Nederland niet betalen. Tegelijkertijd wil ik wel binnen één dag met de auto terug kunnen rijden naar Nederland. En ik zocht een plek waar het in de zomer niet extreem warm wordt.

Vorig jaar ging ik daarom Frankrijk ontdekken. Daar vond ik een heerlijke plek en zelfs een huis. Eind april kreeg ik de sleutel van mijn kleine huisje, met een stuk grond erbij dat voor mij goed behapbaar is. Het ligt in een klein dorpje met alle voorzieningen in de buurt. Mijn toekomstige paradijsje, waar ik hopelijk oud mag worden.

Een nieuw begin
Vanwege mijn huidige werk, opleiding en andere zaken kan ik nu nog niet emigreren. Daarom zal ik de komende jaren deels in Nederland blijven wonen en tegelijkertijd genieten van de rust, de ruimte en de vertraging van mijn nieuwe plek in Frankrijk. Ik wil wennen aan de andere cultuur, de taal goed leren spreken en misschien later helemaal daar gaan wonen. De dame van wie ik het huis heb gekocht is 97 jaar oud en ook mijn buren zijn hoogbejaard. Dat voelt voor mij als een gezonde omgeving om oud te worden.

La vie en rose
Mijn leven voelt nu echt als la vie en rose. Na jaren voelt het alsof alles weer stroomt. Ik ben weer verliefd op het leven. Mijn nieuwe huis in Frankrijk en de mensen daar hebben in korte tijd mijn hart geraakt. Ik ben verliefd geworden op de wijdse uitzichten en de natuur. De dam die mijn creativiteit jarenlang tegenhield, is doorbroken. De kracht van creatie stroomt weer door de beek én door mijn aderen, soms onstuimig en soms rustig kabbelend.

Tot rust komen in mijn eigen huis in Frankrijk brengt ruimte en nieuwe mogelijkheden. Ik ben nieuwsgierig naar wat deze plek mij gaat brengen, welke mensen ik zal ontmoeten, welke avonturen ik ga beleven en welke creaties ik ga maken. Maar bovenal wil ik de komende tijd genieten van de schaduw onder de fruitbomen, het uitzicht over de weilanden en de heuvels, en van het vertragen… vertragen… vertragen.