Je geboorte is je blauwdruk voor je leven

Wil je jezelf en de ander echt goed leren begrijpen, dan is het nodig dat je weet waar jezelf en de ander vandaan komt, wat de vroegste levenservaringen zijn. En dat begint dus bij de geboorte. Dan pas kun je jezelf of de ander begrijpen waarom iemand reageert zoals hij reageert en voelt wat hij voelt. Er ontstaat compassie voor jezelf en de ander waardoor je weer kunt verbinden op moeilijke momenten.

Je allereerste ervaring
Ik neem je weer even mee naar een moeder van een tijdje geleden. In mijn artikel ‘Als je kind bang is om afscheid te nemen’, schreef ik over hoe deze moeder inzicht kreeg in het gedrag van haar kind vanuit zijn traumatische geboorte. Het werd duidelijk wat het met haar deed; het vastklampen van haar kind aan haar bij het afscheid, geen oplossing die leek te werken. Ze zei: “Ik kom er gewoon niet uit, wat ik ook probeer en doe!” 

Ik legde haar toen uit dat geboren worden het eerste moment is dat je als kind zelf een prestatie levert, de eerste nieuwe stap én dat je daarbij voor het eerst je moeder moet loslaten. Als er tijdens de geboorte iets misgaat, wordt deze eerste prestatie traumatisch. Als kind ontwikkel je dan al je eerste strategie om de situatie te overleven. Ze vertelde dat de geboorte heel lang duurde, haar zoontje met een tang verlost moest worden en hij direct de couveuse in moest.

Ze is nu na een tijdje weer terug in mijn praktijk en vertelt dat het wel wat beter gaat met afscheid nemen. Het besef alleen al maakt dat ze zich rustiger voelt.

“Maar het is nog steeds moeilijk” vertelt ze. “Vooral wanneer hij meer dingen toch zelf moet gaan doen. Het frustreert mij dat hij dingen niet afmaakt en altijd om mij roept.”
We gaan even terug naar de geboorte van haar zoon en ik leg haar uit dat kindjes die met een tang zijn verlost het ook écht heel moeilijk vinden om dingen zelf af te maken en daardoor die paniek voelen (de geboorte was immers overgenomen op het moment van paniek en pijn).

Ze beseft opnieuw hoe zwaar het was voor haar kind. En voelt nu eigenlijk nog beter de pijn en de machteloosheid dat hij met een tang is verlost en de couveuse inging. Dat ze hem niet kon vasthouden. Dat hij alleen was. En die pijn kent ze zelf ook.

De pijn van je kind gaat over jóuw eigen innerlijke kind
Wanneer je kind het moeilijk heeft, pijn voelt of verdrietig is, dan raakt je dat. En soms raakt het je heel diep. Zo diep dat het echt pijn doet. En deze pijn is die van jouzelf van vroeger, toen jij klein was.

“Als mijn zoontje zo in paniek schiet, dan raak ik zelf ook in paniek. Ik voel onmiddellijk dat ik iets niet goed doe en kan me dan zo ellendig en alleen voelen op dat moment. Mijn keel gaat altijd dicht zitten.”
Ik kijk haar aan en zeg: “Hé, jij bent ook geboren. Hoe was jouw geboorte?”

Ze weet het niet meer precies meer, wel dat ze uiteindelijk in het ziekenhuis is geboren, omdat er op het laatst toch nog een complicatie ontstond. Wanneer ik haar vraag hoe ze denkt dat het is om geboren te worden, antwoordt ze meteen: “Afschuwelijk, je zit net zo lekker in de buik, denkt dat alles goed gaat en dan moet je eruit, dat lukt dan bijna niet, het is benauwd en ja, bij mij ging het op het laatst ook nog mis. En dan kom je in de kou terecht, niemand die er voor je is!” We weten nu dat zij mogelijk heeft vastgezeten en dat het eenzaam voor haar was in de tijd na de geboorte.

En dan beseft ze wanneer iets te moeilijk wordt voor haar, ze steeds voelt alles alleen te moeten oplossen. Dit is dus haar oude besluit: er is toch niemand, ik moet het alleen doen.

Ze realiseert zich dat haar ouders er inderdaad eigenlijk nooit voor haar waren, omdat haar moeder vaak ziek was of met zichzelf bezig en haar vader was altijd op de zaak. “Ik zorgde voor mijn jongere broertje, die was vijf jaar jonger.” Ze zucht, het doet pijn. Maar het helpt haar wel, deze inzichten. 

Inzicht vraagt om actie
Het inzicht in de geboorte van haar zoon was al een enorme eye-opener. “Wat nu?” vraagt ze. “Ik weet nu waar de pijn zit, maar hoe los ik dat dan op?” “Door met je eigen pijn aan de slag te gaan” geef ik aan.

Een probleem wordt niet opgelost op het niveau waarop het zich manifesteert, maar altijd de diepere laag eronder. In dit geval gaat het over het niveau van oude pijn, overlevingsstrategieën begonnen bij de geboorte. Jij als ouder kunt via jezelf de pijn van je kind oplossen. Dit is het niveau van de eigen verantwoording. Want zolang jij zelf de paniek ervaart als je kind het moeilijk heeft bij het wegbrengen, of als iets hem niet lukt, dan voelt hij dit ook en blijft hij zich vastklampen aan jou. Een kind reageert altijd als reactie op een ouder met ook weer zijn eigen strategie. Die hij weer van jou heeft geleerd.

Ze is zo dapper om haar eigen pijn aan te gaan en heel diep van binnen te doorvoelen, het oude besluit te herkennen in haar lichaam en deze op te ruimen. Daardoor ontstaat er ruimte voor een nieuw besluit, die doorwerkt in je dagelijks leven. 

Er volgt een bijzonder proces via lichaamswerk waarin ze haar angsten en gevoel van eenzaamheid opruimt en waarin ze werkt aan wat ze heeft ervaren tijdens haar eigen geboorte. Door dit proces wordt ze steeds minder angstig en machteloos naar haar kind toe. Na een tijdje valt het haar op dat haar kind als vanzelf makkelijker naar school gaat en op een gegeven moment zelfs staat te zwaaien als ze weggaat. Ook raakt hij niet meer zo in paniek wanneer hem iets niet lukt.

“Maar hij maakt nog steeds geen dingen af, dat zal altijd wel zo blijven, denk ik!” zegt ze inmiddels met een lach.

1 thought on “Je geboorte is je blauwdruk voor je leven”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: