Misschien ben je je er al van bewust: die plekken in je lichaam waar het vastzit, gespannen voelt, pijnlijk is. Je schouders, je onderrug, je borst. Dat zijn geen willekeurige spanningen, maar plekken waar je levensenergie ooit is gestold. Dat is niet iets wat je bewust hebt gedaan. Het was instinct. Je trok je terug — uit contact, uit verbinding — omdat iets te pijnlijk was. Je werd niet gezien, niet begrepen, misschien zelfs vijandig benaderd. Je oorspronkelijke zelf zei: nee. En die ‘nee’ leeft nog steeds voort in je lichaam.
Die spanning is een reactie op een gemis
Elke blokkade is ontstaan in relatie tot iemand anders. Ook als je het je niet meer precies herinnert, of niet weet waar het over ging, maakt het uit om te beseffen dát het zo is. Je lijf drukt iets uit wat toen niet gezegd of gevoeld kon worden.
We zijn gewend om die blokkades te willen laten verdwijnen. We masseren, coachen, helen – in de hoop dat het ‘weg’ gaat. En dat begrijp ik. Dat doe ik zelf ook soms. Maar diep vanbinnen weet ik inmiddels: niets wat vastzit, hoeft weg. Juist omdat het de schatkamer van eigenheid is en gezien moet worden door jezelf.
Wat als je blokkade iets waardevols bevat?
Wat als die blokkade – hoe vervelend ook – eigenlijk een uitdrukking is van jouw vrije aard? Van een deel in jou dat zichzelf beschermde toen het nodig was? Dan is het geen obstakel, maar een teken van eigenheid. Een schatkamer van jouw innerlijke wijsheid. En net als een goede vriend, wil ook die blokkade liefdevol benaderd worden. Niet met forceren of fixen, maar met nieuwsgierigheid.
Liefde opent, hardheid sluit
Soms wordt er op blokkades ‘geduwd’, letterlijk of figuurlijk. Alsof je er met kracht iets uit kunt wrikken. Maar dat werkt zelden. Je lichaam reageert dan juist met extra spanning. Alles in jou wil benaderd worden met zachtheid. Met nieuwsgierigheid. Met ruimte. Stel je voor dat je een vriend begroet, terwijl je eigenlijk liever hebt dat hij weer vertrekt. Hoe open zou dat gesprek zijn? Zo werkt het ook met jezelf. Als je blokkade voelt dat je er liever vanaf wilt, zal het zich niet openen. Maar als je aanwezig kunt zijn, nieuwsgierig en zonder oordeel, ontstaat er ruimte.
Het vraagt oefening – en dat is normaal
Het is niet makkelijk om op deze open, liefdevolle manier naar jezelf te kijken. Je psyche wil pijn vermijden en zoekt naar gemak – dat is menselijk. Maar door ook dát deel van jezelf te erkennen, maak je al ruimte. Je hoeft niets te forceren, alleen nieuwsgierig te blijven. En beetje bij beetje kun je dan gaan voelen: deze plek in mij is niet fout, het is een deel van mijn geschiedenis, en misschien zelfs een toegang tot vrijheid.
Kan je wel wat hulp gebruiken om jouw blokkades te willen voelen?
Plan dan een kosteloze intake in mijn agenda. Ik heb deze zomer nog een paar plekken vrij om je hierbij te begeleiden. Je bent welkom.
