Ik ben een jaar of 6 als ik aan de rand van het schoolplein sta, met mijn rug tegen een muurtje. Zo kan er niemand ongemerkt van achter naar me toe komen en kan ik wel alles zien wat er gebeurt. Mijn klasgenootjes spelen met elkaar. Een paar in de zandbak, met grote rode scheppen die de jongens ook als zwaarden gebruiken. Een paar spelen met een bal, een paar anderen doen tikkertje.
Ik doe niet mee. Ik draag een bril, praat geen plat Utrechts zoals mijn klasgenootjes, ik hou veel meer van lezen en ik kan niet voor mezelf opkomen. Dat is best eenzaam.
De ontdekking
Ik werd buitengesloten en heb tot ik naar de middelbare school ging altijd langs de zijlijn gestaan terwijl andere kinderen met elkaar speelden. Het was een hele ontdekking om te merken dat ik helemaal niet met die kinderen wílde spelen. Ik vond ze niet leuk, ze waren niet aardig, ik snapte hun spelletjes en hun grapjes niet en ik wilde daar eigenlijk helemaal niet bij horen. Ik had alleen geen alternatief, en dát was vooral heel vervelend. Het was niet leuk om alleen langs de zijlijn te staan en naar anderen te kijken die het samen kennelijk leuk hadden. Ik had graag iemand gehad met wie ik het wel goed had kunnen vinden. Die was er op dat moment niet, maar dat is later gelukkig ruimschoots goed gekomen.
Groepjes
In mijn ondernemerschap zie ik hetzelfde gebeuren; bij mezelf, maar ook bij een hoop andere ondernemers. Er zijn allerlei groepjes ondernemers die elkaar heel goed snappen, die dezelfde ‘vibe’ hebben en die (in elk geval ogenschijnlijk) ongelooflijk succesvol zijn. Het zijn ondernemers met een enorme schare fans die heel graag ook zo willen worden. En soms heb ik het gevoel dat ik weer langs die zijlijn sta.
Een code die ik niet begrijp
Aan de ene kant wil ik wel wat zij hebben: een groep gelijkgestemden, zakelijk succes, een soort geheime code die hen onderling samenbindt. Aan de andere kant is het een code die ik niet begrijp, maar waar ik me ook niet prettig bij voel. Het past niet bij mij. En ik ga me niet in allerlei bochten wringen om iemand te worden die ik niet ben. Daar ben ik inmiddels volwassen genoeg voor.
Gelijkgestemden zijn er altijd
De kunst is om goed te weten wie je zelf bent als ondernemer. Waar je vandaan komt, wat je gebracht heeft tot wie je nu bent, waar je voor staat en wat je waarden en normen zijn. Hoe duidelijker je dat weet, hoe beter je dat kunt overbrengen en hoe makkelijker het is om gelijkgestemden tegen te komen met wie het heel fijn werken is. Zo vind je de fijnste klanten om mee te werken, maar ook de beste samenwerkingspartners met wie je heel snel op één lijn zit.
Dankzij de video’s
Ik heb van verschillende van mijn oud-klanten gehoord dat de video’s die we maakten vooral samenwerkingspartners hebben opgeleverd. Doorverwijzers waardoor ze zelf veel minder achter klanten aan hoeven, opleidingen die hen inschakelden als vaste (gast)docent, collega-ondernemers met wie gezamenlijke trainingen werden ontwikkeld.
Wat ik altijd hoor is: “De video’s hebben ervoor gezorgd dat ik veel beter kan overbrengen wat ik doe, voor wie ik dat doe en wat daar het resultaat van is. En vooral: waarom mensen bij mij moeten zijn en niet bij mijn concullega.”
Ik ben er inmiddels van overtuigd: als je wist wat video’s voor jou kunnen doen, zou je er gister nog mee begonnen zijn.
Masterclass
Meer weten? Op 24 oktober geef ik een masterclass over socialmediavideo’s en neuromarketing. Wees welkom!
