Iedere streng wol inpakken

Ook dit blog gaat over onze emigratie. Het regelmatig niet weten wat te doen, omdat het hele huis op zijn kop staat en één grote opslagloods lijkt. Ga ik vandaag verder met dingen uitzoeken? Dingen regelen? Of zal ik, eindelijk, mijn allerdierbaarste herinneringen in een doos stoppen, om ze op onze nieuwe woonplek een ander mooi plekje te geven?

Oké. Goed dan. Ik kies voor het laatste. Pfff… Niet dat ik daar zin in heb, maar ik ben het aan het uitstellen. Al weken. En iedere dag wordt de drempel om er ‘gewoon’ aan te beginnen groter. Dus pak ik een trapje en zet ik alvast wat dozen klaar. Iedere streng zelfgesponnen wol pak ik voorzichtig van hun eigen haakje waar ik ze mee heb opgehangen.

Al het moois in een doos
Ik zag er lange tijd tegenop om al mijn moois in dozen te doen. Ook omdat het op onze nieuwe woonplek waarschijnlijk niet zo mooi kan hangen als hier. Daarom stelde ik deze klus, het inpakken van de strengen, zo lang mogelijk uit. Alles hangt op kleur. Ik kan er zó van genieten, van al dat moois. Regelmatig voel ik er even aan. De laatste maanden wat vaker dan voordat we besloten om naar Meiringen in Zwitserland te emigreren.Liefdevol gebaar

Ik streel met mijn hand de strengen wol en geniet ik van al het moois dat ik maakte. Ik houd het even tegen mijn gezicht, om te voelen wat er ook al weer wel of niet prikte. Of ik pak verschillende strengen bij elkaar om te kijken welke er leuk bij elkaar passen als ik er iets mee wil maken.

Van schaap naar gekleurde muur
Spinnen van wol is voor mij een manier om te ontspannen. Even helemaal weg zijn. Lekker in mijn eigen wereldje vertoeven, zonder prikkels van buitenaf. Het hele proces van wol wassen, verven, spinnen. Er daarna een mooie streng van draaien. Een haakje pakken om op te hangen. En tenslotte een mooi plekje uitzoeken op de juiste muur, als onderdeel van mijn kleurenboog.

Afscheid voor even
En nu, met de emigratie over 34 nachtjes, ben ik ze het aan het inpakken. En begrijp ik goed waarom ik er niet eerder aan begon. Omdat het voor mij niet ‘zomaar een berg wol’ is. Nee, verre van dat zelfs! Iedere streng wol staat voor mij gelijk aan een kostbaar en onbetaalbaar moment voor mezelf. En daar kan ik er mezelf nooit genoeg van geven.

Hoe ga jij om met jouw kostbaarste bezit?
Stel dat jij zou verhuizen: wat zou jij het liefst als laatste inpakken en waarom? Wat krijgt in jouw nieuwe huis een speciaal of misschien zelfs het allermooiste plekje?