‘De blogonderwerpen liggen voor het oprapen Ingrid.’ Ik hoor het mijn blogcoach zeggen als ik zuchtend en steunend naar inspiratie zoek om over te schrijven. Meestal nadert de deadline als het zover is. Elke week post Marije een nieuw blog van mij op haar platform Blogzinnig.nl, maar helaas komen de onderwerpen niet altijd vanzelf naar me toewaaien. Hoe houd ik bloggen leuk voor mezelf en van waarde voor een ander?
Al inspireer je één enkele lezer
Wanneer is iets het waard om over te schrijven? Wanneer – en vooral waarom – deel ik welke situatie, welk gedachtenspinsel of welke ervaring met mijn lezers? Wanneer besluit ik of hetgeen ik aan het papier toevertrouw ‘goed genoeg’ is om op het wereldwijde web te plaatsen? Ik weet dat enkele van mijn medebloggers dezelfde vragen hebben en zij krijgen hetzelfde antwoord als ik. ‘Al inspireer of motiveer je maar één enkele lezer, dan is het openbaar maken van je blog de moeite waard geweest.’
Veel onderwerpen
Ik kan ontzettend veel onderwerpen opnoemen waar mijn aandacht, zorg, interesse en liefde naartoe gaat. Ik denk bijvoorbeeld aan ouder worden, afscheid nemen, bij elkaar blijven of uit elkaar gaan, gezond zijn en blijven, complementaire of reguliere zorg inschakelen, loslaten van werkzaamheden, prioriteiten stellen, het bereiken van evenwicht tussen inspanning en ontspanning en nog zoveel meer. Dan heb ik het nog niet eens over de ‘grote’ vraagstukken in de wereld, zoals oorlogen, het klimaat, de politiek, humanitaire hulp en (natuur)rampen.
Vluchtige krabbels
In mijn blogschriften staan vele teksten die het publiceren echt niet waard zijn. Vluchtig gekrabbelde, onleesbare en onsamenhangende zinnen. Soms schrijf ik gewoon van me af en dient het geen enkel doel, behalve dat de woorden uit mijn gedachten zijn en ze de ruimte hebben gekregen. Ik lees het zelden terug en hoop van harte dat een ander die mijn blogschrift vindt, dat ook niet doet.
Meningen lijnrecht tegenover elkaar
In enkele gevallen zijn mijn schrijfsels wél heel waardevol. Ze gaan over de thema’s die ik zojuist opnoemde, de onderwerpen waar mijn zorg, liefde en aandacht naar uitgaan. Dat zijn vaak ook aandachtspunten waar anderen hun eigen idee en mening over hebben. Die meningen kunnen lijnrecht tegenover elkaar staan.
Tot actie aangezet
Dat is de reden dat de, door mij aan het papier toevertrouwde zinnen, veilig weggestopt in mijn blogschrift, nooit op een platform gedeeld worden. Uit angst voor de genadeloze commentaren en de ongenuanceerde uitingen die op sociale media onder geposte berichten openbaar gemaakt zijn. Zo nu en dan lees ik ze, met plaatsvervangend schaamrood op mijn kaken. Blij dat ik niet degene ben die het bericht gepost heeft, in de wetenschap dat de post in ieder geval tot actie heeft aangezet.
Werk gerelateerde onderwerpen
Toen ik een jaar of acht geleden begon met het toevertrouwen van mijn gedachtenspinsels aan het papier, heb ik mezelf wijs gemaakt dat ik alleen maar blogs zou publiceren die werk gerelateerd zijn. Daar is niet veel van terecht gekomen, want ik weet gewoonweg niet zo goed wat ik elke week opnieuw over beha’s en onderbroeken moet vertellen. Zo nu en dan deel ik dus ook mijn privé ervaringen of -situaties. En laten dat nou net de blogs zijn die het meest gelezen worden en waar ik de meeste offline reacties op krijg. Mensen spreken me erop aan, vertellen me dat ze zich herkennen in mijn verhaal, tonen medeleven of bieden hun hulp aan.
Het is het waard om over te bloggen
De onderwerpen die ik kies zijn daarom niet alleen aan mij. Ik deel vanuit ervaring, herkenning, kennis en wijsheid. Om een ander te plezieren, te motiveren, tot actie aan te zetten of om te inspireren. Heb jij een vraag, een idee, een onderwerp die je graag terugziet in mijn blogs? Laat het me weten in een reactie. Als we samen één ander persoon kunnen inspireren, dan is het het waard geweest om over te bloggen en het verhaal te delen.
